Η εξέργεση των ισλαμιστών

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στη Λιβύη που οδήγησαν στον θάνατο του εκεί Αμερικανού πρεσβευτή αλλά και γενικότερα οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που έγιναν σε όλο τον ισλαμικό κόσμο με αφορμή την ταινία για τον Μωάμεθ η οποία θεωρήθηκε προσβλητική από τους πιστούς του Ισλάμ, δείχνουν τις δύσκολες ισορροπίες που επικρατούν στις σχέσεις της Δύσης με τον ισλαμικό κόσμο. Από τη μια η ελευθερία έκφρασης που είναι κατοχυρωμένη στη Δύση, στη βάση των αρχών του διαφωτισμού, επιτρέπει την κριτική ή τη διατύπωση κάθε μορφής σκέψης για τη θρησκεία. Το αξιακό όμως αυτό σύστημα της Δύσης δεν είναι αποδεκτό από τον κόσμο του Ισλάμ που αντιλαμβάνεται την κριτική ή και τη σάτιρα ως ύβρη για τη θρησκεία του.

Το παλιο αποικιοκρατικο σύνδρομο

Η αραβική εξέγερση που σαρώνει την αλαζονεία της ∆ύσης

ΤΟΥ ALAIN BADIOU,  LE MONDE

Μέχρι πότε η Δύση, η διεθνής κοινότητα αυτών που πιστεύουν πως είναι ακόµη οι αφέντες του κόσµου, θα συνεχίσει να κάνει µαθήµατα καλής διαχείρισης και καλής συµπεριφοράς σ’ ολόκληρη τη Γη; Δεν είναι γελοίο να βλέπει κανείς µερικούς διανοούµενους υπηρεσίας, υποχωρούντες στρατιώτες του σκοροφαγωµένου παράδεισου του καπιταλο-κοινοβουλευτισµού, να προσφέρουν το πρόσωπό τους στους υπέροχους λαούς της Τυνησίας και της Αιγύπτου, για να διδάξουν σ’ αυτούς τους άγριους λαούς το β και α βα της «δηµοκρατίας»; Οποία θλιβερή εµµονή της αποικιακής αλαζονείας! 

Δεν είναι άραγε φανερό πως εµείς είµαστε αυτοί που έχουµε να διδαχθούµε από τις τωρινές λαϊκές εξεγέρσεις; Ναι, πρέπει να είµαστε οι µαθητές αυτών των κινηµάτων και όχι οι ανόητοι καθηγητές τους. Διότι δίνουν ζωή, µε την ιδιοφυΐα των επινοήσεών τους, σε µερικές αρχές της πολιτικής που προσπαθούν εδώ και πολύ καιρό να µας πείσουν πως είναι απαρχαιωµένες. Και ιδιαίτερα στην αρχή αυτή που δεν έπαυε να υπενθυµίζει ο Μαρά: όταν πρόκειται για την ελευθερία, την ισότητα, τη χειραφέτηση, οφείλουµε τα πάντα στις λαϊκές εξεγέρσεις.