Το βρώμικο χρήμα της οικονομικής κρίσης

Του Roberto Saviano* 
Η παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί ευλογία για το οργανωμένο έγκλημα. Σειρά πρόφατων σκανδάλων ανέδειξαν τη διασύνδεση ανάμεσα σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες διεθνείς τράπεζες και τον υπόκοσμο των μαφιόζων, των λαθρεμπόρων ναρκωτικών και των εμπόρων όπλων. Οι αμερικανικές τράπεζες ωφελήθηκαν από το χρήμα που ξεπλένουν τα καρτέλ των ναρκωτικών στη Λατινική Αμερική. Ταυτόχρονα, η κρίση χρέους στην Ευρώπη ενίσχυσε τη δύναμη των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων που ελέγχουν τις μεγάλες παραοικονομίες σε χώρες όπως η Ισπανία και οι Ελλάδα.

Η χρεοκοπία της Ευρώπης

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Η πρόσφατη υποβάθμιση 9 χωρών της Ευρωζώνης από τον αμερικανικό οίκο Standard & Ρoor’s, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, θέτει ξανά επί τάπητος την αδυναμία της Ευρώπης να αντιδράσει στην υπονόμευση της οικονομίας της, αλλά και της ίδιας της θεσμικής ύπαρξής της. Πώς είναι δυνατόν η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδέχεται την κρίση των ανυπόληπτων αυτών οίκων αξιολόγησης οι οποίοι έδιναν εύσημα πριν το 2008 στις αμερικάνικες τράπεζες και στις αμερικανικές εταιρείες που χρεοκόπησαν στη συνέχεια και προκάλεσαν τη σημερινή παγκόσμια κρίση; Σπάνιοι είναι σήμερα οι σοβαροί πολιτικοί ή οικονομικοί αναλυτές που να πιστεύουν στην αντικειμενικότητα των κριτηρίων αξιολόγησης που χρησιμοποιούν αυτοί οι οίκοι. Δύο Αμερικανοί οικονομολόγοι, βραβείο Νόμπελ, οι Τζόζεφ Στίγκλιτς και Πολ Κρούγκμαν, έχουν καταδείξει την αφερεγγυότητα των αμερικανικών αυτών οίκων. Υπάρχει επίσης έντονη η καχυποψία ότι πίσω από κάθε ενέργειά τους κρύβονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες. Για παράδειγμα, ενώ υποβαθμίζεται η Γαλλία της οποίας η οικονομία είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή της Βρετανίας, το Λονδίνο εξακολουθεί να βαθμολογείται με το τριπλό Α. Με οικονομικά κριτήρια η Βρετανία θα έπρεπε να είχε υποβαθμιστεί από καιρό.

Τι μας αποκάλυψε η οικονομική κρίση

Του Σταύρου Λυγερού
Πριν από 14 μήνες, το ευρωπαϊκό «ιερατείο» με μια φωνή έλεγε στους Ελληνες ότι ο μόνος δρόμος σωτηρίας ήταν η ψήφιση του Μνημονίου. Οταν οι αρχικές ελπίδες διαψεύσθηκαν, η τρόικα επέρριψε την ευθύνη της αποτυχίας στη μεταρρυθμιστική ολιγωρία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Επειδή, όμως, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα και το ευρωπαϊκό «ιερατείο» όχι τόσο τυφλό ώστε να μη βλέπει το αδιέξοδο, άρχισαν οι ζυμώσεις για το πώς θα αντιμετωπισθεί η ελληνική κρίση.
Τότε φάνηκε ότι το «ιερατείο» όχι μόνο στερείται στρατηγικής, αλλά κι ότι είναι βαθιά διχασμένο. Ηταν η εποχή που το Βερολίνο ζητούσε συμμετοχή των ιδιωτών, δηλαδή κάποιου είδους αναδιάρθρωση, και ο Τρισέ δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα.