Σκέψη - Γιατί διαβάζουν Θουκυδίδη στον Λευκό Οίκο;

Παρά το γεγονός ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δε φημίζεται για την αγάπη του για το διάβασμα, στον Λευκό Οίκο πνέει ελληνικός άνεμος με τον Θουκυδίδη να μονοπωλεί το ενδιαφέρον.

Ολα ξεκίνησαν, σύμφωνα με το Politico, όταν ο ακαδημαϊκός από το Χάρβαρντ, Γκράχαμ Άλισον είχε μία ασυνήθιστη συνάντηση στο αρχηγείο Τραμπ.

Ιστορία - [Θουκυδίδου: Το ψέμα, η ενοχή, η εξορία] του Λουτσιάνο Κάνφορα

Μάσσιμο Κατσούλο*

O Θουκυδίδης του Λουτσιάνο Κάνφορα είναι ο “τελευταίος σταθμός” μιας μακρόχρονης αναζήτησης που, ξεκινώντας το 1976 με το βιβλίο Ο συνεχιζόμενος Θουκυδίδης, έδωσε σημαντικότατες προσφορές στην Thukydesforschung.
Σε περίπου 350 πυκνές σελίδες, ο Κάνφορα δημιουργεί ένα φιλολογικά πλούσιο και συναρπαστικό δοκίμιο, όπου, βήμα το βήμα, αναπαρασταίνει τη βιογραφία και το έργο του Θουκυδίδη, πλέκοντας έναν καρποφόρο διάλογο με τους κορυφαίους μελετητές του Αθηναίου ιστοριογράφου (Ed. Schwartz, U. von Wilamowitz και K. J. Dover, εν πρώτοις).
Ο Θουκυδίδης, υιός του Ολόρου, ήταν απόγονος μίας από τις πλουσιότερες και έγκριτες οικογένειες της Αθήνας, που είχε μέλη της τον Μιλτιάδη, τον Κίμωνα και τον Θουκυδίδη του Μελεσία, εξοστρακισθέντα το 443 π. Χ. από τον Περικλή.

Πολιτισμός - Οι μαθητές διδάσκουν Θουκυδίδη

Οκτώ παραστάσεις έξω από τις σχολικές αίθουσες, πάνω στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου

 

Της Δάφνης Κοντοδήμα

«Μα καλά σε αίθουσα θα παίξουμε; Είναι μικρή και δεν θα χωράμε. Η Κεντρική Σκηνή δεν είναι διαθέσιμη;». Τι κι αν βρίσκονταν στην εντυπωσιακή αίθουσα εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου. Οι μαθητές του 11ου Λυκείου Περιστερίου ήθελαν την άνεσή τους καθώς είχαν μια δύσκολη αποστολή να φέρουν εις πέρας: να ανεβάσουν σε θεατρική παράσταση το πρώτο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη.

Θουκυδίδης εξόριστος ή ο κυνισμός της νεο-ευρωπαϊκής αποικιακής δύναμης

Του Mιχαλη N. Kατσιγερα
Tον γνωρίζουμε όλοι από τα χρόνια της μαθητείας μας. Tον ιστόρησε ο Θουκυδίδης αποδίδοντάς τον στον Περικλή. Πρόκειται για τον ορισμό της δημοκρατίας, της αθηναϊκής: «Xρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι ετέρους. Kαι όνομα μεν διά το μή ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται.» (Kαι στην καθαρά πολιτική μετάφραση του Eλευθερίου Bενιζέλου: «Zώμεν τω όντι υπό πολίτευμα, το οποίον δεν επιζητεί ν’ αντιγράφη τους νόμους των άλλων, αλλ’ είμεθα ημείς μάλλον υπόδειγμα εις τους άλλους παρά μιμηταί αυτών. Kαι καλείται μεν το πολίτευμά μας δημοκρατία, λόγω του ότι η κυβέρνησις του κράτους ευρίσκεται όχι εις χείρας των ολίγων, αλλά των πολλών.»)

Γιατί μεταφράζουμε Θουκυδίδη;

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΕΡΤΙΚΑ*

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ, Ιστορία, εισαγωγή-μετάφραση-σημειώσεις Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, εκδόσεις Πόλις, σελ. 1230

Η μνήμη είναι η κατ' εξοχήν ανθρώπινη ικανότητα στην οποία εδράζεται η φιλοσοφία ως αναζήτηση της αλήθειας και, στην πολιτική εκδοχή της, ως αναζήτηση του ορθώς πράττειν. Είναι ο Σωκράτης του πλατωνικού Φαίδωνα που μας το υπενθυμίζει αυτό, όταν σαν έσχατο επιχείρημα για να αποδεχτεί την ποινή του θανάτου, καθώς οι μαθητές του τον προτρέπουν να εγκαταλείψει την πόλη, λέει ότι μια ζωή αναζητούσε την α-λήθεια, δηλαδή την ανάμνηση των ιδεών (ας θυμηθούμε την παραβολή του σπηλαίου) και τώρα έφθασε η στιγμή να το υποστηρίξει με τη στάση του. Η στάση εδώ προσλαμβάνει το πρωτογενές νόημά της, της εξέγερσης εναντίον του συνόλου, της πόλης, μιας προσωπικής εξέγερσης στο όνομα της φιλοσοφικής αλήθειας με τίμημα την ίδια την ύπαρξή του.