ΕΦΗΜΕΡΑ
Ακόμα στήνουμε ανδριάντες
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
ΣΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙβρέθηκα κι εγώ ανάμεσα στις χιλιάδες των ανθρώπων που υποδέχτηκαν τον εθνάρχη στην Αρχιεπισκοπή μετά την εισβολή εναποθέτοντας σ’ αυτόν όλες τους τις ελπίδες για επιστροφή στα σπίτια τους. Κι έπειτα, διένυσα πολλά χιλιόμετρα στις πορείες Μακαρίου. Σαν μαθήτρια ξεναγήθηκα και στα δωμάτιά του, βλέποντας από κοντά την καρδιά του στη φορμόλη, πολύ πριν ο Ντάμιεν Χερστ, ο Βρετανός καλλιτέχνης, ανακαλύψει τη φορμόλη και γίνει διάσημος ανά το παγκόσμιο και πριν ο νυν αρχιεπίσκοπος αντιληφθεί το μακάβριο του θεάματος και την κηδέψει. Στο στρατόπεδο Μακαρίου ήμουνα λοιπόν. Ωστόσο, μου μοιάζει ακατανόητο να στήνεις σήμερα, 2011, ανδριάντα εις αντικατάσταση άλλου ανδριάντα που στάληκε στα βουνά και να στέλνεις τα μαθητούδια να τραγουδούν τα έρμα, σαν παπαγαλάκια, «Ζει, ζει…». Αυτά τα κάναμε εμείς. Μεγαλώσαμε με μύθους, τους οποίους είδαμε στη συνέχεια να καταρρέουν ένας ένας.
