Όπου και να
στρέψει κανείς τη ματιά του αυτές τις μέρες το τοπίο είναι θολό. Στην Ουκρανία
πρώτα όπου ξανάρχισε ο πόλεμος, και οι
νεκροί χιλιάδες. Ποιος θα το έλεγε πως μετά τα Βαλκάνια, θα ξεσπούσε ένας ακόμη
τόσο αιματηρός και καταστροφικός πόλεμος στην Ευρώπη. Κι αυτή τη φορά οι
συνέπειες θα είναι βαριές γιατί αναβιώνει και μια μορφή Ψυχρού Πολέμου. Η Μέση
Ανατολή συνεχίζει να βράζει πάντα κι η Δύση μετρά τους κινδύνους από τους
τζιχαντιστές που έθρεψε.
Όμως το τοπίο παρουσιάζεται θολό αυτές τις μέρες και πάνω από το μέλλον της
ίδιας της Ευρώπης. Η προσπάθεια του Διοικητή της Ευρωπαικής Κεντρικής
Τράπεζας-ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι να αλλάξει
έστω και ελαφρώς τη μονεταρίστικη πολιτική λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία, με
το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, τον φέρνει αντιμέτωπο με τη χώρα αυτή και γι΄αυτό και
οι εκπτώσεις μπροστά στην αντίθεση του Βερολίνου στο σχέδιό του. Ουσιαστικά
αυτό που επιδιώκει ο Ντράγκι είναι η υιοθέτηση, έστω και εν μέρει, της
πολιτικής της Φέντεραλ Ριζέρβ των ΗΠΑ για να αντιμετωπιστεί η λιτότητα που έχει
γονατίσει την Ευρώπη και να υπάρξει έστω και μιας κάποιας μορφής ανάπτυξη. Το
σχέδιο του Ντράγκι προβλέπει την αγορά ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πίεση στο κόστος δανεισμού τους
και εισάγει για πρώτη φορά την αρχή της αμοιβαιοποίησης του κινδύνου. Θα
σήμαινε στην πράξη ένα βήμα προς την ενίσχυση της ευρωπαικής ενότητας αφού η
ΕΚΤ θα σήκωνε το βάρος στήριξης του συνόλου των χωρών της Ευρωζώνης και ο
οποιος κίνδυνος θα ήταν αμοιβαίος, κάτι που αυτή τη στιγμή δεν γίνεται.
Γράφτηκε πως το Βερολίνο αντιτάσσεται σ’αυτή την πολιτική γιατί, ανάμεσα στα
άλλα, φοβάται μια χρεοκοπία της Ιταλίας. Και στην περίπτωση αυτή το κόστος θα
διαμοιράζετο σε όλη την Ευρωζώνη. Καθώς όμως το Βερολίνο δεν έχει εναλλακτική
πολιτική στο σχέδιο Ντράγκι και μια
ιταλική χρεοκοπία θα τίναζε ολόκληρη την Ευρώπη στον αέρα.
