Σερνόμαστε... χωρίς ελπίδα και προσδοκία
Του Σάββα Παύλου
λιτευόμενοι, οι αδιάφοροι και αυτοί που έχουν
έντονα συναισθήματα για την πολιτική ζωή, οι
μεγάλοι και οι μικροί. Σερνόμαστε αξιωματούχοι και
απλοί πολίτες, κοινωνία και θεσμοί. Χωρίς ελπίδα και
προσδοκία, χωρίς συγκεκριμένα και πρακτικά μέτρα,
σερνόμαστε όλοι, μέσα στην ατονία, την παρακμή και
την παραίτηση, περιμένοντας απλώς ένα και μοναδικό
πράγμα: να εκμετρήσει το ζην η διακυβέρνηση Χριστό-
φια.
Δεν είναι το λεγόμενο «τέλος της βασιλείας», όταν δη-
λαδή κάποιος πολιτικός ηγέτης διανύει το τελευταίο
στάδιο της θητείας του. Υπάρχει, κυρίως, το πελώριο
θέμα με την τραγωδία στο Μαρί, υπάρχει ο απίστευτος
ερασιτεχνισμός και η ανικανότητά του.
Πολλοί έθεσαν το θέμα της παραίτησης Χρι-
στόφια, μερικοί από το μεσημέρι της 11ης
Ιουλίου 2011, όταν συνειδητοποιήσαμε το
ύψος της τραγωδίας και το βάθος της ανευ-
θυνότητας. Οι λογικές του αιτήματος ήσαν
απλές και ειλικρινείς, και διατυπώθηκαν σε
σημειώματα και παρεμβάσεις: Η παραίτηση
Χριστόφια, στις 11 Ιουλίου 2011, θα ήταν μια
λύτρωση για την κυπριακή κοινωνία, η οποία
θα ένιωθε ότι ναι, υπήρξε μια τραγωδία,
όμως έγινε ανάληψη ευθύνης, ο υπεύθυνος
παραιτείται. Έτσι η πολιτική ζωή ανανεώνε-
ται, μετά την τραγωδία αρχίζει ένα καινούρ-
γιο ξεκίνημα, με νέα πρόσωπα και νέους
υπευθύνους. Όλοι θα ανασκουμπώνονταν
για δουλειά, για να βοηθήσουν τον τόπο
τους -το φιλότιμο του Κυπρίου είναι
δεδομένο.
