Όλοι πλέον το αντιλαμβάνονται ότι η αποχώρηση της τουρκικής πλευράς από τις συνομιλίες για το Κυπριακό ήταν προαποφασισμένη και ότι και χωρίς την απόφαση της Κυπριακής Βουλής για την ολιγόλεπτη αναφορά, στα κυπριακά σχολεία, στο ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, θα εφευρίσκετο μια άλλη αφορμή. Όσοι επομένως από ελληνικής πλευράς καταναλώνουν ακόμη φαιά ουσία για να δικαιολογούν τον Ακιντζί, ας σκεφτούν με κάποια πολιτική ωριμότητα, ας σκεφτούν ότι το μέλλον αυτού του τόπου δεν περνά μέσα από τη μετατροπή του σε προτεκτοράτο της  Άγκυρας, με υψηλή αμερικανο-ΝΑΤΟϊκή επίβλεψη,  ακόμη και πριν τη λύση του Κυπριακού. Αν σκεφτεί κανείς ότι η ελληνική πλευρά ανύψωσε διεθνώς τον Ακιντζί ως συμπρόεδρο και πως αυτός συμπεριφέρεται αυτή τη στιγμή ως αχυράνθρωπος της Άγκυρας, θα αντιληφθεί ότι φτάσαμε στο τέλος των ψευδαισθήσεων. Η Άγκυρα έχει στρατηγική στο Κυπριακό την οποία εφαρμόζει η εκάστοτε τουρκοκυπριακή ηγεσία.  Η εμπειρία με τον Ταλάτ παλιότερα και τώρα με τον Ακιντζί, δεν φαίνεται όμως να έχει κάνει σοφότερους αυτούς που διαχειρίζονται το Κυπριακό. Και μολονότι μισοβγήκε από τη ναφθαλίνη η φουστανέλα εν όψει προεδρικών εκλογών, δεν θα αποτελούσε έκπληξη η νεκρανάσταση των συνομιλιών με ένα νέο δείπνο, από αυτά στα οποία μόνο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης γνωρίζει να κάνει παραχωρήσεις χωρίς να παίρνει τίποτε.