Κύπρος - "Πόθεν έσχες" - Πρώτοι να δώσουν το παράδειγμα

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Το κείμενο της περασμένης Κυριακής για την ανάγκη να δημοσιοποιηθεί το «πόθεν έσχες» των πολιτικών και των συγγενών τους, προκάλεσε στη συντριπτική τους πλειοψηφία θετικά σχόλια. Οι αρνητικές αντιδράσεις ήταν καθοδηγούμενες καθώς οι συγγραφείς των ηλεκτρονικών μηνυμάτων χρησιμοποίησαν ξύλινη κομματική γλώσσα, που προδίδει πάνω απ’ όλα τον πανικό αυτών που οργάνωσαν τις στημένες απαντήσεις.
Είναι αδιανόητο και προσβάλλει τον κυπριακό λαό στο σύνολό του, το γεγονός ότι σε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι άγνωστα τα πραγματικά περιουσιακά στοιχεία των πολιτικών και των ανωτέρων υπαλλήλων του κράτους αυτών τουλάχιστον που παίρνουν αποφάσεις για αγορές εκατομμυρίων ευρώ.

Οι «Αγανακτισμένοι» σηματοδοτούν την αρχή του τέλους

Του Σταυρου ΛυγερουΠρο Μνημονίου, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ήταν ένα είδος άτυπης διαπραγμάτευσης με την εκάστοτε κυβέρνηση, που προσέδιδε ευστάθεια στην κοινωνική ισορροπία. Οταν έγινε σαφές ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και ετέθη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, οι κινητοποιήσεις εκφυλίσθηκαν σε μάχες οπισθοφυλακών. Η υπεράσπιση των κεκτημένων φάνταζε μάταιη. Υπό τον πέλεκυ της χρεοκοπίας, τα νοικοκυριά συσσώρευαν τη δυσαρέσκεια και την απαισιοδοξία τους, προσπαθώντας να επιβιώσουν στο νέο δυσμενές περιβάλλον. Φοβούνταν για τους μισθούς, τις συντάξεις και τις καταθέσεις τους και ήλπιζαν ότι η επώδυνη πολιτική του Μνημονίου θα οδηγούσε σε υπέρβαση της κρίσης. Οσο διαψεύδεται η ελπίδα τόσο εξουδετερώνεται ο φόβος. Οσο εκτοξεύεται η ανεργία και κλιμακώνεται η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων τόσο συσσωρεύεται η απόγνωση. Και όσο συσσωρεύεται η απόγνωση τόσο μετατρέπεται σε οργή. Η κοινωνική δυναμική, άλλωστε, δεν μπορούσε να ανασχεθεί για πολύ από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός θέτει διλήμματα που επιδέχονται μονοσήμαντη απάντηση, όπως το μπαγιάτικο «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και το υπό διαμόρφωση «Μεσοπρόθεσμο ή επιστροφή στη δραχμή».