Γεώργιος Π. Μαλούχος
Δεν έχουν ιδεολογία οι διαδηλωτές, αποφάνθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Θ. Πάγκαλος. Ξέχασε προφανώς ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί… Μια όμως που άνοιξε τη συζήτηση περί ιδεολογίας, θα ήταν χρήσιμο να μας διευκρινίσει κάτι: ο ίδιος και η κυβέρνηση της οποίας είναι το «νούμερο 2», ποια ακριβώς ιδεολογία έχουν;
Ο κ. Πάγκαλος δηλώνει σοσιαλιστής. Μπορεί στην Ελλάδα, όπως έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης να «είσαι ότι δηλώσεις», όμως, υπάρχει και ένα όριο. Γιατί το να εξακολουθείς να δηλώνεις σοσιαλιστής όταν είσαι κορυφαίος παράγοντας σε μια κυβέρνηση που έχει επιβάλει σε μια κοινωνία το πιο αδυσώπητο νεοφιλελεύθερο σύνολο μέτρων που γνώρισε ποτέ όχι μόνον η ίδια, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, είναι ένα όριο το οποίο καλό θα ήταν να μην το περνά κανείς. Προκαλεί περισσότερο και από το αμίμητο «μαζί τα φάγαμε»…
Φυσικά, αυτό ίσχυε και παλιότερα, απλώς δεν εκφραζόταν: όλα αυτά τα χρόνια που οδήγησαν στην παρακμή, κύριο αίτιο της υπήρξε ακριβώς το γεγονός ότι πίσω από ψευδεπίγραφες ιδεολογικές και πολιτικές ταμπέλες κρυβόντουσαν συστήματα εξουσίας που μόνον αυτά που δήθεν πίστευαν δεν έκαναν. Αλλά πίστευαν, άλλα έλεγαν, άλλα «πούλαγαν» στις κομματικές πελατείες κι άλλα έπρατταν. Κι αυτό, έχει πια τελειώσει.
Δεν έχουν ιδεολογία οι διαδηλωτές, αποφάνθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Θ. Πάγκαλος. Ξέχασε προφανώς ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί… Μια όμως που άνοιξε τη συζήτηση περί ιδεολογίας, θα ήταν χρήσιμο να μας διευκρινίσει κάτι: ο ίδιος και η κυβέρνηση της οποίας είναι το «νούμερο 2», ποια ακριβώς ιδεολογία έχουν;
Ο κ. Πάγκαλος δηλώνει σοσιαλιστής. Μπορεί στην Ελλάδα, όπως έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης να «είσαι ότι δηλώσεις», όμως, υπάρχει και ένα όριο. Γιατί το να εξακολουθείς να δηλώνεις σοσιαλιστής όταν είσαι κορυφαίος παράγοντας σε μια κυβέρνηση που έχει επιβάλει σε μια κοινωνία το πιο αδυσώπητο νεοφιλελεύθερο σύνολο μέτρων που γνώρισε ποτέ όχι μόνον η ίδια, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, είναι ένα όριο το οποίο καλό θα ήταν να μην το περνά κανείς. Προκαλεί περισσότερο και από το αμίμητο «μαζί τα φάγαμε»…
Φυσικά, αυτό ίσχυε και παλιότερα, απλώς δεν εκφραζόταν: όλα αυτά τα χρόνια που οδήγησαν στην παρακμή, κύριο αίτιο της υπήρξε ακριβώς το γεγονός ότι πίσω από ψευδεπίγραφες ιδεολογικές και πολιτικές ταμπέλες κρυβόντουσαν συστήματα εξουσίας που μόνον αυτά που δήθεν πίστευαν δεν έκαναν. Αλλά πίστευαν, άλλα έλεγαν, άλλα «πούλαγαν» στις κομματικές πελατείες κι άλλα έπρατταν. Κι αυτό, έχει πια τελειώσει.
