Οι προφήτες και εμείς

Αντώνης Καρακούσης 
Ερώτημα στον αρθρογράφο : Τι γίνεται με την προφητεία Σημίτη ;

Όσοι παρακολουθούν καθημερινά τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και αξιολογούν την ολοένα και εντεινόμενη πίεση των αγορών αντιλαμβάνονται οτι η χώρα κινείται επί ξυρού ακμής. Από τότε που η κυβέρνηση ταλαντεύθηκε ως προς την αποδοχή του προγράμματος των αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ δεν πέρασε ούτε μια μέρα χωρίς αρνητικά σχόλια, χωρίς αμφισβητήσεις για τη δυνατότητά μας να ξεπληρώσουμε το δημόσιο χρέος και χωρίς αναφορές για την αναπόφευκτη όπως τη θεωρούν αναδιάρθρωση.

Αυτό το κλίμα καχυποψίας και αμφισβήτησης έλαβε μυθικές διαστάσεις τις τελευταίες μέρες με αφορμή την αναθεώρηση των στοιχείων για το έλλειμμα του 2010 και την διαπίστωση ότι η μείωση του ελλείμματος υπολείπεται του στόχου κατά μια ποσοστιαία μονάδα.

Τελείωσε το πανηγύρι για το οποίο κανείς δεν είχε το ανάστημα να προειδοποι­ήσει τον λαό

---

Όψεις της αντικειμενικότητας

Αν κάποιος είχε τη δυνατότητα να ζήσει καθ’ όλη τη διάρκεια των 1.000 χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και από τον πρώτο χρόνο διατύπωνε επιμόνως και μονό­τονα την ιδέα ότι η Αυτοκρατορία θα καταρρεύ­σει από τα αδιέξοδά της, ε! στη χιλιετία πάνω θα δικαιωνόταν! Ωστόσο, αυτό σημαίνει δικαίωση; Τα 1.000 συναπτά χρόνια που έλεγε απίστευτες αστειότητες δεν μετράνε; Όχι, για μερικούς, κα­θώς φαίνεται! Αυτή η πρωτότυπη μέθοδος αυτοδικαίωσης, πέρα από την κωμική - διασκεδαστική της πλευρά, έχει και τη σκοτεινή της όψη: αυτή που παρερμηνεύει συνεχώς και συστηματικά την πραγματικότητα μέσα από διάφορους παραμορ­φωτικούς καθρέφτες ιδεολογικών δογμάτων, προσκολλήσεων, εμμονών και στερεότυπων εκ­δοχών της καθημερινότητας.