Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ
Επιστροφή στην Αθήνα, η πόλη έχει ξαναγεμίσει, μοιάζει παρ' όλα αυτά με έρημη πόλη, παραδομένη σε μια μελαγχολία, που δεν έχει καμιά σχέση με τη μελαγχολία του Σεπτέμβρη...
Αμνός Βαριά, χωρίς την υποψία ή την προσμονή κάποιου χαμόγελου, εκλύεται από παντού -τις θολές τζαμαρίες των «λουκέτων», τα άδεια μαγαζιά, τα μισοάδεια καφέ, τα συνθήματα επί συνθημάτων στους τοίχους, τα βρώμικα πεζοδρόμια· και βέβαια από τα πρόσωπα των ανθρώπων, περίκλειστα σε μια παράξενη, πρωτόφαντη μοναξιά...
Νομίζω ότι ποτέ οι πολίτες αυτού του τόπου, οι κάτοικοι αυτής της πόλης δεν αισθάνθηκαν τόσο φοβισμένοι και μόνοι και τόσο χωρίς ελπίδα... Τόσο ανήμπορα οργισμένοι και αηδιασμένοι απέναντι στους θύτες, που ζητάνε και τα ρέστα από τα θύματά τους και τους πουλάνε τρέλα κι από πάνω...
