Τα δύο πρόσωπα του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Εχει αφήσει τη δική του σφραγίδα στο ελληνικό ροκ. Ωστόσο, όσοι τον ξέρουν καλά κάνουν λόγο για έναν φιλοχρήματο καλλιτέχνη με Jaguar που άλλα πρεσβεύει και άλλα πράττει

 

Αδέκαστη

Ο ΡΟΚΑΣ
«Τι τραγουδάς εσύ;». Ο Πάνος Τζαβέλλας, χωρίς περιστροφές, ρωτά τον νεαρό που στέκεται μπροστά του το 1978 στην μπουάτ «Λήδρα». «Μπομπ Ντίλαν και τέτοια» θα του απαντήσει εκείνος. Θα καταφέρει τελικά να πάρει τη δουλειά με τον Πάνο Τζαβέλλα και να τον φωνάζει περιπαικτικά «Ντίλαν». Το πραγματικό του όνομα ήταν Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.
Ουσιαστικά, η αρχή στη μουσική για τον Μαχαιρίτσα έγινε με το συγκρότημα PLJ Band. Τραγουδώντας ξένο στίχο και με όχημα τη φιλοσοφία του «τα όνειρα κοστίζουν τζάμπα», θα φύγει στη Γαλλία κυνηγώντας μια διεθνή καριέρα, η οποία φυσικά δεν θα έρθει. «Πεθάναμε της πείνας. Τα κουφάρια μας φέραμε πίσω» θα δηλώσει αργότερα.

Λεωνίδας Καβάκος: «Βλέπω ότι είμαστε ηλίθιοι»

Ο Λεωνίδας Καβάκος λίγο μετά την ολοκλήρωση της ηχογράφησης Μπετόβεν για την Decca, αποκαλύπτοντας ότι μπορεί να συνδυάσει τη σκληρή κριτική για την πολιτική με τη ενστικτώδη κατανόηση της μουσικής και της τέχνης.

 

Σόνια Ζαχαράτου 

Αν ασχοληθεί κανείς με τις κριτικές που κατακλύζουν τον διεθνή Τύπο για τον Λεωνίδα Καβάκο, ανακαλύπτει ένα εγκωμιαστικό παραλήρημα. Ελάχιστοι καλλιτέχνες σε παγκόσμια κλίμακα έχουν αξιωθεί να γίνουν αποδέκτες ανάλογων εκδηλώσεων από το κοινό. Αν θελήσει κανείς να παρακολουθήσει μια συναυλία στο Σικάγο, στο Βερολίνο, στο Τόκιο, στο Λονδίνο ή αλλού, όπου εμφανίζεται ο Λεωνίδας Καβάκος, θα διαπιστώσει ότι τα εισιτήρια έχουν ήδη από τις πρώτες ημέρες εξαντληθεί. Αν σταθεί κανείς έξω από μια αίθουσα, όπου έχει εκτελέσει ένα έργο ο Λεωνίδας Καβάκος, θα παρατηρήσει μια έκρηξη ευδαιμονίας αποτυπωμένη στα πρόσωπα των ακροατών του και μια βαθιά ευγνωμοσύνη να διανθίζει τα λόγια τους για το θείο δώρο που τους έτυχε.

Η Αρετή Κετιμέ τραγουδάει Μίκη Θεοδωράκη

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου υμνεί τη δουλειά

Και γιορτάζει τα 30 χρόνια που κάνει την δική του

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Αντί για απαντήσεις, ξεκίνησε με ερωτήσεις. Είναι αλήθεια, άλλωστε, ότι στο βάθος ενός σκοτεινού, απομονωμένου στούντιο, ανάμεσα σε κονσόλες με φωτάκια που αναβοσβήνουν, κιθάρες, ένα πιάνο και αυτά τα γνωστά αφρολέξ της ηχομόνωσης, τα νέα απέξω φτάνουν με δυσκολία. Κάτι είχε ακουστεί για θεσσαλονικείς τοκογλύφους και εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα, αλλά η εικόνα δεν ήταν καθαρή. Λίγο ενημερωτικό κουτσομπολιό αργότερα, για γνωστά ονόματα και για γνωστή παρανομία, και αφού ακολούθησε και το κλασικό μοιρολατρικό νεύμα του κεφαλιού όλων των πολιτών αυτής της χώρας απέναντι στην άβυσσο της ελληνικής καθημερινότητας, τα πράγματα είχαν αποκατασταθεί. «Είμαστε όλοι ύποπτοι λοιπόν;» ρώτησε κάπως ρητορικά, με μια παιγνιώδη σοβαρότητα.

Ο Σωκράτης Μάλαμας σε μια σπάνια συζήτηση για την τέχνη, τον Ντίλαν, το ποτό και την εμπνευση της «Πριγκηπέσας».

Σωκράτη, εσύ αντιστάρ!

 

(εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης)

Μάκης Προβατάς
Δεν ήταν με τίποτα ο καλλιτέχνης τον οποίο θα έψαχνε το ελληνικό μουσικό σταρ σύστεμ για να τον αναδείξει: ένας τραγουδοποιός που ανεβαίνει στη σκηνή και αρχίζει να παίζει τη δική του, συχνά μονότονη μουσική, ενώ για στίχους συνήθως μουρμουρίζει δικές του προσωπικές ιστορίες. Οι ιστορίες όμως που λέει και η μουσική με την οποία τις «ντύνει» μαγεύουν τόσο κόσμο ώστε να είναι εδώ και χρόνια στην κορυφή. Η συνάντησή μας με τον Σωκράτη Μάλαμα, ήταν τύπου «Μάλαμας»: «Πάμε να πιούμε κάτι και να τα λέμε σαν άνθρωποι». Εξ ου και ο ενικός στην κουβέντα...

Φ. Πλιάτσικας: «Ο Ελληνας πρέπει να κάνει αυτοκριτική κι ας μην τη γουστάρει»

Η οργή του κόσμου είναι απόλυτα δικαιολογημένη, προσθέτει

 

Γιώργος Σκίντσας
Τελικά κάποια πράγματα είναι πολύ δύσκολο να «διαλυθούν». Πριν από επτά χρόνια οι Πυξ Λαξ ανακοίνωσαν το φινάλε του συγκροτήματος. Οι Μάνος Ξυδούς , Φίλιππος Πλιάτσικας και Μπάμπης Στόκας έπειτα από 15 χρόνια κοινής μουσικής ζωής αποφάσισαν να πουν το αντίο. Και όπως δήλωναν τότε στο «Βήμα», « από το 1996 ως το 1997 υπήρξαν πολλοί καλοθελητές οι οποίοι διέδιδαν με έναν τρόπο απίστευτα συντονισμένο ότι διαλυόμαστε.

Ζω για το σήμερα και μόνο μια μέρα τη φορά

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιώργο Σαββινίδη

>Ο καλλιτέχνης Θάνος Ανεστόπουλος

βαριέται  θανάσιμα  στα εύκολα 

 

Μπορεί ο κύκλος των Διάφανων Κρίνων να έκλεισε -κάπως άκομψα είναι αλήθεια- αλλά ο Θάνος Ανεστόπουλος εξακολουθεί να ποτίζει το κρίνο της ζωτικής δημιουργικότητας με γνώσεις, ανησυχίες, ερεθίσματα. Η ελληνόφωνη ροκ σκηνή στερήθηκε ένα από τα κορυφαία συγκροτήματά της, προς μεγάλη απογοήτευση των θαυμαστών του, παρακολουθεί όμως με ενδιαφέρον την καλλιτεχνική εξέλιξη ενός σημαντικού δημιουργού, που απελευθερωμένος πλέον από τις συμβάσεις της ομάδας, πιο μοναχικός, αλλά και πιο φορτισμένος, διαγράφει σιγά- σιγά τη δική του προσωπική πορεία.

Mίκης Θεοδωράκης - K'εσύ λαέ βασανισμένε (1974)

Συνέντευξη: Σωκράτης Μάλαμας. «H Ελλάδα να δώσει χώρο στην ευφυϊα»

O τραγουδοποιός μιλάει στο «K» για τα καινούργια του τραγούδια και αποκαλύπτει τι ελπίζει για το μέλλον - για τον ίδιο και τα τέσσερα παιδιά του




ΤΗΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ
ΠΟΡΤΡΕΤΟ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
Πώς σε βρίσκει αυτός ο χειμώνας, του ΔΝΤ; Στέκομαι όρθιος. Αλλωστε, ο Δούρειος Ιππος βρίσκεται μέσα στην πόλη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Εχεις αγωνία για το μέλλον των παιδιών σου; Δεν αγωνιώ για το μέλλον κανενός. Με ενδιαφέρει το παρόν όλων.
Πώς θα ήθελες να είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια; Μια χώρα που θα έχει λύσει τα προβλήματά της, θα έχει αποποιηθεί το ρόλο του χαζοχαρούμενου έθνους, θα δίνει χώρο στην ευφυΐα, θα κρατάει το ανθρώπινο δυναμικό της, θα επιλέγει την εντιμότητα και την αποτελεσματικότητα στο χώρο της πολιτικής και όχι τις φατρίες και τις δυναστείες.