Κύπρος - Το ιδεολογικό πλαίσιο της ανεξαρτησίας

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Αν το ιδεολογικό πλαίσιο της δεκαετίας του ‘50 ήταν λίγο-πολύ καθαρό, η περίοδος της ανεξαρτησίας ξεκίνησε με μια ιδεολογική σύγχυση και ερωτηματικά για την ταυτότητα των πολιτών του νέου ανεξάρτητου κράτους. Βεβαίως το ιδεολογικό πλαίσιο Δεξιά-Αριστερά που κυριάρχησε στις προηγούμενες δύο δεκαετίες, εξακολουθούσε να διατηρείται και να επηρεάζει την κυπριακή πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική ζωή. Όμως από μόνο του το ιδεολογικό αυτό δίπολο δεν μπορούσε να καλύψει τις νέες πραγματικότητες που δημιούργησε η ανεξαρτησία. Η αντίθεση στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δημιούργησε ένα νέο ιδεολογικό διπολισμό στη βάση ενωτικοί-ανθενωτικοί ή ενωτικοί-ανεξαρτησιακοί. Στην ουσία όμως ο ιδεολογικός αυτός διπολισμός δεν κάλυπτε τα πραγματικά δεδομένα «επί του εδάφους».

Ποδοσφαιροποιείται η πολιτική ζωή στην Κύπρο

ΕΝΑΛΛΑΞ

Ούτε στον καφενέ τέτοιες κουβέντες

Τoυ Χρήστου Χαραλάμπους

ΤΕΛΙΚΑη πολιτική και οι πολιτικοί στην Κύπρο είναι για κλάματα, για να μην πω τη φράση (στα κυπριακά για να πιάσει και τόπο) που συχνά ακούω να χρησιμοποιούν αρκετοί πολίτες θέλοντας να εκφράσουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους την αγανάκτηση που δημιουργούν οι καθημερινές συμπεριφορές των πολιτικών ταγών του τόπου. Κουβέντες που ούτε στους καφενέδες δεν συνηθίζονται πλέον, τις ακούμε καθημερινά από τους πολιτικούς μας, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις που όμως χάνονται μέσα στο αλαλούμ της πολιτικής ασυναρτησίας που χαρακτηρίζει τον τόπο. Κάποιοι πολιτικοί (βουλευτές αλλά και αρχηγοί κομμάτων) έχουν ξεπεράσει ακόμα και την ξύλινη κομματική γλώσσα που ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν. Στην προσπάθειά τους να πουλήσουν μαχητικότητα και πολιτικό νταηλίκι, να φανούν αξιόπιστοι και πιο «ελκυστικοί» στους πολίτες, μπήκαν σε ένα πολιτικό κατήφορο που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στο τέλμα… Πέρα από αυτό δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο χειρότερο για να το κάνουν. Αυτή όμως την κατάντια την πληρώνει και θα συνεχίσει να την πληρώνει ο κάθε πολίτης ξεχωριστά και η κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της.
Μέχρι τώρα είχαμε (και θα συνεχίσουμε να έχουμε) τους αρχηγούς και τους κομματικούς «υποστράτηγους» που, με ψύλλου πήδημα, κοτσάρουν τη μούρη τους στις τηλεοράσεις και επιδίδονται από τη μια σε «κοκορομαχίες» (προβάλλοντας και τεκμηριώνοντας δήθεν πολιτικές θέσεις) και από την άλλη, όταν… εύρουν τα δυο στενά να «αλληλοσιουμαλίζονται».
Τώρα μας προέκυψε και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Συνέντευξη Τύπου αρχηγού κράτους ή καφενίσιμες κουβέντες; Ο καθένας κρίνει με τα δικά του κριτήρια.

Κύπρος : Έγινε της... Λιβύης το εσωτερικό μέτωπο

Συνεχίζεται η σύγκρουση ΑΚΕΛ-Κολοκασίδη( Δημοκρατικό Κομμα-ΔΗΚΟ) για τη μορφή της λύσης

ΤΟΥΑΝΔΡΕΑ ΠΙΜΠΙΣΙΗ

Ουδείς από το μέτωπο ΑΚΕΛ και αναπληρωτή προέδρου του ΔΗΚΟ φαίνεται διατεθειμένος να βάλει τα σπαθιά, που βγήκαν την Παρασκευή ανήμερα της 25ης Μαρτίου, πίσω στα θηκάρια, προκειμένου να ξεπεραστεί η σύγκρουση. Το ΑΚΕΛ προσωποποίησε την αντιπαράθεση κατηγορώντας τον Γιώργο Κολοκασίδη για εργολαβική προσπάθεια να γκρεμίσει τις γέφυρες μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και του κεντρώου χώρου. Αντιστρέφοντας τις κατηγορίες ο κ. Κολοκασίδης έριξε την ευθύνη στο ΑΚΕΛ για προσπάθεια να γκρεμιστούν οι γέφυρες με τον κεντρώο χώρο.

Λείπει η σοβαρότητα

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Άλλοι τα άκουσαν, σε άλλους απευθυνόταν

Της Ανδρούλας Ταραμουντά

ΕΙΝΑΙ Η πολλοστή φορά που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέλεξε να στείλει μηνύματα στο εσωτερικό μέτωπο έχοντας απέναντί του ακροατήριο που δεν έχει προσλαμβάνουσες παραστάσεις για το τι γίνεται στον τόπο, ούτε και γνωρίζει πως εδώ πολιτεύονται οι ταγοί μας. Υποδεχόμενος στο Προεδρικό Μέγαρο παιδιά από την ομογένεια των Ηνωμένων Πολιτειών, τους μίλησε όπως θα μιλούσε σε μια κομματική συγκέντρωση, έχοντας απέναντί του στελέχη του ΑΚΕΛ ή έστω των συνεργαζομένων με αυτό δυνάμεων. Αγνόησε ότι ήταν παιδιά, των οποίων οι γνώσεις για την Κύπρο, το Κυπριακό, την κατοχή είναι πολύ συγκεκριμένες. Μίλησε στους ομογενείς για ν’ ακούσουν προφανώς άλλοι.

Πρόεδρος όλων των Κυπρίων

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Οι δυνάμεις του σκότους

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΕΥΤΥΧΩΣο Πρόεδρος Χριστόφιας εξήγησε χτες στα παιδιά των ομογενών της Αμερικής που τον επισκέφθηκαν, ότι είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων, για να μην νομίζουν τα παιδιά ότι είναι Πρόεδρος μόνο των μισών ή μόνο εκείνων που τον ψήφισαν. Βλέπετε, στην Αμερική ο Πρόεδρος δεν είναι όλων των Αμερικάνων… Η αναφορά του κ. Χριστόφια, θα είχε τη σημασία της αν τους μιλούσε για τους Τουρκοκύπριους, που είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και άρα ο ίδιος είναι Πρόεδρος και των Τουρκοκυπρίων, άσχετα αν αυτοί δεν τον αναγνωρίζουν. Όμως, δεν μιλούσε γι΄ αυτή την πτυχή, μιλούσε για το εσωτερικό μέτωπο. Και αφού εξήγησε ότι κάποιοι «έχουν βάλει τα γάντια του μποξ και άρχισαν από τώρα την αντιπαράθεση» για τις εκλογές του Μάη και είπε ότι αυτοί οι κάποιοι είναι «οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης», που όφειλαν να χαμηλώσουν τους τόνους, διότι είμαστε «σε χώρα που υποφέρει από διαίρεση», αναφέρθηκε και στον εαυτό του για να πει ότι «ο ίδιος έχει αποσυρθεί από την κομματική ηγεσία και την κομματική δουλειά» και «είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων, ολόκληρου του κυπριακού λαού». Ωστόσο, ένας Πρόεδρος όλων των Κυπρίων, που αποσύρθηκε από την κομματική δουλειά δεν είναι σωστό να κατηγορεί παντού, ακόμα και στα παιδιά των ομογενών (που μάλλον θα άκουγαν χωρίς να καταλαβαίνουν γρι) τις «δυνάμεις της αντιπολίτευσης», σαν να πρόκειται για κανένα στρατό παρανόμων, κάτι σαν τις δυνάμεις του σκότους, ότι προκαλούν προβλήματα στο εθνικό θέμα με τα γάντια του μποξ. Δηλαδή, μόνο αυτές οι δυνάμεις του σκότους φορούν γάντια του μποξ; Οι άλλες δυνάμεις, αυτές του φωτός, δεν φορούν τα γάντια τους;