Delphine Roucaute - Le Monde

''Κόκκινες σημαίες, μουσική και πανό: στις 6 Μαΐου του 2012, στην πλατεία της Βαστίλης, εργαζόμενοι, διανοούμενοι και φοιτητές γιόρτασαν, με δάκρυα στα μάτια, την επιστροφή της αριστεράς στην εξουσία'', θυμάται ο Stefan Simons στις σελίδες του Spiegel. Ένα χρόνο αργότερα, o κόσμος είναι ακόμη στο δρόμο αλλά το κοινό διαφέρει: ''Μέτωπο της αριστεράς, κομμουνιστές, ακτιβιστές διαδηλώνουν ενάντια στον πρόεδρο''. Και ο γερμανός δημοσιογράφος καταλήγει : Ο Ολάντ δεν έχει κανέναν λόγο να γιορτάζει την επέτειο της ορκωμοσίας του ανοίγοντας σαμπάνιες''. Η συμβολική αξία των διαδηλώσεων της Κυριακής, οι οποίες οργανώθηκαν ένα χρόνο μετά την ορκωμοσία του Φρανσουά Ολάντ ως προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, απασχόλησε τους αναλυτές των περισσότερων ευρωπαϊκών και αμερικανικών εφημερίδων.
Και όλοι σκιαγραφούν ένα μαύρο τοπίο στο γαλλικό κράτος: ανεργία, ηθική κρίση στο Συμβούλιο του κράτους και αντιπαράθεση των δύο πλευρών της κοινωνίας στο θέμα του γάμου των ομοφυλοφίλων. Ένα άλλο σύμβολο της αποτυχίας του Φρανσουά Ολάντ, για την Süddeutsche Zeitung είναι η ανακοίνωση της πώλησης σε δημοπρασία των μπουκαλιών της κάβας του Ελιζέ. ''Η αλήθεια βρίσκεται στο κρασί [in vino veritas]'' και ''η πικρή αλήθεια είναι ότι η Γαλλία χρειάζεται χρήματα'', υπογραμμίζει ειρωνικά ο δημοσιογράφος Michael Kläsgen.
ΕΝΑΣ ''ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΥΡΙΟΣ'', ''ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΤΟΥ''
''Η απαξίωση του Ολάντ'' η οποία εδώ και μήνες είναι σε εξέλιξη και κορυφώθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους στην κεφαλή του γαλλικού κράτους, απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα του ξένου τύπου. Αν η αμερικανική εφημερίδα The New York Times τιτλοφορεί άρθρο της με το: ''Ένα έτος προεδρίας Ολάντ, μία αίσθηση ολίσθησης'', η ελβετική εφημερίδα Le Temps αναφέρεται σε μια χρονιά '' αναταραχής'', η ισπανική εφημερίδα La Razon υπογραμμίζει την ''προεδρική απογοήτευση'', και η βρετανική ''The Telegraph'' οικειοποιείται το προσωνύμιο της L' Express: Ο Ολάντ είναι ο ''κύριος Αδύναμος''.
Μόνο ο The Guardian προσπαθεί να παρουσιάσει έναν λιγότερο φορτισμένο απολογισμό. Στο editorial του, η βρετανική εφημερίδα εξηγεί ότι ''οι πολιτικές επέτειοι είναι τεχνητά κατασκευάσματα'' και ότι ''δεν υπάρχει καμία λογική που να δικαιολογεί να κρίνουμε έναν πρόεδρο από τις πρώτες του εκατό μέρες, ούτε ακόμη από την πρώτη του χρονιά στην εξουσία''. Για τον Guardian, ο Φρανσουά Ολάντ υπήρξε ''θύμα της επιτυχίας του'': με τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στο πλευρό του και τις αυξημένες εξουσίες που του αναθέτει το Σύνταγμα, ο κ. Ολάντ δεν έχει δικαιολογία στην ''αποτυχία'' του, σε αντίθεση με τον Μπαράκ Ομπάμα που συγκρατείται από τις αναστολές του Αμερικανικού Κογκρέσου.
''ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ''
Η καρδιά του προβλήματος: η ανικανότητά του να λαμβάνει αποφάσεις. Για τoν Guardian, ''O Φρανσουά Ολάντ δεν δείχνει αποφασιστικός στην καθημερινή πολιτική'' και δεν μπόρεσε να επιδείξει το θάρρος του παρά μόνο στην στρατιωτική επέμβαση στο Μάλι. Μία πιο μετριοπαθής διαπίστωση από την La Razon: '' To ταλέντο του στη σύνθεση, αμβλύνοντας τις αντιπαραθέσεις και τις διαμάχες, ερμηνεύτηκε σαν ανικανότητα να λαμβάνει αποφάσεις.''
Για τον βρετανικό τύπο, όπως και για τις γερμανικές εφημερίδες, η γαλλική κοινωνία είναι διχασμένη περισσότερο από ποτέ. Για τον Guardian, πρόκειται για τη ''μεγαλύτερη ειρωνεία'' της προεδρίας του Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει μία κοινωνία βασισμένη στο ρεύμα εναντίον του Νικολά Σαρκοζί. Ο απολογισμός είναι περισσότερο σκληρός: ''Η Γαλλία είναι περισσότερο ασταθής και διχασμένη απ'ότι ήταν πριν ένα χρόνο''. Για το Der Spiegel, ο κοινωνικός απολογισμός του Φρανσούα Ολάντ περιορίζεται και σε τρεις λέξεις: ''απογοήτευση, ματαίωση και θυμός''.
Ανάμεσα στις προσωπικότητες που ''μόλυναν την προεδρία του'', το Le Temps θυμίζει φυσικά τον πρώην υπουργό προϋπολογισμού, Ζερόμ Καϊζάκ, τον ''ξεδιάντροπο ψεύτη'', του οποίου οι κρυφοί λογαριασμοί στο εξωτερικό αποκαλύφθηκαν και ''βούτηξαν'' την πολιτική σοσιαλιστική τάξη σε μία βαθιά κρίση ηθικής. Στο πλευρό του, βρίσκεται ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, ο οποίος με την απόφασή του να εγκαταλείψει τη Γαλλία έφερε στην επικαιρότητα την πολιτική ''αντι-πλουσιών'' του Φρανσουά Ολάντ και την προεκλογική του υπόσχεση για φόρο 75% στα εισοδήματα πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ. ''Η καταπληκτική ιδέα'' που αναμφίβολα επέτρεψε στον Ολάντ να κερδίσει την προεδρία ''δημιούργησε πεδίο μάχης'', καταλήγει η εφημερίδα.
ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΔΕΞΙΑΣ;
Ο τύπος επανέρχεται επίσης στη συγκρουσιακή σχέση ανάμεσα στον Γάλλο πρόεδρο και την γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, η οποία επαναφέρει την απειλή μιας ισχυρής άκρας δεξιάς. ''Το δράμα της προεδρίας του Ολάντ επηρεάζει και ολόκληρη την Ευρώπη''. Με ποιον θα προτιμήσει να διαπραγματευτεί η Γερμανία: με τον κ. Ολάντ, πολιτικό διάδοχο του Ζακ Ντελόρ ή με την Μαρίν Λεπέν;'' ανησυχεί ο Guardian. Αν πριν ένα χρόνο, η προτίμηση προς τους φιλοευρωπαϊστές της αριστεράς ήταν φανερή, ''δεν είναι πια'', κρίνει η εφημερίδα.
Η ίδια διαπίστωση γίνεται και από ελβετική πλευρά: ''Αυτό το σκοτεινό πλαίσιο, στο οποίο αναμιγνύεται η οικονομική κρίση, η κοινωνική και η ηθική από την υπόθεση του Καϊζάκ, προκαλεί φόβο για άνοδο του Εθνικού Μετώπου'' ανησυχεί το Le Temps. Για το Der Spiegel, μία ''νέα φάση'' έρχεται στον ορίζοντα του 2014, στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία θα επιτρέψει ίσως μία ''αλλαγή στην ατμόσφαιρα''. Με μία ''διχασμένη αντίθεση'' ανάμεσα στους οπαδούς του Φιγιόν και τους οπαδούς του Κοπέ, η αριστερά έχει ίσως την ευκαιρία να επανακτήσει τους ψηφοφόρους της. ''Αλλά η άκρα δεξιά του Εθνικού Μετώπου θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια'' των Γάλλων.
Μετάφραση: Χαρά Καπλάνη


Πηγή: Η Αυγή/Le Monde
Δημοσιεύτηκε στις 07/05/2013