Τουρκική ανάπτυξη

Τουρκομπαρόκ καπιταλισμός

Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ

Η ποσότητα του τυριού στις πίτσες, που πολλές φορές δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Αυτό εδώ είναι ένα καλό σύμβολο για το κάπως τουρκομπαρόκ -με δόσεις ολίγου βάρβαρου καπιταλισμού πρώτης γενιάς, ολίγου νεοπλουτίστικου «κοιτάξτε-τι-πολλά-λεφτά-εχωδισμού» και όλα αυτά πασπαλισμένα με σκόνη ενίοτε γούστου και ενίοτε γυφτιάς- πνεύμα τουρκοϊσλαμικού καπιταλισμού.

Μπορεί να μην έχει τελικά καμία σημασία πώς και πόθεν πλανάται το πνεύμα του καπιταλισμού, πάνω σε ποιο θρησκευτικό ή άλλο δόγμα πατά.
Υπάρχουν όμως κάποιες λεπτές διαφορές που διακρίνουν τον πολύ χοντροκομμένο, μονοδιάστατο χαρακτήρα της διαδικασίας του κέρδους από αυτό στο οποίο υπάρχει μία δόση ή υποψία απόλαυσης -ή μείωσης του πόνου για την άλλη πλευρά.

Εάν το τυρί σε μια πίτσα είναι τόσο λίγο, ώστε να μην το βλέπω, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Εάν στο όνομα της ανάπτυξης και της μετεξέλιξης σε σούπερ-μέγκα-ούλτρα μητρόπολη ξηλώνονται δάση, χάνεται βαθμιαία η όποια «παλαιότητα» αστικού κέντρου, όταν κτίζονται συνεχώς μεγαθήρια που καθιστούν ακόμη πιο γκρίζο τον ήδη γκριζο-μπλέ ουρανό της Κωνσταντινούπολης, όταν ξαφνικά καίγονται διάφορα μεγάλα ιστορικά κτήρια και ανοίγει ο δρόμος για να γίνουν πολυτελή ξενοδοχεία, σε πιάνει ζάλη και αυτή με τη σειρά της προκαλεί ναυτία και τελικά δεν έχεις παρά να ξεράσεις την πίτσα-«μαϊμού» που έχεις φάει.
Και όταν όλα αυτά συμβαίνουν με επιβλέποντα έναν αυτοανακηρυχθέντα κάτοικο του εν Τουρκία Ολύμπου, ενώ το τοπικό Μαντείο των Αδελφών (μουσουλμάνων) βρίθει από καθρέφτες -και μόνο- οι οποίοι βροντοφωνάζουν καθημερινά πόσο ολύμπιος είναι ο περί ου ο λόγος, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο απόλυτα.

Οπως απόλυτη θα είναι και η εικόνα όταν κάποια πρωία ο ευρισκόμενος στη Χαλκηδόνα ή τη Χρυσούπολη θα απολαμβάνει το δειλινό -χαρακτηριστική φωτογραφία Κωνσταντινούπολης- ενώ θα του προσφέρουν πίτσα μετά κοκορετσίου, πασπαλισμένη με ξεραμένο αριάνι, καθώς ο κόκκινος ήλιος θα ζει το καθημερινό του μαρτύριο να βουτιέται μέσα σε μία θάλασσα εντός της οποίας φρόντισαν να αφοδεύσουν περί τα 15-20 εκατομμύρια «κατώτερα άκρα του εντερικού σωλήνα από όπου εξέρχονται τα κόπρανα» (σύμφωνα με τον κ. Μπαμπινιώτη) και άλλα τόσα εργοστάσια.