Γ. Σέρτης
ΘΥΜΑΣΤΕ που -πέρσι- σε έρευνα με ερώτημα: - Αιτηθήκατε, έστω μία φορά, ρουσφέτι; εννιά στους δέκα συμπολίτες μας απάντησαν: - Όχι, ποτέ! Τότε, σχολιάσαμε πως σε μια κοινωνία που: Από την ώρα που γεννιέται το παιδί μας έως την ώρα που θα στρατευτεί και θα ψάχνει για επαγγελματική αποκατάσταση, ο γονιός του αιτείται ρουσφέτια περισσότερα από τα χρόνια του, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: α) οι ερωτηθέντες -συνειδητά- ψεύδονται, ή β) αγνοούν τη σημασία της λέξης ρουσφέτι.
Σε φετινή έρευνα, όμως, με διαφοροποιημένη την ερώτηση, περίπου: - Πόσο συνέτεινε το ρουσφέτι στη διαφθορά; οι συμπολίτες μας, σε ποσοστό τέσσερις στους πέντε, τοποθετήθηκαν κάθετα για το πλήθος που αιτείται ρουσφέτι! Προφανώς, επειδή η ερώτηση δεν αναφερόταν στους ιδίους, αλλά σε άλλους, και έτσι ενώ ο καθένας πιστεύει ότι δεν ζητά ρουσφέτι, άμα το... χρεώνει στους άλλους δεν έχει πρόβλημα να παραδεχτεί την έκτασή του. Όμοια τακτική ακολουθούμε και στον καταλογισμό ευθυνών: - Ποιοι ευθύνονται για τη -σύνολη- χρεοκοπία μας; Όλοι έτοιμοι να καταλογίσουν ευθύνες σε όλους: Οι νυν κυβερνώντες και οπαδοί στους πρώην, οι πρώην στους νυν, στους τραπεζίτες, στους βουλευτές, στους πολιτειακούς και κομματικούς αξιωματούχους, στους... Χατζηπετρήδες, στους... Με -σκόπιμη- την παράλειψη: Την Εκτελεστική Εξουσία -που διορίζει και τους πολιτειακούς αξιωματούχους- και τη Νομοθετική Εξουσία, το σύνολο των πολιτών-ψηφοφόρων τές εκλέγει. Και -αποκλειομένης της καλπονοθείας- σημαίνει πως για όλα τα δεινά της κακοδιαχείρισης, έκαστος εξ ημών ανάγκη να επιμερίζεται -και ν’ αναλαμβάνει- το μερίδιο της ευθύνης του!
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 26/04/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire