Κύπρος - Μα... παίζουμε τζιαι... ξηπαίζουμε με το Μνημόνιο;

Νίκος Τόκας

Ε, εσείς απελπισμένοι, απεγνωσμένοι, πεινασμένοι, και χιλιάδες άνεργοι, το ακούσατε ότι «οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου υποστηρίζουν την έξοδό μας από το Μνημόνιο;». Ε, και; λέμε εμείς. Τι δηλαδή αλλάζει επειδή υποστηρίζουν (διάβαζε: λαϊκίζουν) εντελώς θεωρητικά και φιλολογικά, κάτι που δεν μπορούν κιόλας πρακτικά να πετύχουν;

Και γιατί, αντί λεκτικά και ανέξοδα να «πολεμούν» τάχατες σφόδρα, κάτι που οι ίδιοι αγωνιωδώς μερίμνησαν να μας φέρουν, δεν απολογούνται «συλλογικά και υπεύθυνα» για τη συγκεκριμένη τους αστοχία, να αποδεχτούν δηλαδή τη συνομολόγηση ενός απεχθούς Μνημονίου με αβάστακτους όρους, η εφαρμογή του οποίου θα επισωρεύσει περισσότερα (οικονομικά και κοινωνικά) ερείπια από όσα υποτίθεται θέλει να... αναστηλώσει;
Εκτός κι αν η παντελώς ανώδυνη αυτή έκφραση... υποστήριξης (και κάτσε γύρευε!) προς την κατεύθυνση εξόδου μας από το Μνημόνιο, από πλευράς των πολιτικών μας, προορίζεται κυρίως για ευκολόπιστα ή αφελή μυαλά με στόχο και φιλοδοξία να λειτουργήσει... κατασταλτικά, περιορίζοντας αντιρρήσεις και λαϊκές αντιδράσεις που ποικιλότροπα εκδηλώνονται ενάντια στις πολιτικές των Μνημονίων. Γνωστή τακτική... άμυνας, αν λάβουμε υπόψη τον διαχρονικό τρόπο... αντίστασης των κομμάτων μας, όταν αισθάνονται έντονα να τους ασκείται κριτική ή πίεση από τον λαό, για εγκληματικές και εθνικά ανεύθυνες πολιτικές ματσαράγκες τους!
Λοιπόν, επειδή δεν είναι η ώρα για... όνειρα, ευσεποθισμούς, ψεύτικες ελπίδες και λοιπές μπουρδολογίες, η πολιτική μας ηγεσία οφείλει, υπό τις περιστάσεις, να πράξει το... αυτονόητο: Να υπερβεί τον (προσωπικό και κομματικό) εαυτό της, και εφόσον είναι αδύνατο να αναστρέψει τις χείριστες συνθήκες και δεδομένα που εν πολλοίς αυτή προκάλεσε και δημιούργησε, τουλάχιστον στο παρόν στάδιο, ας προσποιηθεί ότι συμπάσχει με τον απλό πολίτη. Ο οποίος νιώθει να του έχουν κάνει κεφαλοκλείδωμα, και να αναπνέει με δυσκολία.
Επομένως, το να λένε σήμερα στον πολίτη ότι υποστηρίζουν την έξοδό μας από το Μνημόνιο, αυτό είναι μια συνειδητή προσπάθεια να τον κοροϊδέψουν και να τον αποπροσανατολίσουν από την τραγικότατη κατάσταση στην οποία τον έχουν σύρει. Προφανώς, μόνο τα πιτσιρίκια δικαιούνται να... παίζουν και όποτε θέλουν να ξηπαίζουν. Οι ηγέτες, μάλλον, έχουν άλλη αποστολή: Να ηγούνται, να εμπνέουν, να καθοδηγούν. Και να προηγούνται των γεγονότων, διαμορφώνοντάς τα, και όχι πανικόβλητοι να τρέχουν... ξοπίσω τους!


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 17/05/2013