Ποίηση - Συνέντευξη με τον ποιητή και μεταφραστή Στρατή Πασχάλη: " ...δεν γράφεις για να διαβάζεσαι μόνο, γράφεις γιατί θέλεις να διασώσεις κάτι που θεωρείς σημαντικό για εσένα."

Η ποίηση απέναντι στον πολιτιστικό ακτιβισμό

Συνέντευξη με τον ποιητή και μεταφραστή 
με αφορμή το τελευταίο δοκιμιακό βιβλίο 
του με τίτλο «Ποίηση σε μικρόψυχους καιρούς»

Στρατής Πασχάλης
Ποίηση σε μικρόψυχους καιρούς
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017
σελ. 272








Λαμπρινή Κουζέλη 

Στα δεκαέξι του, στα σχολικά του αναγνώσματα διάβασε
τον «Πειρασμό» από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους
του Σολωμού και άρχισε να γράφει ακατάπαυστα.
Ηταν ο πρώτος ποιητής που θαύμασε. Ο επόμενος ποιητής
που ανακάλυψε ήταν ο Ρεμπό, για τον οποίο του είχε μιλήσει
ο καθηγητής του των γαλλικών, κι ο δεύτερος που θαύμασε ο Ελύτης.
Εξέδωσε το πρώτο ποιητικό βιβλίο του, τη συλλογή Ανακτορία,
το 1977, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών και έκτοτε γράφει ποίηση
συστηματικά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Νομική Σχολή
του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά ως επαγγελματίας αφοσιώθηκε
στη μετάφραση, μεταφράζοντας και διασκευάζοντας
κείμενα συχνά για το θέατρο.

Συνέντευξη - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την «Ανορεξία της ύπαρξης»: «Ο καινούργιος μονοθεϊσμός είναι το χρήμα και η ερωμένη του είναι η κατανάλωση.»

«Να κάνεις αυτό που αγαπάς και μόνο αυτό και να παραμερίζεις το συμφέρον, το οποιοδήποτε συμφέρον. Ακόμα κι όταν σ’ αφήνει φτωχή εκείνη σου η απόφαση»

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

 
Ελένη ΓΚΙΚΑ

Η Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, αναδεξιμιά του Καζαντζάκη, πολυαγαπημένη και πολύγλωσση, μιλά με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, για τη δική της ποίηση και την ποίηση, για τη ζωή και τη ζωή της, για τα πάντα. Για το πώς έγινε ποιητικός πυρήνας της ο χρόνος εκεί που δέσποζε το σώμα μέχρι πρόσφατα. Για την Αθήνα, τον Βαγγέλη και την κρίση. Που είναι δίδυμη αδελφή της ποίησης. Της ποίησης που μπορεί να μην αλλάξει βεβαίως τη ζωή, αλλά μπορεί να αλλάξει εσένα.

Ποίηση - Πέθανε ο Γιάννης Κοντός (1943-2015)

«Αν χάσουμε τη γλώσσα μας, χάνουμε την εθνικότητά μας. Η γλώσσα είναι η κορωνίδα του ελληνικού βίου» είχε δηλώσει...

 

 

Νόρα Ράλλη

 

«Δεν με χωράει το σώμα μου. Θέλω να επεκταθώ, να φύγω.
Ανοίγω τη βρύση. Τρέχει το νερό.
Τρέχει η νύχτα. Σκύβω να πιω, να ξεχάσω.
Κτυπάω πάνω στο πεθαμένο μου πρόσωπο.
Ανάβει μια φωνή. Φωνή της σιωπής.
Η ροή της μνήμης με τινάζει πίσω στο κορμί σου.
Τώρα που γράφω, το φεγγάρι χάνεται στα σκέλια
σου και το χορτάρι ψηλώνει άγριο, κόκκινο, σαν
φωτιά. Όλα τ' άλλα τυλιγμένα σε υαλοβάμβακα.
Μόνο τα μαλλιά σου τρίζουν και μεγαλώνουν,
αγνοώντας τα πολιτικά συστήματα και την τριγωνομετρία»

Ελληνική Ποίηση - Όσο μπορείς - Κ.Π.Καβάφης (Απαγγελία: Αντέλα Μέρμηγκα)

Ελληνική Ποίηση - Ο Αναγνωστάκης διαβάζει Καββαδία: Mal du départ (Ιδανικός κι ανάξιος εραστής)

Α ρε σύντροφε - Μάρθα Φριντζήλα (Μελοποιημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου, μελοποίηση: Νίκος Καλλίτσης)

Ελληνική Ποίηση - Βύρωνας Λεοντάρης (απαγγέλλει ο Γιώργος Δουατζής)

Ελληνική Λογοτεχνία - Ο Κοβάνης, για τον εκλιπόντα Λεοντάρη

Φωτογραφία του Βύρωνα Λεοντάρη, που μας παραχώρησε ο Κώστας Κοβάνης

 

 

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Ο ποιητής Κώστας Κοβάνης παρακολουθεί συστηματικά τις σελίδες «Τέχνης Εργα» της «Ελευθεροτυπίας». Σήμερα, στα 84 του χρόνια, εξακολουθεί να μου αποστέλλει μέσω ταχυδρομείου και φαξ κείμενα δικά του -τα περισσότερα δημοσιευμένα-, τα οποία τονίζουν την προσωπική του σχέση με πρόσωπα και γεγονότα του μεταπολεμικού λογοτεχνικού μας κόσμου.

Στο ποίημά του «Ο χειρότερος θάνατος» περιγράφει πώς «πέθαναν» οι πρώην συντρόφοι μέσα στην εξαγορά τους: «Οσοι γλίτωσαν,/ από τις σφαίρες του πολέμου,/ τα βασανιστήρια, τις εξορίες/ και την αβάσταχτη πείνα,/ βρήκαν -οι πιο πολλοί!-/ χειρότερο θάνατο./ Τα ονόματά τους:/ Στο κοιμητήρι του χρήματος».

Ποίηση - Εγκώμιο για τον Βάρναλη - Απαγγέλει και σχολιάζει ο Γιάννης Ρίτσος

Ποίηση - Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Είναι απίθανο μυστήριο αυτό της ποίησης...»

«Ακανθώδες το ερώτημα και δεν νομίζω να δύναται κανείς να δώσει τη σωστή απάντηση. Ίσως, θα μπορούσα να πω ότι δίνει έκφραση στην ψυχική ανάγκη μιας μερίδας ανθρώπων που λέγονται ποιητές. Ίσως και σε ορισμένους από τους αναγνώστες τους. Είναι απίθανο μυστήριο αυτό της ποίησης... Εμένα, πάντα μου άρεσαν, μου αρέσουν πολύ οι λέξεις... Δεν μπορώ όμως να διεισδύσω σ' αυτό το μυστήριο που λέγεται ποίηση... Μπορεί όμως η ποίηση ('δεν ξέρω εγώ από καθεστώτα- που λέει ο Αναγνωστάκης') να αναστείλει πολέμους, να δώσει λύση σ΄ αυτή την κρίση που βιώνουμε; Δεν νομίζω...».

Ποίηση - Κώστας Καρυωτάκης - Ύπνος (Διαβάζει ο Δημήτρης Χόρν, 1962)

Ποίηση - Κ.Π.Καβάφης - Η Σατραπεία (διαβάζει ο Γ.Π.Σαββίδης)

Κωνσταντίνος Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους (Διαβάζει ο Χρήστος Τσάγκας)

Νίκος Εγγονόπουλος - Περί ύψους

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης διάβάζει Καρυωτάκη - Ανδρείκελα

Ελληνική Ποίηση - Άφωνη Καβαφική οιμωγή

 

Όταν το πρωτοδιάβασα ένιωσα το ρίγος της πραγματικής ποίησης να μου σκληραίνει την επιδερμίδα μαζί με τα ουρλιάσματα της «μάρτυσσας μάνας». Διάβασα τη γνώριμη, την άφωνη Καβαφική οιμωγή. 

Στράτης Τσίρκας

Του Βασίλη Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Ενα «θαμμένο» αιγυπτιοκεντρικό και αντιαποικιακό ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «ξεθάψαμε» με αφορμή την πρόσφατη αιματοχυσία στην Αίγυπτο, με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες για την πορεία αυτής της χώρας. Το θρηνώδες και θρηνητικό «27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.» το ανασύραμε από τα «Κρυμμένα».

Ο Σολωμός και η ιστορία της ποίησης

«Ο ύμνος εις την Ελευθερίαν», η ιστοριογραφία της εποχής και άλλες πηγές σχετικά με την άλωση της Τριπολιτσάς


 
Του Παντελή Μπουκάλα

Τμήμα σπουδαίο της ιστορίας η ποίηση και δημιούργημά της, είναι ταυτόχρονα δημιουργός ιστορίας αλλά και δημιουργός αντιλήψεων και στάσεων απέναντι στην ιστορία, την καταγεγραμμένη ή τη διαφυλαγμένη από τη συλλογική προσφορικότητα. Την ιστορία του 21 μπορούμε βέβαια να τη μελετήσουμε μέσα από τα Ενθυμήματα και τα Απομνημονεύματα των αγωνιστών καθώς και τις ιστοριογραφικές προσεγγίσεις, σύγχρονες και κατοπινές, αλλά και μέσα από τα σχετικά ποιήματα, δημοτικά ή προσωπικά, θερμά ή νηφαλιότερα, ηρωικά ή παραινετικά, συγκινημένα ή ρητορικά.

Καβάφης - Η πόλις (Απαγγελία: Αντέλα Μέρμηγκα)

Magic de Spell - Εμένα οι φίλοι μου (στίχοι: Κατερίνα Γώγου)

Αγγελος Σικελιανός - 62 χρόνια μετά τον θάνατό του

Η σκέψη του μεγάλου ποιητή παραμένει επίκαιρη

Λαμπρινή Κουζέλη 

Θεωρείται ένας από τους εθνικούς μας ποιητές και μια από τις θρυλικές υποψηφιότητες για το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας. Συμπληρώνονται σήμερα 62 χρόνια από τον θάνατο του Λευκαδίτη Άγγελου Σικελιανού (1884-1951), του ποιητή του «Αλαφροΐσκιωτου», του «Διθυράμβου του ρόδου», της «Ιεράς οδού», του τραγωδού της «Σίβυλλας» και του «Δαίδαλου στην Κρήτη». Πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1951, μια χρονιά αρκετών λογοτεχνικών «αναχωρήσεων», με πρώτο τον Γεώργιο Δροσίνη, τον οποίο ακολούθησε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος.