Κύπρος : Μια αδιέξοδη πολιτική

Διζωνική, μια στο καρφί και μια στο πέταλο

Συζητήσεις για τη μορφή της λύσης, τέσσερις δεκαετίες μετά την εισβολή

  ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

Η μορφή της λύσης μετά από τέσσερις δεκαετίες μετά την εισβολή εξακολουθεί να αποτελεί θέμα δημόσιας συζήτησης και διαφωνιών. Η βιωσιμότητα της προτεινόμενης λύσης είναι το πρώτο ζητούμενο. Το δεύτερο είναι κατά πόσο η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία αποτελεί «κεκτημένο» της διαδικασίας για το Κυπριακό και δεσμεύει εσαεί τους εμπλεκόμενους. Τόσο στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές (2008), όσο και στις επικείμενες, το θέμα της διζωνικής αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Η συζήτηση δεν είναι ουσιαστική. Κι αυτό γιατί διεξάγεται με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν ενώ στα επιχειρήματα που επιστρατεύονται είναι και το τι αποδέχθηκε και τι όχι ο Μακάριος στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου του 1977. Για να μπορέσει κανείς να προσεγγίσει το θέμα (ή το μη θέμα), πρέπει να απαντήσει σε μια σειρά ερωτήματα:
Πρώτο, όντως οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου αναφέρονταν σε διζωνική ομοσπονδία (ιστορική η σημασία του ερωτήματος);
Δεύτερο, σήμερα αυτή η μορφή της λύσης μπορεί να εφαρμοσθεί; Η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε., η μορφή της λύσης, έμμεσα ή άμεσα, τέθηκε στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το σχέδιο Ανάν.

Αφόρητες πιέσεις στο Κυπριακό

Επιμένουν σε διεθνή διάσκεψη

Ντάουνερ: Επιθυμία του ΓΓ ΟΗΕ 

είναι αυτή να συγκληθεί 

εντός του καλοκαιριού

ΤΟΥ  ΑΝΔΡΕΑ  ΠΙΜΠΙΣΙΗ

Ησύγκληση διεθνούς διάσκεψης για το Κυπριακό παραμένει στους βασικούς στόχος των Ηνωμένων Εθνών που ευελπιστούν ότι αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο καλοκαίρι. Θεωρούν δε ως την πιο κατάλληλη χρονική στιγμή αυτή να πραγματοποιηθεί εάν οι συνθήκες το επιτρέψουν πριν από την 1η Ιουλίου, χωρίς αυτό να θεωρείται οριστικό καθώς, όπως εξήγησε χθες ο Αλεξάντερ Ντάουνερ ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να συγκαλέσει μια διεθνή διάσκεψη η οποία θα οδηγηθεί σε αποτυχία. Ο κ. Ντάουνερ αφού ολοκλήρωσε τις επαφές του με τον Πρόεδρο Χριστόφια και τον κατοχικό ηγέτη Ντερβίς Έρογλου παραχώρησε συνέντευξη Τύπου.

Η χρεοκοπία μιας πολιτικής

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Το ψευδο-δίλημμα

Άριστου Μιχαηλίδη

ΟΤΑΝ οι Τούρκοι αξιωματούχοι μιλούν, χωρίς αναστολές πλέον, για διευθέτηση «δύο κρατών, δύο κυβερνήσεων και δύο κοινοβουλίων», όπως έλεγε προχτές ο αρχι-ευρωπαίος της Άγκυρας Εγκεμέν Μπαγίς ή και για προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία και όταν εμπράκτως στο τραπέζι των συνομιλιών διαπραγματεύονται σ’ αυτή τη βάση, το πραγματικό δίλημμα που έπρεπε να θέτουν οι ηγέτες μας, στον λαό και στους εαυτούς τους, δεν είναι το: ομοσπονδία ή διχοτόμηση. Είναι αν θα συνεχιστεί η πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ντε γιούρε διχοτόμηση, στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους και στη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα «ίσου καθεστώτος», που θα βρίσκεται στο διηνεκές υπό τον έλεγχο και τις διαθέσεις των νεοσουλτάνων της Άγκυρας· ή, αν θα αλλάξουμε πολιτική για να δημιουργήσουμε πιθανότητες σωτηρίας και εξόδου από τον εγκλωβισμό της διαφαινόμενης απαράδεκτης και ανεφάρμοστης διευθέτησης, που μπορεί να φέρει τον τίτλο της ομοσπονδίας, αλλά θα είναι ουσιαστικά και πρακτικά μια εύθραυστη προσωρινή διευθέτηση, που δεν θα εξυπηρετεί τον κυπριακό λαό, αλλά την Άγκυρα και τη Βρετανία.

Κυπριακά διλήμματα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ένα δίλημμα για να απειλείται ο λαός

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ σήμερα δεν είναι ομοσπονδία ή κάτι άλλο, αλλά ομοσπονδία ή διχοτόμηση, δήλωνε για πολλοστή φορά ο Γ.Γ. του κυβερνώντος κόμματος, Άντρος Κυπριανού, την περασμένη Κυριακή, για να μας θυμίσει αυτή τη διαχρονική απειλή, που τα τελευταία χρόνια αποτελεί το αίολο αλλά πειστικό επιχείρημα όσων προσπαθούν να στηρίξουν μια πολιτική, που δεν παρουσιάζει καμιά προοπτική επιτυχίας. Τίθεται συνεχώς ενώπιον του λαού σαν να βρίσκεται τελεσίδικα μπροστά σε αυτό το δίλημμα και πρέπει να επιλέξει, ενώ στην πραγματικότητα τίποτε απολύτως δεν υποδεικνύει κάτι τέτοιο, ούτε καν ότι η ηγεσία μας έχει πετύχει συγκλίσεις με την τουρκική πλευρά γύρω από ένα ομοσπονδιακό μοντέλο και απομένει πια να αποφασίσουν οι Ελληνοκύπριοι να το αποδεχτούν για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Ούτε κατά διάνοια δεν προσεγγίζουν την ομοσπονδία οι τουρκικοί σχεδιασμοί, αλλά και οι όποιες συγκλίσεις διέρρευσαν κι ούτε καν πλησιάζει η υφιστάμενη διαδικασία αυτή την προοπτική. Εξάλλου, όπως και το 2004, ο λαός δεν θα πάρει τις αποφάσεις του για το περιτύλιγμα της διευθέτησης που θα του πλασάρουν, αλλά για το περιεχόμενο.
Αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί την ηγεσία μας είναι αν η πολιτική που ακολουθεί οδηγεί πράγματι σε μια ενωτική ομοσπονδία ή αν μας παγιδεύει όλο και βαθύτερα σε μια διαιρετική διευθέτηση δύο κρατών, σε μια ντε γιούρε διχοτόμηση, που μετατρέπει το αναγνωρισμένο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα «ίσου καθεστώτος» με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και το παραδίδει στον έλεγχο και στις διαθέσεις των νεοσουλτάνων της Άγκυρας.

Άπρακτοι και Πραξούλες– ή πως αποπροσανατολίζουν τον κόσμο

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προς Αποπροσανατολιζομένους

Του Γ. Σέρτη

Η ΤΟΥΡΚΙΑ–μετά των υβριστών και προστατών της– αλωνίζει στην έδρα του ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκμεταλλευόμενη την ...ευέλικτη πολιτική που την αποενεχοποίησε για την κατοχή και τον συνεχιζόμενο εποικισμό στην Κύπρο.
Η Κυβέρνηση των Άπρακτων που φέρουν την κύρια ευθύνη –θεσμική, πολιτική, προσωπική– για την τραγωδία στο Μαρί, με τις Πραξούλες...διαχειρίζονται –και τον υποθαλάσσιο πλούτο της Κύπρου.
Τα –συναινετικά!– μέτρα για την Οικονομία χαρακτηρίζονται επώδυνα και ...ανεπαρκή, αναστατώνοντας τους πολίτες.
Σε τέτοιο βαρύ κλίμα ανασφάλειας, επέρχεται δριμύς και ο αποπροσανατολισμός:
•Δέκα-δεκαπέντε, λέει, κουκουλοφόροι ή ...κρανοφόροι με εξάρτυση αστυνομική –ρόπαλα, σπρέι κ.λπ.– επιτέθηκαν στους παρισταμένους σε φοιτητικές εκλογές, πήραν τις κάλπες και έφυγαν εν παρατάξει, προκαλώντας αναστάτωση στις καταδιωκτικές αρχές.
•Η Αστυνομία βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, λόγω αλληλοαπειλών θερμοκέφαλων φουρποπαθών , ενόψει αναμέτρησηςτων ομαδάρων τους.

Ναυαγός στη μέση ωκεανού

Κώστας Βενιζέλος

Η ΕΙΚΟΝΑ του ναυαγού μέσα στη μέση του ωκεανού, με μόνο στήριγμα ένα σάπιο ξύλο, κομμάτι από το καράβι, φωτογραφίζει τη σημερινή κυπριακή πραγματικότητα. Και στην οικονομία, το Κυπριακό και τα κοινωνικά. Η μόνη διαφορά είναι πως οι ναυαγοί εάν σωθούν ή πνιγούν, στην κατάσταση που βρίσκονται, είναι ένα αποκλειστικά ατομικό ζήτημα. Στην περίπτωσή μας, ο ναυαγός θα μας τραβήξει όλους μαζί του στον βυθό.
Στην οικονομία, βαδίζουμε σε μια κατάσταση κοντά στο ελλαδικό μοντέλο. Η αναβλητικότητα, η επιδερμική αντιμετώπιση των παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων, ο ωχαδελφισμός σε συνδυασμό με τον κυπροκεντρικό επαρχιωτισμό («εμάς δεν θα μας επηρεάσει η κρίση»), μας οδήγησαν μπροστά σε εφιαλτικά σενάρια.

Η Τουρκία επιμένει : Tα κατοχικά δεδομένα «παράγωγο δίκαιο» και βάση της συμφωνίας για λύση

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Η επωδός του άλλοθι

Του Κώστα Βενιζέλου

ΜΟΝΙΜΗ απαντητική επωδός στην κριτική που ασκείται για τη διαχείριση του Κυπριακού είναι πως «καλά αυτοί τι εισηγούνται; γιατί δεν λένε τι θέλουν;» Δηλαδή, εάν οι διαφωνούντες δεν έχουν διατυπώσει εναλλακτική πορεία, θα πρέπει να επιμένουν οι διαχειριστές του Κυπριακού σε μια πολιτική που αποδείχθηκε αδιέξοδη και επικίνδυνη; Δοκιμάσθηκε από το 2008 η «πολιτική της λύσης», με πολλές ώρες συζητήσεων, τριψήφιο αριθμό συναντήσεων. Ύστερα από όλα αυτά πού βρισκόμαστε; Δοκιμάσθηκε η ιδιότυπη διαπραγματευτική μέθοδος των, άνευ ανταλλάγματος, γενναιόδωρων προσφορών, οι οποίες, αναπόφευκτα, θεωρήθηκαν «κεκτημένα της διαδικασίας» και ελήφθησαν ως προίκα από την τουρκική πλευρά, η οποία επιμένει οι συζητήσεις να μην επηρεάζουν τα αποτελέσματα της εισβολής και κατοχής. Να αποτελέσουν, δηλαδή, τα κατοχικά δεδομένα «παράγωγο δίκαιο» και βάση της συμφωνίας για λύση.

Μια διαδικασία που εξυπηρέτησε την Άγκυρα

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Πολιτική που απέτυχε χρειάζεται αλλαγή

Του Κώστα Βενιζέλου

ΤΡΙΑσχεδόν χρόνια μετά την έναρξη της παρούσας διαδικασίας του Κυπριακού, είναι προφανές ότι η ακολουθούμενη τακτική της Λευκωσίας δεν αποδίδει. Και όταν δεν αποδίδει, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι απέτυχε. Ξεκίνησε με τα ανοίγματα, τις γενναιόδωρες προσφορές προς την τουρκική πλευρά, τις αβαρίες για τη διευκόλυνση του Ταλάτ και φθάσαμε- επί ημερών Έρογλου- να κινδυνεύουμε να φορτωθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν προχωρεί η διαδικασία.
Η τακτική του «δώσε» και της προσαρμογής σε μια διαδικασία που εξαρχής στηρίχθηκε στο κενό, δεν μπορεί να προσφέρει διεξόδους. Άρχισε η διαδικασία χωρίς βάση συνομιλιών. Ο Ταλάτ είπε τότε, πως ο καθένας θα έδινε τη δική του ερμηνεία και ανεξαρτήτως εάν δεν συμφωνούσαν -που δεν συμφωνούσαν- θα προχωρούσαν. Ποιον εξυπηρετούσε η λογική αυτή; Την Άγκυρα που χρειαζόταν το άλλοθι μιας εν εξελίξει διαδικασίας και τον εγκάθετο της που ανέλαβε την εργολαβία ροκανίσματος του χρόνου.