Κυπριακά διλήμματα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ένα δίλημμα για να απειλείται ο λαός

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ σήμερα δεν είναι ομοσπονδία ή κάτι άλλο, αλλά ομοσπονδία ή διχοτόμηση, δήλωνε για πολλοστή φορά ο Γ.Γ. του κυβερνώντος κόμματος, Άντρος Κυπριανού, την περασμένη Κυριακή, για να μας θυμίσει αυτή τη διαχρονική απειλή, που τα τελευταία χρόνια αποτελεί το αίολο αλλά πειστικό επιχείρημα όσων προσπαθούν να στηρίξουν μια πολιτική, που δεν παρουσιάζει καμιά προοπτική επιτυχίας. Τίθεται συνεχώς ενώπιον του λαού σαν να βρίσκεται τελεσίδικα μπροστά σε αυτό το δίλημμα και πρέπει να επιλέξει, ενώ στην πραγματικότητα τίποτε απολύτως δεν υποδεικνύει κάτι τέτοιο, ούτε καν ότι η ηγεσία μας έχει πετύχει συγκλίσεις με την τουρκική πλευρά γύρω από ένα ομοσπονδιακό μοντέλο και απομένει πια να αποφασίσουν οι Ελληνοκύπριοι να το αποδεχτούν για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες. Ούτε κατά διάνοια δεν προσεγγίζουν την ομοσπονδία οι τουρκικοί σχεδιασμοί, αλλά και οι όποιες συγκλίσεις διέρρευσαν κι ούτε καν πλησιάζει η υφιστάμενη διαδικασία αυτή την προοπτική. Εξάλλου, όπως και το 2004, ο λαός δεν θα πάρει τις αποφάσεις του για το περιτύλιγμα της διευθέτησης που θα του πλασάρουν, αλλά για το περιεχόμενο.
Αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί την ηγεσία μας είναι αν η πολιτική που ακολουθεί οδηγεί πράγματι σε μια ενωτική ομοσπονδία ή αν μας παγιδεύει όλο και βαθύτερα σε μια διαιρετική διευθέτηση δύο κρατών, σε μια ντε γιούρε διχοτόμηση, που μετατρέπει το αναγνωρισμένο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κοινότητα «ίσου καθεστώτος» με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και το παραδίδει στον έλεγχο και στις διαθέσεις των νεοσουλτάνων της Άγκυρας. «Ακούγονται φωνές για αλλαγή του συμφωνημένου πλαισίου λύσης για αλλαγή στρατηγικής και τακτικής», έλεγε ο κ. Κυπριανού, που σίγουρα εκφράζει κι άλλα μέλη της ηγεσίας, αλλά και μερίδα του λαού, που έχει παρασυρθεί από την τρομοκρατία του διλήμματος «ομοσπονδία ή διχοτόμηση». Για να απαντήσει ο κ. Κυπριανού και άλλοι, σε όσους αμφισβητούν το περιεχόμενο και τη λειτουργικότητα της επιδιωκόμενης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, δηλώνει: «Αυτή η τάχατες πατριωτική στάση το μόνο που θα πετύχει θα ’ναι να οδηγήσει την Κύπρο με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση». Αλλά, σήμερα, πού οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια; Πάντως, όχι στην πραγματική επανένωση, την έννοια που αντικατέστησε το ιδανικό της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Είναι η πρώτη φορά, που βρισκόμαστε τόσο κοντά στη διχοτόμηση, στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους, στην Ταϊβανοποίηση. Είναι η πρώτη φορά, που βρίσκει τόσο πολύ ανταπόκριση στη διεθνή κοινότητα (και αποκτά συγκεκριμένη μορφή) ο τουρκικός στόχος για σταδιακή αναγνώριση του ψευδοκράτους μέσω του απευθείας εμπορίου και της αποδοχής των «θεσμών» της «ΤΔΒΚ», που δικαιολογείται από την εκδικητική υπόσχεση Ανάν για άρση της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων, η οποία ορίζει σε μεγάλο βαθμό και τις ενέργειες των Βρυξελλών. Αυτά στηρίζονται στην πιθανή αποτυχία των υφιστάμενων συνομιλιών κι αυτό αποδεικνύει τη λανθασμένη επιλογή του Δημήτρη Χριστόφια να εισέλθει (θριαμβευτικά, μάλιστα) σ΄ αυτή τη διαδικασία, χωρίς καμιά προηγούμενη εξασφάλιση για τη βάση των συνομιλιών και χωρίς καμιά πρόνοια για την τουρκική συμπεριφορά ή ακόμα και για το ρόλο των Ηνωμένων Εθνών. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα και που δεν εκφράζεται με το δίλημμα: ομοσπονδία ή διχοτόμηση, αλλά: ντε φάκτο διχοτόμηση ή ντε γιούρε διχοτόμηση.
Θα συνεχίσουμε αύριο.
aristosm@phileleftheros.com