Έτσι το έμαθε ο Κυριάκος Χριστοφή, πρόεδρος του (ανύπαρκτου) ΓΕΣΥ, που άκουσε αίφνης την Βρετού να του λέει: Μα το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να αποδεχτεί την παραίτηση σου, δεν σου το είπε κανένας; Δεν του το είπαν του ανθρώπου!
Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Όπως αυτό που έπαθε ο Νίνος Σαββίδης, το δεξί χέρι του Μολέσκη. Δούλευε επί δυο χρόνια, του έλεγαν «θα το κανονίσουμε, θα το κανονίσουμε», δεν πληρώθηκε ποτέ, δεν υπόγραψε ποτέ καμιά σύμβαση κι όταν άρχισε ο ντόρος για τις οικογενειακές μπίζνες της Προεδρίας, πήγε σπίτι του, απλήρωτος και περιμένει να τους φωτίσει ο θεός να του στείλουν τους μισθούς του…
Μην χάσει και τα δεδουλευμένα του ο άνθρωπος. Δεν έχει φόβο φυσικά, άμα πρόκειται για χουβαρνταλίκια δεν υπάρχει πρόβλημα στη δημόσια υπηρεσία. Δεν είναι κι από τη τσέπη κανενός για να τα φυλάει!
Γιατί, ποιος ασχολήθηκε με τους κυβερνητικούς που πάνε το πρωί στη δουλειά, χτυπούν την κάρτα και μετά ξαναπάνε το μεσημέρι και την ξαναχτυπούν για να σχολάσουν; Κι όλη μέρα, δεν ξέρει κανένας πού βρίσκονται ή νομίζουν οι προϊστάμενοι τους ότι είναι σε «υπηρεσιακή αποστολή» εκτός γραφείου… Όπως δεν ασχολήθηκε κανένας και με τους άλλους, που δουλεύουν και παραπάνω ώρες και με πολλή μεράκι αλλά είναι στην ίδια μοίρα με τους υπόλοιπους «εξαίρετους»…
Δεν καταλάβαμε όμως. Τι εννοούν οι συντεχνίες των κρατικών και ημικρατικών υπαλλήλων, όταν λένε ότι για να εγκρίνουν την ελάχιστη συνεισφορά τους στη στήριξη της οικονομίας πρέπει να δουν μεταξύ άλλων ότι αντιμετωπίστηκε και «η κακοδιαχείριση σε κρατικούς ή ημικρατικούς οργανισμούς, όπως αναφέρεται στις εκθέσεις της Γενικού Ελεγκτή»; Ποιος θα αντιμετωπίσει αυτή την κακοδιαχείριση; Δεν είναι μέλη αυτών των συντεχνιών, αξιωματούχοι και μη, που έχουν στα χέρια τους την κρατική μηχανή και την κακοδιαχειρίζονται;
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 03/07/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire