Υπάρχει συνείδηση;

Άριστος Μιχαηλίδης

ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΕΣ δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια χτες δεν έγιναν για να διορθώσουν τις προηγούμενες και μάλλον ως να έγιναν σκόπιμα για να επιδεινώσουν τις κάκιστες εντυπώσεις του αργοπορημένου διαγγέλματος, που επιβάρυνε περισσότερο την τεταμένη ατμόσφαιρα στην εν βρασμώ κυπριακή κοινωνία. Εμφανίστηκε χτες ο ηγέτης της χώρας, με δηλώσεις -παρατηρήσεις προς την κοινωνία, σαν να φταίει η κοινωνία για την ασήκωτη τραγωδία που ζούμε. Όταν όλος ο κόσμος, όλη η πολιτική ηγεσία και όλα τα ΜΜΕ (με εξαίρεση φυσικά τα αναμενόμενα) τον επικρίνουν γιατί τέσσερις μέρες μετά την τραγωδία όταν αποφάσισε να ψελλίσει τα πρώτα του λόγια, δεν μπόρεσε να πει τη λέξη συγγνώμη εκ μέρους της ηγεσίας για τις όποιες ευθύνες της, χτες έκανε δεύτερο τραγικό λάθος.
 Όχι σε μια ανθρώπινη προσπάθειά του να διορθώσει το πρώτο, αλλά για να μας συνετίσει, να «θυμώσει» εριστικά σε όλους τους άλλους, που κατά την κρίση του έχουν άδικο, που διαμαρτύρονται, κάνουν λάθος, που εξοργίζονται και μάλιστα τέτοιο εγκληματικό και ασυγχώρητο λάθος, όπως αυτό που έκαναν άλλοι «όταν οι θεσμοί δεν έγιναν σεβαστοί και προσπάθησαν ορισμένοι στις 15 Ιουλίου του 1974 να τους ανατρέψουν και να τους καταργήσουν και να πού φθάσαμε», όπως είπε. Επιμένει δηλαδή να θεωρεί ότι η οργή που εκφράζει με κάθε τρόπο ο λαός τις τελευταίες μέρες, ταυτίζεται με τη δράση της ΕΟΚΑ Β και με το πραξικόπημα. Κι ότι εκείνοι που απαιτούν να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα της Δευτέρας, ταυτίζονται με τους πραξικοπηματίες που ήθελαν να καταργήσουν τους θεσμούς. Το απλούστερο βεβαίως δεν μπορεί να περάσει από το μυαλό του:
Ότι αυτή τη φορά το έγκλημα προέρχεται από το κράτος εναντίον της κοινωνίας και ότι ο ίδιος είναι ο αρχηγός αυτού του κράτους και οφείλει αν μη τι άλλο να αναλάβει πρώτος την πολιτική ευθύνη ως ο επικεφαλής μιας ομάδας ανεπαρκών πολιτικών και τεχνοκρατών, που συντέλεσαν στο έγκλημα. Αν έχει ο ίδιος και ποινική ευθύνη θα πρέπει να είναι ζητούμενο μιας ανεξάρτητης έρευνας (που δεν μπορεί ασφαλώς να γίνει από την υφιστάμενή του Αστυνομία). Αλλά την πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να την αποδώσει καμιά ερευνητική επιτροπή. Και μάλιστα, μετά από πολλά τέρμινα, όταν θα ολοκληρώσει αυτό που ολοκλήρωσαν τα ΜΜΕ μέσα σε πέντε μέρες κι όχι αυθαίρετα και με εικασίες αλλά με σημαντικά αυθεντικά έγγραφα, που έφτασαν κοντά τους, προφανώς από αγανακτισμένους ανθρώπους που στην τιμιότητα τους δεν αντέχουν όλη αυτή την κοροϊδία αλλά ούτε και το βάρος μιας τόσο μεγάλης τραγωδίας.
Και στο κάτω-κάτω, τι είναι η πολιτική ευθύνη για να αποδίδεται με ανακρίσεις; Μήπως υπάρχουν κανονισμοί για τη συνείδηση του καθενός; Διότι τελικά είναι θέμα συνείδησης. Αν ήταν θέμα ερευνητικής επιτροπής, θα έπρεπε κι ο υπουργός Άμυνας κι ο αρχηγός ΓΕΕΦ να περιμένουν το πόρισμα για να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Σ΄ αυτούς γιατί δεν είπε ο Πρόεδρος να περιμένουν διότι «υπάρχουν οι Αρχές του κράτους, υπάρχουν οι θεσμοί οι οποίοι είναι υπεύθυνοι και για να ερευνήσουν και για να αποδώσουν ευθύνες»; Εκτός από τον υπ. Άμυνας και τον αρχηγό ΓΕΕΦ, ανάμεσα σε όλους όσους αναμίχθηκαν, στο στρατό και στα υπουργεία, όσους γνώριζαν και δεν έπραξαν τίποτε ή έπραξαν λανθασμένα και οδήγησαν στην τραγωδία, κανένας δεν έχει τη δύναμη και τη συνείδηση να αναλάβει αυτοβούλως τη δική του ευθύνη; Όλοι θα περιμένουν το πόρισμα της ερευνητικής επιτροπής; Και ο υπαρχηγός Αργυρού, που μόλις την περασμένη βδομάδα διαβεβαίωνε τον υπουργό να μην ανησυχεί και δεν υπάρχει πρόβλημα; Κανένας;

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 16/07/2011