Στο χέρι μας είναι η αλλαγή
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ελένη Ξενου
Ησυνέντευξη είχε προγραμματιστεί εδώ και μέρες. Και βέβαια δεν μπορούσε καμιά μας να υποψιαστεί τι θα μεσολαβούσε μέχρι τη μέρα του ραντεβού μας. Πως ξαφνικά ολόκληρη η Κύπρος θα ξεχυνόταν στους δρόμους ζητώντας δικαιοσύνη. Πως θα φανερωνόταν με τόσο τραγικό και εγκληματικό τρόπο, πόσο ανίκανη και μικρή είναι και εδώ η πολιτική ηγεσία. Πως εκείνο το «Φτάνει πια» που ήδη κατοικούσε στις πλατείες της Ευρώπης θα μεταφερόταν και στις πλατείες της Κύπρου. Πως το ζητούμενο της εποχής να διεκδικήσει ο άνθρωπος την αλήθεια και το δικαίωμά του στην πραγματική ζωή και όχι σε μια πλαστή πραγματικότητα, θα μετατρεπόταν σε συνείδηση συλλογική.
«Τι γίνεται κάτω;», με ρώτησε στο τηλέφωνο με μια αγωνία και με την ίδια αγωνία προσπάθησα, όσο μπορούσα, να της μεταδώσω τα γεγονότα. Μου είπε πως ακριβώς λόγω των γεγονότων υπήρχε μια σκέψη να αναβληθούν οι προγραμματισμένες συναυλίες της, δεν γνώριζε ακόμα, είπε, και πως θα με ειδοποιούσε εντός των ημερών αν τελικά θα βρισκόμασταν και για τη συνέντευξη. Κλείσαμε το τηλέφωνο και λίγο μετά, σχεδόν παρορμητικά, αποφάσισα να της στείλω ένα γραπτό μήνυμα. «Μην αναβάλετε τις συναυλίες», της έγραφα, «γιατί είναι σημαντικό τέτοιες στιγμές να υπάρχουν ανθρώποι της τέχνης, οι οποίοι έχουν τη δύναμη να μας υπενθυμίσουν πως δεν πρέπει κανείς να σταματήσει να υπερασπίζεται το δικαίωμά του στο όνειρο και στη ζωή». Και το εννοούσα. Γιατί η Δήμητρα Γαλάνη, κάθε φορά που τη συναντούσα, είχε αυτή τη δύναμη του λόγου και της ψυχής. Και είχε αυτή τη δύναμη, γιατί διένυσε μια μεγάλη διαδρομή για να ζήσει την αλήθεια της και (εκ)παιδεύτηκε για να διακρίνει τι είναι πραγματικό και τι όχι. Την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί, μήνες πριν, προτού ακόμα ξεσπάσουν τα κινήματα των αγανακτισμένων, μου είχε πει, θυμάμαι, μια φράση που με ταρακούνησε. «Εσείς γράφοντας», μου είπε, «και ’γω τραγουδώντας, καλούμεθα να ξυπνήσουμε τον κόσμο και οφείλουμε να το κάνουμε. Στα χέρια όλων μας είναι η αλλαγή».
Την επομένη μιλήσαμε και πάλι στο τηλέφωνο. Οι συναυλίες δεν ακυρώθηκαν. Η συνέντευξη έγινε. Και η Δήμητρα Γαλάνη μού μίλησε ξανά με λέξεις και νοήματα που χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά.
Ο κόσμος μοιάζει λες και ζει ένα πολύ κακό όνειροαπό το οποίο προσπαθεί να ξυπνήσει. Υπάρχει μια ουσιαστική κινητικότητα πια, την οποία βέβαια έπρεπε να φτάσουμε σε οριακά επίπεδα για να τη δούμε να συμβαίνει. Η πραγματικότητα είναι πικρή, αλλά είναι καλύτερα να ξέρεις πόσο πικρή είναι παρά να ζεις σε μια ψευδαίσθηση. Έχουν κάνει τα πάντα για να ζούμε σε μια ψευδαίσθηση. Βίρτουαλ οικονομία, βίρτουαλ κοινωνία, βίρτουαλ ζωή. Θέλω να πιστεύω πως όλα αυτά θα μας ταρακουνήσουν ώστε να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτή την παρατεταμένη εφηβεία και να μπούμε πια σε μια διαδικασία ενηλικίωσης.
Εδώ και χρόνια αυτό που γίνεταιείναι μια προσπάθεια να λιγοστεύσουν τη ζωή μας με οποιοδήποτε τρόπο. Στερώντας τις ελευθερίες μας, στερώντας τις μικρές μας απολαύσεις, στερώντας ακόμα και το ψωμί μας. Τώρα υπάρχει παντού μια τάση αφύπνισης. Και επειδή πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους θεωρώ ότι όλο αυτό θα οδηγήσει σε μια εξελιχτικά θετική πορεία. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι ίδιοι είναι που δημιουργούμε τα πράγματα και πως εμείς οι ίδιοι πρέπει να χειριστούμε τον εαυτό μας, τις εξουσίες και το βιός μας. Αυτοί που κυβερνούν, οι περισσότεροι είναι ανίκανοι και μικροί απέναντι στα γεγονότα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού.
Αυτό το σαθρό σύστημα το βλέπω να καταρρέει από μόνο του. Μόνο του πέφτει και δεν μας συμπαρασύρει. Δείχνει να μας συμπαρασύρει αλλά δεν μας συμπαρασύρει κι επιμένω σ’αυτό. Το πολύ-πολύ να γίνουμε φτωχοί. Δεν πειράζει. Όλοι μαζι θα γίνουμε φτωχοί. Και σαφώς θα είναι καλύτερα. Γιατί αυτή η κρίση έγινε για να μας φέρει πίσω στην πραγματικότητα. Αυτό που ζούμε δεν είναι πραγματικότητα, είναι μια φούσκα. Δεν θέλει τόσα πράγματα η ζωή για νάναι ωραία. Η μοναδική μας πραγματικότητα είναι ότι εφόσον ζω και αναπνέω, είμαι ευτυχισμένος. Επειδή ακριβώς ζω. Και τίποτ’ άλλο.
Έχει πάψει νάναι ζητούμενό μας το πώς να γίνω καλύτερος άνθρωπος ή πώς να μάθω να αγαπάω ή να κάνω μια δουλειά που πραγματικά θέλω. Έχουμε χάσει την επαφή μας. Μεγάλο λάθος. Ο κόσμος απομονώνεται στα σπίτια του, δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, κουράζεται, γυρνάει πτώμα στο σπιτι, βάζει παντόφλες, κάθεται στον καναπέ και κοιτάζει την τηλεόραση παθητικά, ούτε ανταλάσσουνε κουβέντες μεταξύ τους, ούτε με τα παιδιά τους, ούτε με τους αγαπημένους τους. Είναι κουρελια τα οποία παράγουν σαν κουραδομηχανές ένα χρήμα το οποίο δεν ξέρουν πού θα τους βγάλει. Πού θα τους βγάλει; Για πείτε μου. Και σου λέει ο άλλος «για τα παιδιά μου το κάνω». Ποιος σου είπε ότι πρέπει να τα δώσεις όλα έτοιμα στα παιδιά σου; Για να τα καταστρέψεις τελείως; Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να γεμίσεις τα παιδιά σου με συναισθηματική ασφάλεια και με σιγουριά για τις επιλογές τους. Οι νέοι δεν χρειάζονται πολλά για νάναι ευτυχισμένοι.
Τα νέα παιδιά σήμερα έχουνε έναν άκρατο ρομαντισμό,όχι με την παλιά έννοια, αλλά με την έννοια της βεβαιότητας ότι κάτι καλύτερο θα συμβεί που θα ανατρέψει ό,τι έχει τη σκληρή και άθλια πέτσα αυτού που λέγεται κατεστημένο. Αυτό το ρομαντισμό προσπαθεί η εξουσία και όλο αυτό το πράγμα που κυριαρχεί σήμερα, να τον καταστρέψει και να τον μετατρέψει σε οργή και θυμό. Αντί δηλαδή η κοινωνία να απορροφήσει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα που έχουνε οι νέοι ανθρώποι, μπας και γίνει λίγο καλύτερη, τους τη γυρίζει πίσω και τους οργίζει. Η οργή όμως και ο θυμός αν μπορεί να μετατρέπεται σε ένα αίσθημα ελευθερίας είναι το πιο χρήσιμο πράγμα σήμερα. Γιατί η οργή που προξενεί η κοινωνία των Μεγάλων, την ίδια στιγμή που απελπίζει τους νέους, είναι ωστόσο και η δύναμή τους. Στο χέρι τους είναι η αλλαγή. Η κοινωνία τούς μαθαίνει να είναι ανταγωνιστικοί και κανίβαλοι και αυτοί για να πάνε κόντρα πρέπει να γίνονται συλλογικοί, γεμάτοι δύναμη και αγάπη. Αυτό για μένα είναι η επανάσταση σήμερα.
Εκείνο που χρειάζεται είναι συλλογικότητα και επιμονή. Και επίγνωση, δηλαδή να ξέρουμε ότι αυτή είναι η δύναμή μας. Επίγνωση σημαίνει να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να καταλάβεις ότι αυτό που πας να κερδίσεις στη ζωή δεν είναι η πλαστή ευμάρεια, αλλά πολύ πιο απλά πράγματα που σε κάνουν να περνάς καλά. Η αλήθεια έχει μια μεγάλη σκληρότητα άμα την αντιμετωπίσεις. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα των κοινωνιών σήμερα είναι ότι δεν θέλουμε να δούμε τη μίζερη αλήθεια μας. Και εδώ είναι που πρέπει να γεμίσουμε πνευματικότητα για να μπορέσουμε να βλέπουμε τι συμβαίνει έξω από το εγώ μας. Να μπορέσουμε να δούμε ότι αυτό το μοντέλο ζωής που πλασάρεται είναι μια πολύ χαμηλού επιπέδου ψευδαίσθηση. Χρειάζεται παιδεία, πολιτισμός, πνευματικότητα.
Υπάρχει ένα διαδίκτυο, όπου οι φωνές εκεί μέσα είναι ελεύθερες. Αυτό το όπλο της τεχνολογίας που το είχανε φτιάξει για να παγιδέψουν -πίστευαν- τις κοινωνίες, δεν μπορούν πια να το τιθασεύσουν και αυτό είναι ήδη το μέσο για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος. Ένα παιδί σήμερα με ένα κλικ ενημερώνεται για το τι συμβαίνει στον κόσμο, ενημερώνεται σωστά και όχι όπως θελουν τα παγιδευμένα ΜΜΕ να τον ενημερώσουν. Αυτή τη στιγμή αν υπάρχουν κάποιες φωνές ενάντια σ’αυτό τον ολοκληρωτισμό που ζει παγκόσμια ο κόσμος, υπάρχουν κυρίως μέσα στο ίντερνετ. Από ’κεί ξεκίνησε η παρακίνηση του κόσμου. Και αυτό είναι η απόδειξη πως εφόσον λειτουργήσουμε με συλλογική συνείδηση τότε δεν θα χρειαζόμαστε ούτε και το ίντερνετ.
Θα αρκεί ένα νεύμα και θα είμαστε όλοι συννενοημένοι.
Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι ξημερώνει ένας άλλος κόσμοςκαι βέβαια αυτή η αλλαγή είναι επώδυνη και αργή αλλά θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον. Θα μου πεις και ζητάς από τα νέα παιδιά να υποστούνε αυτή την επώδυνη αλλαγή; Ναι. Γιατί είναι πιο ανθεκτικά. Έχουν άλλη ενέργεια. Δεν στέκονται σε μικρότητες, δεν τους ενδιαφέρουν αυτά τα συμπλέγματα και οι συντηρητισμοί. Όσο κι αν το σπίτι τους θέλει να τους τα περάσει η τάση των νέων ανθρωπων είναι να τα ξεπεράσουν. Εγώ δεν είμαι ούτε φιλόσοφος, ούτε έχω κάποια βαθεία γνώση. Εμπειρικά μιλάω. Γιατί μέσα από διάφορες πλατφόρμες έρχομαι συνέχεια σε επαφή με τους νέους και βλέπω την ομορφιά τους, τη δύναμή τους, τη γνώση τους, την αισθητική τους και πραγματικά συγκινούμαι.
Η ελευθερία είναι το παν. Η ελευθερία της ψυχής σου,η ελευθερία του λόγου σου, αυτά πρέπει να προασπίζει ο άνθρωπος σήμερα. Και η ελευθερία των αισθημάτων σου. Να μη φοβάσαι να πεις τι νιώθεις ακόμα και όταν φαίνεται ότι εσύ είσαι ο τρελός και όλοι οι άλλοι οι κανονικοί. Να πεις ότι αφού το πιστεύω θα γίνει. Και αν το πιστεύεις πραγματικά με ένα μαγικό τρόπο γίνεται. Αυτό θέλω να περάσω σαν μήνυμα. Πως δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει αυτό που πραγματικά θέλουμε, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά. Και για να βρούμε αυτό που θέλουμε, αυτό που είναι η δική μας αλήθεια πρέπει να δοκιμαστούμε. Λίγη τόλμη θέλει η ζωή. Να διαλέγεις το μονοπάτι που δεν είναι το συνηθισμένο. Κι αν χαθείς δεν πειράζει. Προς στιγμήν θα χαθείς. Μετά θα τα ξαναβρείς. Μόνο έτσι θα βρεις την αλήθεια σου. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει νάσαι έτοιμος να σπάσεις τα μούτρα στο εγώ σου.
Είχα τις αντοχές να μάχομαι για την αλήθεια μου γιατί ερχόμουνα από ένα σπίτι που με είχε επιβραβεύσει στις επιλογές μου κι αυτό είναι πολύ μεγάλο δώρο. Μάχομαι για την αλήθεια μου, όποια κι αν είναι αυτή, μέσα από την τέχνη μου. Και ο καθένας πρέπει να το κάνει μέσα από την τέχνη του. Οποια κι αν είναι η τέχνη του. Ο καθένας έχει τη δική του τέχνη, αυτό στο οποίο είναι πολύ καλός. Αλλά για να το βρει πρέπει να το ψάξει, να δοκιμαστεί με διάφορα πράγματα και να έρθει πολλες φορές αντιμέτωπος με το ερώτημα «αυτός είναι άραγε ο δρόμος μου;». Ακόμα κι αν όλα γύρω σου υπαγορεύουν πως δεν έχεις επιλογές, δεν είναι έτσι, γιατί πάντα η δύναμη είναι στον άνθρωπο. Και ’γω που είμαι σε μια ηλικία όπου δεν είναι εύκολο να πεις σε έναν άνθρωπο να αλλάξει τη ζωή του, σας το λέω πως όχι μόνο είμαι έτοιμη, είμαι πανέτοιμη, αύριο κιόλας να κάνω τα πάνω-κάτω. Μέσα από τη δημιουργίακαι από αυτό που συμβαίνει προσπαθώ να γιατρέψω τις πληγές μας όπως όλοι μας. Απλά εγώ έχω το προνόμιο να το κάνω μέσα από την τέχνη μου. Προτείνω λοιπόν αυτοί που μπορούμε να το κάνουμε να απαλύνουμε τις ψυχές των άλλων. Σε όλες τις κοινωνίες που περάσανε ζόρια η πραγματική τέχνη πήρε θέση πολύ σοβαρή και έγινε σημείο αναφοράς. Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, είναι απαραίτητοι οι πνευματικοί άνθρωποι και οι δάσκαλοι. Και πρέπει να γεννήσουμε καινούργιους δασκάλους.
Μιλώντας δημόσια για όλα αυτά που συμβαίνουν την ίδια στιγμή λυτρώνομαι και ’γω η ίδια. Γιατί δεν είμαι διαφορετική από όλους τους άλλους. Έχω και ’γω τους φόβους μου, είναι στιγμές που αισθάνομαι και ’γω μικρή, που δεν ξέρω τι είναι αυτό που αύριο με περιμένει για ζωή. Το ότι μπορώ και το συζητώ δεν σημαίνει ότι το ’χω λυμένο. Αλλά τουλάχιστον έχω κάνει το μισό δρόμο και δεν είμαι σε πλήρη άγνοια. Και αυτό μου δίνει δύναμη.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 17/07/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire