Η πρώτη ευθύνη

Άριστος Μιχαηλίδης

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ η παραμικρή αμφιβολία για τις ευθύνες του Προέδρου της Δημοκρατίας και των στενών συνεργατών του στα γεγονότα, που οδήγησαν στην τραγωδία της περασμένης Δευτέρας, τώρα δεν υπάρχει. Όσα έχουν ήδη αποκαλυφθεί, αλλά και η προσωπική στάση του μετά την τραγωδία, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για δικαιολογίες. Είναι πια φανερό ότι όσα έγιναν από την ημέρα κατάσχεσης του φορτίου μέχρι την ημέρα της έκρηξης ήταν απανωτά λάθη. Το ένα μετά το άλλο.
Και όλα, οφείλονταν σε δυο παράγοντες: Πρώτον, στο γεγονός ότι πάνω απ΄ όλα βρισκόταν η «πολιτική απόφαση» για την κράτηση του φορτίου, η οποία ήταν απόφαση του Προέδρου Χριστόφια και δεύτερον, το γεγονός ότι αυτό το ζήτημα ετύγχανε χειρισμού από ανθρώπους, που βρίσκονταν στις θέσεις τους, είτε στο στρατό, είτε στα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών, είτε στο Προεδρικό, για να εξυπηρετούν την πολιτική απόφαση Χριστόφια και τίποτε άλλο. Δεν είχαν την ικανότητα να αντιληφθούν τον κίνδυνο ή και αν την είχαν, μετρούσε περισσότερο γι΄ αυτούς η εξυπηρέτηση της απόφασης Χριστόφια, παρά η εφαρμογή κανονισμών για την προστασία των ανθρώπων της ναυτικής βάσης ή του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού. Δεν είχε καμιά σημασία γι΄ αυτούς τους άθλιους, η ζωή των ναυτών, που ζούσαν καθημερινά δίπλα σε μια ωρολογιακή βόμβα, σημασία είχε ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας πήρε αυτή την απόφαση και άρα ήταν σοφή και αδιαμφισβήτητη.
Ακόμα και το απλούστερο δεν περνούσε από το μυαλό τους για να αμφισβητήσουν οτιδήποτε: Τι σχέση έχει το Ναυτικό με τα εκρηκτικά και το βάλαμε να τα φυλάει; Ακόμα και όταν τα κοντέινερ πρήστηκαν και άρα ήταν φανερή η αλλοίωση και η επείγουσα ανάγκη να ελεγχθούν, τουλάχιστον, και ενώ ο Διοικητής Ναυτικού, ο ήρωας αρχιπλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης, που παρότι δεν ήταν ειδικός στα εκρηκτικά έβλεπε τον κίνδυνο και φώναζε, αυτοί οι εντεταλμένοι, οι εγκάθετοι, δεν πίστευαν ότι υπήρχε κίνδυνος. Όχι επειδή ήταν βλάκες (παρόλο που κι αυτό είναι πιθανό) αλλά επειδή ακριβώς δεν πίστευαν ότι υπήρχε λάθος στην πολιτική απόφαση του κ. Χριστόφια. Για παράδειγμα, ολόκληρος υπαρχηγός της Εθνικής Φρουράς, ο υποστράτηγος Σάββας Αργυρού, μια ζωή στα όπλα, δεν μπορούσε να καταλάβει τον κίνδυνο κι έλεγε στον υπουργό Άμυνας να μην ανησυχεί γιατί είναι όλα υπό έλεγχο; Μπορεί να έλεγαν ότι είναι και τρελός ο αείμνηστος Ιωαννίδης, που φώναζε ή, το πιο πιθανό, ότι φωνάζει επειδή «δεν ήταν δικός τους» και ήθελε να υποσκάψει τον Πρόεδρο… Ο κίνδυνος είχε σκεπαστεί πίσω από την εξυπηρέτηση της πολιτικής απόφασης Χριστόφια. Στην ίδια λογική ήταν και τα στελέχη του Προεδρικού που συμμετείχαν στις συσκέψεις αλλά και ο υπουργός Εξωτερικών, που ήθελε, λέει, να στείλουν δείγματα στο χημείο για να τους πουν τι ώρα θα γίνει η έκρηξη.
Από την άλλη, οι πολιτικοί χειρισμοί με την κατάσχεση του φορτίου, με την άρνηση βοήθειας από Αμερικάνους, Βρετανούς, Γερμανούς, που προσφέρθηκαν είτε να παραλάβουν το φορτίο, είτε να στείλουν εμπειρογνώμονες να το ελέγξουν, ήταν χειρισμοί αποκλειστικά του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Για όλ΄ αυτά, που αν αναλυθούν σε λεπτομέρειες μόνο φρίκη προκαλούν, την πρώτη και κύρια ευθύνη για όσα έγιναν έχει ο Πρόεδρος Χριστόφιας και ακολουθούν γύρω του πολλοί άλλοι.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 18/07/2011