Το 1988 «γεννήθηκε» η πρώτη γυναικεία ομάδα αυτοάμυνας στον ελλαδικό χώρο με αφορμή τον πολλαπλασιασμό των περιστατικών φαλλοκρατικής βίας κατά των γυναικών - ομαδικοί βιασμοί, ενδοοικογενειακή κακοποίηση όλων των μορφών, σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας και στον δρόμο-. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία και οργάνωση μιας φεμινιστικής γυναικείας ομάδας αυτοάμυνας ανέλαβαν πρωτοπόρες φεμινίστριες - ακτιβίστριες οι οποίες αναγνώρισαν την αναγκαιότητα της διαφορετικής αντιμετώπισης του προβλήματος της βίας κατά των γυναικών, αποδίδοντας βαρύτητα στην πρόληψη «της», μέσω της αυτοπροστασίας και της ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.
Αντιμέτωπες με την πατριαρχική προκατάληψη για τις φεμινιστικές δραστηριότητες, αλλά και την ανυπαρξία των δομών κοινωνικής πολιτικής για θέματα βίας, εδώ και είκοσι δύο χρόνια παλεύουν για την εξάλειψη των φαινομένων βίας κατά των γυναικών. Κεντρικό στόχο της αγωγής για τη γυναικεία αυτοάμυνα αποτελεί επίσης η κατάρριψη των στερεότυπων αντιλήψεων που «θυματοποιούν» τις γυναίκες ως κοινωνική κατηγορία αφήνοντας τες τελικά ακόμη περισσότερο εκτεθειμένες στον κίνδυνο των σεξιστικών επιθέσεων.
Η εκπαίδευση προσανατολίζεται στη φυσική ενδυνάμωση, μέσω της συστηματικής πρακτικής άσκησης, όσο και στην κατάκτηση ενός υψηλού βαθμού αυτοπεποίθησης και αυτοκυριαρχίας. Ειδικότερα η «άσκηση» στο επίπεδο της ατομικής ψυχολογίας αποβλέπει στην εσωτερίκευση της εικόνας του αυτοτελούς και ενεργού εαυτού, στην αποτίναξη της ταυτότητας της έμφυλης υποτέλειας και κατά συνέπεια στην κατάκτηση ενός βαθμού κοινωνικής χειραφέτησης.
Η πενταετούς διάρκειας εκπαίδευση προετοιμάζει τις φεμινίστριες «σαολίν» στη φυσική αυτοάμυνα, για την αντιμετώπιση των σωματικών επιθέσεων, αλλά και στη λεκτική αυτοάμυνα, που αξιοποιείται ως αποτελεσματικό εργαλείο αντίκρουσης της ψυχολογικής βίας σε βάρος των γυναικών, καθώς και της «πολύπλευρης» σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας και στον δρόμο.
Την στιγμή που η αποδιάρθρωση των εναπομεινασών δομών κοινωνικής πολιτικής που η μνημονιακή περίοδος φέρνει, οδήγησε, μεταξύ άλλων, και στο οριστικό κλείσιμο του μοναδικού ξενώνα υποδοχής κακοποιημένων γυναικών στην Αθήνα, η γυναικεία ομάδα αυτοάμυνας ως κοινωνική δικτύωση δραστήριων φεμινιστριών συνεχίζει να μελετά το σύνθετο και διαταξικό φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών και να προτείνει λύσεις.
Συναντήσαμε την Άντα Τσαρέα, κοινωνικά δραστήρια φεμινίστρια, ιδρυτικό στέλεχος της γυναικείας ομάδας αυτοάμυνας και δασκάλα κουνγκ φου, η οποία μας ανέλυσε το ιδεολογικό πλαίσιο λειτουργίας της ομάδας καθώς και τους στόχους της εκπαίδευσης.
Επίσης η καθηγήτρια αυτοάμυνας Χριστίνα Μέρμυγκα μας έδωσε πρακτικές συμβουλές για την προετοιμασία και την επαγρύπνηση των γυναικών απέναντι στο φαινόμενο των επαπειλούμενων σεξιστικών επιθέσεων.
Τι σημαίνει η αυτοάμυνα για εμένα:
Η αυτοάμυνα μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία, ως μία πτυχή των πολεμικών τεχνών. Μεγαλώνοντας, η αυτοάμυνα άρχισε να αποκτά ιδιαίτερη σημασία -κι αυτό, επειδή είμαι γυναίκα. Άρχισα να βλέπω γύρω μου την ενδοοικογενειακή βία (σύμφωνα με στατιστικές έρευνες 1 στις 3 γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής της θα ξυλοκοπηθεί ή θα κακοποιηθεί από συγγενή ή γνωστό, ανεξάρτητα από οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο), την ανασφάλεια στους δρόμους, τη λεκτική βία στον εργασιακό χώρο.
Δημιουργήθηκε λοιπόν μέσα μου μια έντονη διάθεση να συμβάλλω στην καταπολέμηση αυτής της αθλιότητας -και αναπόφευκτα διεύρυνα τις γνώσεις μου πάνω σε αυτό το θέμα πέρα από τις σωματικές τεχνικές. Οφείλουμε στους εαυτούς μας να θέτουμε σαφή όρια όσον αφορά την ακεραιότητά μας, σωματική και πνευματική, και να μπορούμε να την προστατεύουμε. Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα της αυτοάμυνας, το να μπορούμε να αποφύγουμε και να διαφύγουμε από οτιδήποτε μας απειλεί.
Η αυτοάμυνα ξεκινά από την καθημερινότητά μας
Το ωραίο παράδοξο με την αυτοάμυνα είναι, ότι όσο πιο προετοιμασμένη είναι κάποια, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να τη χρειαστεί. Όχι μόνο επειδή οι θύτες αποφεύγουν τα άτομα που έχουν επίγνωση του χώρου και των ανθρώπων γύρω τους κι εκπέμπουν αυτοπεποίθηση, αλλά και επειδή η σωστή πρόληψη μειώνει κατά πολύ τα περιθώρια των πιθανών επιθέσεων. Το να κρατάμε τον εαυτό μας ασφαλή, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, βασίζεται στην επίγνωση των δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων και στην αποφυγή τους. Υπάρχουν πολλά που δεν κάνουμε, γιατί τα βρίσκουμε υπερβολικά.
Μερικοί απλοί κανόνες, μπορούν να μας γλυτώσουν από αναπάντεχες, άσχημες καταστάσεις:
* Δεν κυκλοφορούμε στον δρόμο και στα ΜΜΜ με ακουστικά στα αυτιά, κι αφοσιωμένες στην εφημερίδα ή στο κινητό. Ό,τι κι αν κάνουμε (π.χ. συναλλαγή σε ένα ΑΤΜ) πάντα κοιτάμε γύρω, ώστε να έχουμε αντίληψη του χώρου και των άλλων ανθρώπων.
* Περπατάμε με αποφασιστικότητα ακόμα και αν δεν ξέρουμε πού ακριβώς πηγαίνουμε.
* Σε λιγότερο πολυσύχναστους δρόμους περπατάμε αντίθετα από τη φορά των αυτοκινήτων, ώστε να μην μπορεί κάποιος να μας αιφνιδιάσει σταματώντας λίγο πιο πίσω από εμάς. Αν μας ζητήσουν την ώρα ή οδηγίες ή οτιδήποτε άλλο, φροντίζουμε να διατηρούμε απόσταση ασφαλείας όσο απαντάμε και κοιτάμε γύρω μας.
* Κλειδώνουμε πάντα τις πόρτες του αυτοκινήτου μας, είτε είμαστε μέσα σε αυτό είτε το έχουμε παρκάρει. Δεν αφήνουμε τσάντες και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τραβήξει την προσοχή σε εμφανές σημείο και παρκάρουμε σε όσο πιο πολυσύχναστα και καλοφωτισμένα μέρη είναι δυνατόν.
* Πηγαίνοντας προς την είσοδο του σπιτιού μας ή στο αυτοκίνητο, τα κλειδιά μας (που χρησιμεύουν άλλωστε και ως όπλο) βρίσκονται στο χέρι μας ήδη, ώστε να μην βρεθούμε σε ευάλωτη θέση ψάχνοντας στην τσάντα μας έξω από την πόρτα.
Αν παρ' όλα αυτά βρεθούμε σε κάποια δύσκολη θέση, μερικά βροντερά “φύγε” ή “όχι” σε συνδυασμό με μια ξεκάθαρα αμυντική στάση του σώματος, μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Σε κάθε περίπτωση ακούμε το ένστικτό μας και είμαστε έτοιμες να διαφύγουμε τρέχοντας ή να επιτεθούμε ανελέητα μόλις κάποιος παραβιάσει τη γραμμή ασφαλείας μας.
Το σημαντικό σε κάθε περίπτωση είναι να είμαστε σε επαγρύπνηση!
Ένα άγχος κοινό σε πολλά άτομα είναι το “πάγωμα”, που προκαλείται από το σοκ της επίθεσης και από την έλλειψη σχεδίου δράσης. Όταν όμως αναγνωρίζεις αυτό που σου συμβαίνει και ξέρεις πώς να αντιδράσεις, όταν έχεις ένα στόχο, επικεντρώνεσαι εκεί και δρας αντίστοιχα. Αν ο πυρήνας της ψυχολογίας μας είναι η ανυποχώρητη αυτοάμυνα, ο φόβος εκείνη τη στιγμή αντί να μας παραλύσει, θα μας εξαγριώσει -και οι στατιστικές αποδεικνύουν ότι στις περισσότερες περιπτώσεις (οκτώ στις δέκα) όπου το υποψήφιο θύμα αντιστάθηκε σθεναρά, ακόμα κι αν δεν είχε γνώσεις αυτοάμυνας, η αρχική επίθεση δεν ολοκληρώθηκε.
Είναι φυσικά σημαντικό να γνωρίζουμε μερικές απλές και αποτελεσματικές τεχνικές, που με την επανάληψη μπορούν να γίνουν κτήμα μας και να βγουν σχεδόν αυτόματα αν ποτέ χρειαστεί. Οι τεχνικές που διδάσκονται στα μαθήματα αυτοάμυνας δεν χρειάζονται πρότερη ενασχόληση με τις πολεμικές τέχνες ούτε ιδιαίτερες φυσικές ικανότητες, αφού είναι μελετημένες για να μπορούν να εφαρμοστούν υπό πίεση και να εξουδετερώσουν τον αντίπαλο για αρκετή ώρα, έτσι ώστε να διαφύγουμε με τη σωματική και πνευματική μας ακεραιότητα άθικτες. Αλλά το σημαντικότερο είναι να έχουμε αρκετή αυτοεκτίμηση ώστε να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μας, είτε στον δρόμο είτε στον εργασιακό μας χώρο ή στον οικογενειακό και φιλικό μας κύκλο.
Πηγή: Η Αυγή
Δημοσιεύτηκε στις 14/07/2011
Αντιμέτωπες με την πατριαρχική προκατάληψη για τις φεμινιστικές δραστηριότητες, αλλά και την ανυπαρξία των δομών κοινωνικής πολιτικής για θέματα βίας, εδώ και είκοσι δύο χρόνια παλεύουν για την εξάλειψη των φαινομένων βίας κατά των γυναικών. Κεντρικό στόχο της αγωγής για τη γυναικεία αυτοάμυνα αποτελεί επίσης η κατάρριψη των στερεότυπων αντιλήψεων που «θυματοποιούν» τις γυναίκες ως κοινωνική κατηγορία αφήνοντας τες τελικά ακόμη περισσότερο εκτεθειμένες στον κίνδυνο των σεξιστικών επιθέσεων.
Η εκπαίδευση προσανατολίζεται στη φυσική ενδυνάμωση, μέσω της συστηματικής πρακτικής άσκησης, όσο και στην κατάκτηση ενός υψηλού βαθμού αυτοπεποίθησης και αυτοκυριαρχίας. Ειδικότερα η «άσκηση» στο επίπεδο της ατομικής ψυχολογίας αποβλέπει στην εσωτερίκευση της εικόνας του αυτοτελούς και ενεργού εαυτού, στην αποτίναξη της ταυτότητας της έμφυλης υποτέλειας και κατά συνέπεια στην κατάκτηση ενός βαθμού κοινωνικής χειραφέτησης.
Η πενταετούς διάρκειας εκπαίδευση προετοιμάζει τις φεμινίστριες «σαολίν» στη φυσική αυτοάμυνα, για την αντιμετώπιση των σωματικών επιθέσεων, αλλά και στη λεκτική αυτοάμυνα, που αξιοποιείται ως αποτελεσματικό εργαλείο αντίκρουσης της ψυχολογικής βίας σε βάρος των γυναικών, καθώς και της «πολύπλευρης» σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας και στον δρόμο.
Την στιγμή που η αποδιάρθρωση των εναπομεινασών δομών κοινωνικής πολιτικής που η μνημονιακή περίοδος φέρνει, οδήγησε, μεταξύ άλλων, και στο οριστικό κλείσιμο του μοναδικού ξενώνα υποδοχής κακοποιημένων γυναικών στην Αθήνα, η γυναικεία ομάδα αυτοάμυνας ως κοινωνική δικτύωση δραστήριων φεμινιστριών συνεχίζει να μελετά το σύνθετο και διαταξικό φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών και να προτείνει λύσεις.
Συναντήσαμε την Άντα Τσαρέα, κοινωνικά δραστήρια φεμινίστρια, ιδρυτικό στέλεχος της γυναικείας ομάδας αυτοάμυνας και δασκάλα κουνγκ φου, η οποία μας ανέλυσε το ιδεολογικό πλαίσιο λειτουργίας της ομάδας καθώς και τους στόχους της εκπαίδευσης.
Επίσης η καθηγήτρια αυτοάμυνας Χριστίνα Μέρμυγκα μας έδωσε πρακτικές συμβουλές για την προετοιμασία και την επαγρύπνηση των γυναικών απέναντι στο φαινόμενο των επαπειλούμενων σεξιστικών επιθέσεων.
Η αυτοάμυνα μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία, ως μία πτυχή των πολεμικών τεχνών. Μεγαλώνοντας, η αυτοάμυνα άρχισε να αποκτά ιδιαίτερη σημασία -κι αυτό, επειδή είμαι γυναίκα. Άρχισα να βλέπω γύρω μου την ενδοοικογενειακή βία (σύμφωνα με στατιστικές έρευνες 1 στις 3 γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής της θα ξυλοκοπηθεί ή θα κακοποιηθεί από συγγενή ή γνωστό, ανεξάρτητα από οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο), την ανασφάλεια στους δρόμους, τη λεκτική βία στον εργασιακό χώρο.
Δημιουργήθηκε λοιπόν μέσα μου μια έντονη διάθεση να συμβάλλω στην καταπολέμηση αυτής της αθλιότητας -και αναπόφευκτα διεύρυνα τις γνώσεις μου πάνω σε αυτό το θέμα πέρα από τις σωματικές τεχνικές. Οφείλουμε στους εαυτούς μας να θέτουμε σαφή όρια όσον αφορά την ακεραιότητά μας, σωματική και πνευματική, και να μπορούμε να την προστατεύουμε. Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα της αυτοάμυνας, το να μπορούμε να αποφύγουμε και να διαφύγουμε από οτιδήποτε μας απειλεί.
Η αυτοάμυνα ξεκινά από την καθημερινότητά μας
Το ωραίο παράδοξο με την αυτοάμυνα είναι, ότι όσο πιο προετοιμασμένη είναι κάποια, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να τη χρειαστεί. Όχι μόνο επειδή οι θύτες αποφεύγουν τα άτομα που έχουν επίγνωση του χώρου και των ανθρώπων γύρω τους κι εκπέμπουν αυτοπεποίθηση, αλλά και επειδή η σωστή πρόληψη μειώνει κατά πολύ τα περιθώρια των πιθανών επιθέσεων. Το να κρατάμε τον εαυτό μας ασφαλή, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, βασίζεται στην επίγνωση των δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων και στην αποφυγή τους. Υπάρχουν πολλά που δεν κάνουμε, γιατί τα βρίσκουμε υπερβολικά.
Μερικοί απλοί κανόνες, μπορούν να μας γλυτώσουν από αναπάντεχες, άσχημες καταστάσεις:
* Δεν κυκλοφορούμε στον δρόμο και στα ΜΜΜ με ακουστικά στα αυτιά, κι αφοσιωμένες στην εφημερίδα ή στο κινητό. Ό,τι κι αν κάνουμε (π.χ. συναλλαγή σε ένα ΑΤΜ) πάντα κοιτάμε γύρω, ώστε να έχουμε αντίληψη του χώρου και των άλλων ανθρώπων.
* Περπατάμε με αποφασιστικότητα ακόμα και αν δεν ξέρουμε πού ακριβώς πηγαίνουμε.
* Σε λιγότερο πολυσύχναστους δρόμους περπατάμε αντίθετα από τη φορά των αυτοκινήτων, ώστε να μην μπορεί κάποιος να μας αιφνιδιάσει σταματώντας λίγο πιο πίσω από εμάς. Αν μας ζητήσουν την ώρα ή οδηγίες ή οτιδήποτε άλλο, φροντίζουμε να διατηρούμε απόσταση ασφαλείας όσο απαντάμε και κοιτάμε γύρω μας.
* Κλειδώνουμε πάντα τις πόρτες του αυτοκινήτου μας, είτε είμαστε μέσα σε αυτό είτε το έχουμε παρκάρει. Δεν αφήνουμε τσάντες και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τραβήξει την προσοχή σε εμφανές σημείο και παρκάρουμε σε όσο πιο πολυσύχναστα και καλοφωτισμένα μέρη είναι δυνατόν.
* Πηγαίνοντας προς την είσοδο του σπιτιού μας ή στο αυτοκίνητο, τα κλειδιά μας (που χρησιμεύουν άλλωστε και ως όπλο) βρίσκονται στο χέρι μας ήδη, ώστε να μην βρεθούμε σε ευάλωτη θέση ψάχνοντας στην τσάντα μας έξω από την πόρτα.
Αν παρ' όλα αυτά βρεθούμε σε κάποια δύσκολη θέση, μερικά βροντερά “φύγε” ή “όχι” σε συνδυασμό με μια ξεκάθαρα αμυντική στάση του σώματος, μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Σε κάθε περίπτωση ακούμε το ένστικτό μας και είμαστε έτοιμες να διαφύγουμε τρέχοντας ή να επιτεθούμε ανελέητα μόλις κάποιος παραβιάσει τη γραμμή ασφαλείας μας.
Το σημαντικό σε κάθε περίπτωση είναι να είμαστε σε επαγρύπνηση!
Ένα άγχος κοινό σε πολλά άτομα είναι το “πάγωμα”, που προκαλείται από το σοκ της επίθεσης και από την έλλειψη σχεδίου δράσης. Όταν όμως αναγνωρίζεις αυτό που σου συμβαίνει και ξέρεις πώς να αντιδράσεις, όταν έχεις ένα στόχο, επικεντρώνεσαι εκεί και δρας αντίστοιχα. Αν ο πυρήνας της ψυχολογίας μας είναι η ανυποχώρητη αυτοάμυνα, ο φόβος εκείνη τη στιγμή αντί να μας παραλύσει, θα μας εξαγριώσει -και οι στατιστικές αποδεικνύουν ότι στις περισσότερες περιπτώσεις (οκτώ στις δέκα) όπου το υποψήφιο θύμα αντιστάθηκε σθεναρά, ακόμα κι αν δεν είχε γνώσεις αυτοάμυνας, η αρχική επίθεση δεν ολοκληρώθηκε.
Είναι φυσικά σημαντικό να γνωρίζουμε μερικές απλές και αποτελεσματικές τεχνικές, που με την επανάληψη μπορούν να γίνουν κτήμα μας και να βγουν σχεδόν αυτόματα αν ποτέ χρειαστεί. Οι τεχνικές που διδάσκονται στα μαθήματα αυτοάμυνας δεν χρειάζονται πρότερη ενασχόληση με τις πολεμικές τέχνες ούτε ιδιαίτερες φυσικές ικανότητες, αφού είναι μελετημένες για να μπορούν να εφαρμοστούν υπό πίεση και να εξουδετερώσουν τον αντίπαλο για αρκετή ώρα, έτσι ώστε να διαφύγουμε με τη σωματική και πνευματική μας ακεραιότητα άθικτες. Αλλά το σημαντικότερο είναι να έχουμε αρκετή αυτοεκτίμηση ώστε να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μας, είτε στον δρόμο είτε στον εργασιακό μας χώρο ή στον οικογενειακό και φιλικό μας κύκλο.
Πηγή: Η Αυγή
Δημοσιεύτηκε στις 14/07/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire