Τιμή και δόξα

*Ελελεύ: Δυνατή Κραυγή Κατά τον Αριστοφάνη (Ορνιθες 364): «Επίφθεγμα πολεμικόν. Οι προσιόντες γαρ εις πόλεμον το ελελεύ εφώνουν μετά τινος εμμελούς κνήσεως...»

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Για τους εχθρούς του ήταν «επικίνδυνος κομμουνιστής», δικτάτορας, δημαγωγός και κλόουν. Για τους φίλους του ήταν ο αναμορφωτής της Βενεζουέλας, ο ηγέτης που φωταγωγούσε νέους δρόμους για τη Λατινική Αμερική. Για τους τρίτους που παρακολουθούσαν προσεκτικά μακρόθεν, όπως ο Ζακ Λικ Μελανσόν, ηγέτης του γαλλικού Αριστερού Μετώπου, και ο σημαίνων δημοσιογράφος Ιγνάθιο Ραμονέ, ήταν «Ενας συκοφαντημένος άνθρωπος», ενώ για τον επιστήθιο φίλο του, τον Σον Πεν, ήταν «μια από τις σημαντικότερες δυνάμεις στον πλανήτη».

Για τους φτωχούς Αμερικανούς του Μπρονξ, που έπαιρναν από τη Βενεζουέλα πάμφθηνο πετρέλαιο, ήταν ο ευεργέτης τους. Και για τον λαό του, για την πλειονότητα των χειμαζομένων, ήταν ο ηγέτης, ο θεός τους, ο συνεχιστής της επανάστασης όπως την ονειρεύτηκαν ο Μπολίβαρ, ο Φιντέλ, ο Τσε και ο Αλιέντε... Ηταν ο Ούγο Τσάβες.
Τον είπαν δικτάτορα οι αλλεργικοί τού καθωσπρεπισμού, οι αβροδίαιτοι της υφηλίου και, φευ, κάποιοι δικοί μας μεταλλαγμένοι του «εκσυγχρονισμού». Είδαν τον νεαρό στρατιωτικό να ηγείται κινήματος εναντίον του διεφθαρμένου καθεστώτος της Βενεζουέλας, αλλά δεν πρόσεξαν τι είχε προηγηθεί. Η σφαγή τριών χιλιάδων πεινασμένων από τις δυνάμεις καταστολής... Και συνέχισαν να τον αποκαλούν δικτάτορα, παρ' ότι κέρδισε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις με πεντακάθαρο τρόπο. Δικτάτορα τον έλεγαν ακόμη και τότε, τον Απρίλιο του 2002, όταν ξέσπασε το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα εναντίον του, το οποίο απέτυχε χάρις στον λαϊκό κόσμο που ξεσηκώθηκε...

Τον είπαν ανελεύθερο και λογοκριτή, επειδή έσπασε το μονοπώλιο των μήντια, το οποίο βρισκόταν στα χέρια ολίγων μεγαλοεπιχειρηματιών. Και δεν είπαν λέξη οι επικριτές, όταν ένα από αυτά τα δίκτυα παραδέχθηκε δημοσίως ότι είχε χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ...
Τον είπαν δημαγωγό και κλόουν, διότι έτσι αποκαλούν συνήθως οι αβροδίαιτοι και οι προπαγανδιστές όλους εκείνους που νοιάζονται για τους καταφρονεμένους και πασχίζουν σε αντίξοες συνθήκες να ασκήσουν φιλολαϊκή πολιτική, κόντρα σε θηριώδη συμφέροντα και υπέρτερες ξένες δυνάμεις...
Πώς να αντέξουν τον Ούγο Τσάβες οι αβυσσαλέοι εχθροί του; Εναντιοδρομών, άρχισε τις κρατικοποιήσεις για να μη λυμαίνονται οι ξένοι τον πλούτο της χώρας του. Πήγε κόντρα στους μεγάλους της εποχής -Αμερικανούς, διαβόλους και τριβόλους- και μόχθησε να γίνει πράξη το όνειρο του Μπολίβαρ για μια άλλη Λατινική Αμερική... Είχαν δίκιο να τον μισούν οι νεοφιλελεύθεροι, οι απολογητές του ειδεχθούς καπιταλισμού, οι μεταλλαγμένοι και κάποιοι σπουδαίοι της λογοτεχνίας, όπως εκείνος ο Βάργκας Γιόσα -μεγάλος συγγραφέας, παραδομένος πολιτικός νους-, γιατί ο Ούγο Τσάβες ενοχλούσε τη μονοκρατορία του κεφαλαίου, την κολλημένη πυξίδα του, χάλαγε τη σούπα τής μιας επιλογής, σήκωνε το κεφάλι και αμφισβητούσε, ρητόρευε και έπραττε κόντρα στις επιταγές της εποχής.
Ηταν ο ηγέτης μιας νέας Αριστεράς, που δεν φοβάται τις εκλογές και την ιδεολογική αντιπαράθεση ούτε παραδίδεται στη μοίρα των μεταρρυθμιστών, που βαθμηδόν αφομοιώνονται και καταλήγουν λείψανα του ιδεολογικού εαυτού τους...
Ηταν... Υπήρξε... Αυτός ο μελαγχολικός αόριστος τυλίγει τώρα την πολιτική διαδρομή του Ούγο Τσάβες. Και την εναποθέτει ευλαβικά στο πάνθεον των λαϊκών ηρώων.