Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Για χρόνια η
ιστορία του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» ήτανε η πιο
τραγική ιστορία που ξέραμε. Ένα κοριτσάκι, παραμονή πρωτοχρονιάς, στην άκρη
ενός παγωμένου δρόμου, χωρίς καμιά ελπίδα, να ανάβει ένα ένα τα σπίρτα που
πωλούσε για να ζεσταθεί, μέχρι που πέθανε. Μεγαλώνοντας, αρνηθήκαμε να
διαβάσουμε το συγκεκριμένο παραμύθι στο δικό μας παιδί. Ήτανε πολύ γκρίζο, πολύ
σκληρό, πολύ πεσιμιστικό. Η νέα παιδαγωγική αντίληψη υποδείκνυε την καλλιέργεια
της φαντασίας των παιδιών, τη μετάδοση αισιόδοξων εικόνων και αγάπης για τη
ζωή. Γίναμε φανατικοί των ιστοριών του Τριβιζά, κάνοντας λογοπαίγνια,
ταξιδεύοντας νοερά σε ουτοπικές χώρες. Εξάλλου η ατμόσφαιρα στην οποία
μεγάλωναν τα παιδιά μας δεν είχε τίποτα να κάνει με την ατμόσφαιρα που
περιέγραφε ο Δανός παραμυθάς. Οι άνθρωποι ήτανε χορτάτοι και σκοτώνονταν στα
γυμναστήρια και στις διαίτες να κάψουν θερμίδες και ζούσαν στα ζεστά. Σπίρτα
δε, καλά καλά δεν υπήρχαν πια.
Και φτάσαμε στο 2013.
Ένας νεαρός που πουλούσε τσιγάρα στην Τύνιδα, αυτοπυρπολήθηκε ανάβοντας, ίσως, ένα από τα τσιγάρα που πουλούσε και φωνάζοντας καιόμενος σαν λαμπάδα. «Ιδού, η νέα γενιά που πουλάει τσιγάρα, ιδού, η ανεργία!».
Ένα κοριτσάκι κάπου στο 1850 πουλά σπίρτα για να ζήσει. Και μια παγωμένη νύχτα, ξεψυχά στην άκρη του δρόμου, αφημένο στην μοίρα του που την όρισε η φτώχεια. Ένας νεαρός άντρας, το 2013 πουλά τσιγάρα στους δρόμους για να ζήσει. Και μια μέρα, καίγεται από απελπισία. Ένας άντρας που ίσως σαν παιδί να μην είχε διαβάσει την ιστορία του κοριτσιού. Ίσως οι γονείς του να έβρισκαν την ιστορία πολύ γκρίζα και να ήθελαν το παιδί τους να μεγαλώσει έχοντας μια καλύτερη εικόνα για τον κόσμο. Πιο χαρούμενη πιο αισιόδοξη. Ίσως να ονειρεύτηκαν για τον γιο τους πολλά. Κι αυτός κατέληξε να πουλά τσιγάρα στους δρόμους, όπως έκανε ένα κοριτσάκι δυο αιώνες προηγουμένως. Χωρίς ελπίδα. Ιδού που φέραμε τη νέα γενιά. Την νέα γενιά που δεν θέλαμε καν να πληγώσουμε με παραμύθια που δεν είχαν αίσιο τέλος.
Και φτάσαμε στο 2013.
Ένας νεαρός που πουλούσε τσιγάρα στην Τύνιδα, αυτοπυρπολήθηκε ανάβοντας, ίσως, ένα από τα τσιγάρα που πουλούσε και φωνάζοντας καιόμενος σαν λαμπάδα. «Ιδού, η νέα γενιά που πουλάει τσιγάρα, ιδού, η ανεργία!».
Ένα κοριτσάκι κάπου στο 1850 πουλά σπίρτα για να ζήσει. Και μια παγωμένη νύχτα, ξεψυχά στην άκρη του δρόμου, αφημένο στην μοίρα του που την όρισε η φτώχεια. Ένας νεαρός άντρας, το 2013 πουλά τσιγάρα στους δρόμους για να ζήσει. Και μια μέρα, καίγεται από απελπισία. Ένας άντρας που ίσως σαν παιδί να μην είχε διαβάσει την ιστορία του κοριτσιού. Ίσως οι γονείς του να έβρισκαν την ιστορία πολύ γκρίζα και να ήθελαν το παιδί τους να μεγαλώσει έχοντας μια καλύτερη εικόνα για τον κόσμο. Πιο χαρούμενη πιο αισιόδοξη. Ίσως να ονειρεύτηκαν για τον γιο τους πολλά. Κι αυτός κατέληξε να πουλά τσιγάρα στους δρόμους, όπως έκανε ένα κοριτσάκι δυο αιώνες προηγουμένως. Χωρίς ελπίδα. Ιδού που φέραμε τη νέα γενιά. Την νέα γενιά που δεν θέλαμε καν να πληγώσουμε με παραμύθια που δεν είχαν αίσιο τέλος.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire