Κύπρος : Παλαιοκομματικά τερτίπια

Όχι άλλα μνημόσυνα

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

 Μας είπανε θα φέρουνε την αλλαγή, θα φυσήξει άλλος αέρας στο νησί, ευρωπαϊκός. Στην πρώτη κίνηση είπαμε «κάτι γίνεται». Στη δεύτερη, είπαμε «μια από τα ίδια, αλλά ας μην γκρινιάζουμε». Κι έπειτα, αφού υπέγραψαν εκείνον τον περιβόητο κώδικα δεοντολογίας, ρίχτηκαν στη δουλειά. Επαφές με όλους, συσκέψεις οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, ανοίγματα προς όλες τις πλευρές, ταξίδια... Μια κινητικότητα που δίνει την εντύπωση ότι οι άνθρωποι, αν μη τι άλλο, προσπαθούν σκληρά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες για να βγάλουν τον τόπο από τη δεινή θέση, στην οποία περιήλθε. Πώς και με ποιο κόστος δεν ξέρουμε, αλλά μοιάζει να υπάρχει μια ειλικρινής προσπάθεια.

Και κει που παρουσιάζεται όλη αυτή η κινητικότητα, οι σοβαρές διεργασίες, βλέπεις τους ανθρώπους που είναι εντεταλμένοι με ένα τόσο σοβαρό έργο, να τριγυρνάνε από μνημόσυνο σε μνημόσυνο σαν πολιτικάντηδες μιας άλλης εποχής και να απαγγέλλουν τα ίδια παρωχημένα λόγια. Τι πρώην προέδρους θυμήθηκαν, πρώην υπουργούς, ήρωες (ό,τι κι αν σημαίνει ο όρος, όποια κι αν είναι τα κριτήρια με τα οποία ανακηρύσσεται κάποιος ήρωας). Με τη φόρα που πήραν, δεν θα μας φανεί περίεργο αν σύντομα τους δούμε να συρρέουν για να προσκυνήσουν και κάρες αγίων.

Λεπτομέρειες; Ίσως, αλλά λεπτομέρειες που δείχνουν μια αντιφατικότητα στα όσα οι νέοι κυβερνώντες ευαγγελίζονται. Δικαίωμά τους να τιμάνε όσους νεκρούς πιστεύουν πως το αξίζουν, ιδιωτικά, αλλά δεν μπορεί να δημιουργείται πολιτική σε μνημόσυνα, γάμους και κηδείες. Δεν μπορεί να πιστεύουμε πως ο δρόμος προς το μέλλον είναι διαμέσου μια μακράς στροφής στο παρελθόν. Το οποίο παρελθόν μάλιστα, παραμένει σκιώδες. Ας μάθουμε πρώτα την ιστορία μας και την πραγματική συνεισφορά του καθενός, κι έπειτα ας αποφασίσουμε ποιοι είναι ήρωες και ποιοι «ήρωες». Ας αφήσουμε τους νεκρούς εκεί που βρίσκονται κι ας ακούσουμε τους ζωντανούς. Πιο παραγωγικό είναι οι υπουργοί να συχνάζουν σε καφενεία και να αφουγκράζονται τις ανησυχίες των ζωντανών, παρά σε μνημόσυνα αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουν μια παλιά κασέτα που ξέμεινε στο συρτάρι από την εποχή που υπηρετούσαν στις κομματικές νεολαίες. Πιο αισιόδοξο είναι να μας δείχνουν το μέλλον, παρά να μας αναγκάζουν να κοιτάμε δεκαετίες πίσω.