ΜΑΝΤΑΙΟΣ
Ο αείμνηστος Αγγελος Αγγελόπουλος, προλογίζοντας, δεκαετία τού '60, πανεπιστημιακό του σύγγραμμα για πρωτοετείς φοιτητές με τίτλο: Εισαγωγή στην Πολιτική Οικονομία, θέλοντας να υπογραμμίσει τις δυσκολίες ενός οικονομολόγου, παρατηρούσε (οι μεγάλοι δάσκαλοι είναι και εξαίρετοι χιουμορίστες!) ότι στην Ελλάδα τα δυσκολότερα επαγγέλματα είναι του γιατρού και του οικονομολόγου, επειδή οι μισοί Ελληνες είναι γιατροί και οι άλλοι μισοί οικονομολόγοι!
Θυμάμαι
-έντονα αυτές τις ώρες- ένα άρθρο του σημαντικού αυτού δασκάλου, ακαδημαϊκού και, κατά κυριολεξία, δημόσιου λειτουργού, από τα τελευταία του στο «Βήμα» (πέθανε το 1995), όπου υποστήριζε, με επιστημονική νηφαλιότητα και χωρίς περιστροφές, ότι έτσι όπως βαδίζει (τότε, πριν από 20 χρόνια!) η ελληνική οικονομία, αν σύντομα δεν ληφθούν αποφασιστικά μέτρα, ιδίως ως προς το δημόσιο χρέος και το ασφαλιστικό, η χώρα θα αντιμετωπίσει τεράστιο -δυσεπίλυτο- πρόβλημα μετά το... 2010.
Φτάσαμε τώρα, στα δύο δυσκολότερα, κατά τον Α. Αγγελόπουλο, επαγγέλματα: του γιατρού και του οικονομολόγου, να προστεθεί και ένα τρίτο: του ιστορικού. Με μεγαλύτερες δυσκολίες αυτό. Καθώς, σε εποχές ισχνών αγελάδων όπως η σημερινή, ελλείψει τυρού και άρτου, η Ιστορία γίνεται... ψωμοτύρι στο στόμα του καθενός που θεωρεί ότι η Ιστορία δεν είναι θεραπαινίδα γνώσης και συνείδησης, αλλά... ορντινάντσα αποσπασμένη στην υπηρεσία του. Κι ας φώναζε ο -αείμνηστος και αυτός- φίλος, ιστορικός Φίλιππος Ηλιού: Δεν σας φταίει σε τίποτα η Ιστορία να την μπλέκετε στις πολιτικές σας!
Είδαμε λοιπόν και ακούσαμε, αυτή την εβδομάδα, διά στόματος του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ταξί, Θύμιου Λυμπερόπουλου, και... εννοήσαμε -επαγωγικώς έστω- ότι οι Σουλιώτισσες, που γκρεμίστηκαν από τον Βράχο του Ζαλόγγου, το έκαναν επειδή δεν ήθελαν να... ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα ή για κάτι ανάλογο. Αλλιώς, τι νόημα είχε η (τηλεοπτική) «κορόνα» του προέδρου ότι «Στο Ζάλογγο δεν θα πέσουμε μόνοι μας...»! Δεν μας φτάνανε τα «χύμα», μας έρχονται και «τσουβαλάτα»...
Θυμάμαι
-έντονα αυτές τις ώρες- ένα άρθρο του σημαντικού αυτού δασκάλου, ακαδημαϊκού και, κατά κυριολεξία, δημόσιου λειτουργού, από τα τελευταία του στο «Βήμα» (πέθανε το 1995), όπου υποστήριζε, με επιστημονική νηφαλιότητα και χωρίς περιστροφές, ότι έτσι όπως βαδίζει (τότε, πριν από 20 χρόνια!) η ελληνική οικονομία, αν σύντομα δεν ληφθούν αποφασιστικά μέτρα, ιδίως ως προς το δημόσιο χρέος και το ασφαλιστικό, η χώρα θα αντιμετωπίσει τεράστιο -δυσεπίλυτο- πρόβλημα μετά το... 2010.
Φτάσαμε τώρα, στα δύο δυσκολότερα, κατά τον Α. Αγγελόπουλο, επαγγέλματα: του γιατρού και του οικονομολόγου, να προστεθεί και ένα τρίτο: του ιστορικού. Με μεγαλύτερες δυσκολίες αυτό. Καθώς, σε εποχές ισχνών αγελάδων όπως η σημερινή, ελλείψει τυρού και άρτου, η Ιστορία γίνεται... ψωμοτύρι στο στόμα του καθενός που θεωρεί ότι η Ιστορία δεν είναι θεραπαινίδα γνώσης και συνείδησης, αλλά... ορντινάντσα αποσπασμένη στην υπηρεσία του. Κι ας φώναζε ο -αείμνηστος και αυτός- φίλος, ιστορικός Φίλιππος Ηλιού: Δεν σας φταίει σε τίποτα η Ιστορία να την μπλέκετε στις πολιτικές σας!
Είδαμε λοιπόν και ακούσαμε, αυτή την εβδομάδα, διά στόματος του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ταξί, Θύμιου Λυμπερόπουλου, και... εννοήσαμε -επαγωγικώς έστω- ότι οι Σουλιώτισσες, που γκρεμίστηκαν από τον Βράχο του Ζαλόγγου, το έκαναν επειδή δεν ήθελαν να... ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα ή για κάτι ανάλογο. Αλλιώς, τι νόημα είχε η (τηλεοπτική) «κορόνα» του προέδρου ότι «Στο Ζάλογγο δεν θα πέσουμε μόνοι μας...»! Δεν μας φτάνανε τα «χύμα», μας έρχονται και «τσουβαλάτα»...
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire