Αγαπητέ Καρλ, τελικά είναι η θρησκεία το όπιο του λαού ή η τηλεόραση; Δεν ζεις να δεις το θέαμα και να δώσεις την απάντηση. Σαν τοξικομανείς σε κατάσταση στέρησης μοιάζουμε τις τελευταίες δύο μέρες. Καθόμαστε μπροστά στην οθόνη, κοιτάμε το σιονούι και βγάζουμε αφρούς, κτυπιόμαστε... Πως την πάθαμε έτσι; Τόσες μέρες δεν φροντίσαμε για τη δόση μας και τώρα είναι αργά μας λέει το κοντινό κατάστημα, πρέπει να έρθει νέα παραλαβή, δεν έχει χρόνο ο τεχνικός, τρέχει από σπίτι σε σπίτι. Πως θα αντέξουμε για τρεις μέρες, για μια βδομάδα που μας ζητάνε να κάνουμε υπομονή;
Πως θα ζήσουμε χωρίς να βλέπουμε τα απογεύματα για 17η φορά το «Κωνσταντίνου και Ελένης;» Άρχισε ξανά και η «Βέρα στο δεξί». Παίζει για τέταρτη φορά κι η «Ώρα η καλή». Κι η Ντανιέλα, η Μαρκέλα, η Μιλάγκρος κι όλες αυτές οι Λατίνες.
Για να είμαστε ειλικρινείς αγαπητέ Καρλ, ακόμα και να χάσουμε όλα τα επεισόδια μιας βδομάδας, δεν θα χάσουμε κάτι σημαντικό από την ιστορία, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τηλεόραση. Μπαίνεις στο σπίτι κι είναι τόση ησυχία λες και πέθανε κάποιος. Κανείς δεν μιλά στο σπίτι. Τίποτα δεν έχουμε να πούμε. Τα είπαμε όλα κάποτε. Χωρίς τηλεόραση αρχίζουμε να πλήττουμε. Μας φταίει ο άλλος. Ο όποιος είναι σε απόσταση τριών μέτρων από μας. Αρχίζουμε να επιρρίπτουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο. Για το πιάτο που έμεινε στον πάγκο, την βρύση που δεν επιδιορθώθηκε, το φαγητό που ήταν ανάλατο… Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι από τις 8, μη έχοντας τι να κάνουμε, και δεν μας παίρνει ο ύπνος. Ξαφνικά απορυθμίστηκε η ζωή μας. Χάσαμε τη ρουτίνα μας, τους ανθρώπους μας. Πως μπορεί κάποιος να ζει χωρίς να πίνει καφέ με την Ελένη και να κάθετε κάθε απόγευμα με την Ελίτα στο σαλόνι του;
Ένα αποκωδικοποιητή κι όσο νάναι. Στην περίπτωση μια καινούργια τηλεόραση να λυτρωθούμε.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 02/07/2011
Πως θα ζήσουμε χωρίς να βλέπουμε τα απογεύματα για 17η φορά το «Κωνσταντίνου και Ελένης;» Άρχισε ξανά και η «Βέρα στο δεξί». Παίζει για τέταρτη φορά κι η «Ώρα η καλή». Κι η Ντανιέλα, η Μαρκέλα, η Μιλάγκρος κι όλες αυτές οι Λατίνες.
Για να είμαστε ειλικρινείς αγαπητέ Καρλ, ακόμα και να χάσουμε όλα τα επεισόδια μιας βδομάδας, δεν θα χάσουμε κάτι σημαντικό από την ιστορία, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τηλεόραση. Μπαίνεις στο σπίτι κι είναι τόση ησυχία λες και πέθανε κάποιος. Κανείς δεν μιλά στο σπίτι. Τίποτα δεν έχουμε να πούμε. Τα είπαμε όλα κάποτε. Χωρίς τηλεόραση αρχίζουμε να πλήττουμε. Μας φταίει ο άλλος. Ο όποιος είναι σε απόσταση τριών μέτρων από μας. Αρχίζουμε να επιρρίπτουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο. Για το πιάτο που έμεινε στον πάγκο, την βρύση που δεν επιδιορθώθηκε, το φαγητό που ήταν ανάλατο… Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι από τις 8, μη έχοντας τι να κάνουμε, και δεν μας παίρνει ο ύπνος. Ξαφνικά απορυθμίστηκε η ζωή μας. Χάσαμε τη ρουτίνα μας, τους ανθρώπους μας. Πως μπορεί κάποιος να ζει χωρίς να πίνει καφέ με την Ελένη και να κάθετε κάθε απόγευμα με την Ελίτα στο σαλόνι του;
Ένα αποκωδικοποιητή κι όσο νάναι. Στην περίπτωση μια καινούργια τηλεόραση να λυτρωθούμε.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 02/07/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire