ΔΙΝΟΥΝ την εντύπωση πως έχουν παραδοθεί στην προδιαγεγραμμένη πορεία της ήττας και της αποχώρησης. Από τη μια οι στρατηγικές επιλογές μιας κοντόφθαλμης κομματικής νομενκλατούρας, που σχεδίασε την εκλογική τακτική με τη σκέψη στην επόμενη ημέρα και στο νέο ρόλο που θα έχουν στην αντιπολίτευση (και με τη σκέψη στη δική τους προσωπική διάσωση). Από την άλλη, το άγχος που προκαλεί η αποχώρηση από την Κυβέρνηση, ο χρόνος που φεύγει και η τρεχάλα για τις αποφάσεις της τελευταίας στιγμής. Προαγωγές, διορισμοί, αποφάσεις με κέρδη για το μετεκλογικό σκηνικό. Μόνο που αυτό το άγχος δίνει την εντύπωση πως έχουν συνειδητοποιήσει ότι φεύγουν και πως θα… αργήσουν να επανέλθουν. Μια εντύπωση που διαμορφώνεται από τον σιωπηρό απολογισμό της πενταετίας (όσοι συνειδητοποιούν τι έγινε αυτή την πενταετία αλλά δεν μπορούν να το πουν για ευνόητους λόγους). Μια διαπίστωση που προκύπτει από μια ρεαλιστική και ψυχρή αποτίμηση της πενταετίας, αλλά και το γεγονός ότι ουσιαστικά έχουν ραφοποιήσει την προοπτική εξουσίας. Την έθαψαν στα ερείπια της ανικανότητας και της μετριότητας. Και ήταν η πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια.
Είναι σαφές πως όλες οι επιλογές αλλά και η εν γένει προεκλογική συμπεριφορά παραπέμπουν σε μια νωχελική παράδοση στη… μοίρα.
Και εκτός όλων αυτών, δίνεται η εντύπωση πως έχουν κάνει και τις επιλογές για το ποιος θα φορέσει το δακτυλίδι. Μια κίνηση που αφορά στις μετεκλογικές στρατηγικές για υιοθέτηση μιας σκληρής αντιπολίτευσης με περισσότερο ιδεολογικό χρώμα («το κόμμα και τα μάτια σας»). Η ευθύνη για τα όσα έγιναν και προπαντός δεν έγιναν στην πενταετία, θα είναι διπλή και θα αφορά και το γεγονός ότι στρώνουν χαλί για τη διάδοχη κατάσταση.
Ο τίτλος του έργου θα μπορούσε να ήταν «φεύγουν οι αδέξιοι για να έλθουν οι δεξιοί».
Εάν αυτή είναι η διαδρομή  της χώρας και η μοναδική συνταγή για να προχωρήσει μπροστά, τότε είναι σαφές πως πρόκειται για ένα έργο που προβάλλεται σε επανάληψη και το είδαμε πάμπολλες φορές. Αυτό της αλληλοκάλυψης των δύο μεγάλων, που ενίοτε έχουν συγκλίσεις και συμφέρον να κρατήσουν τον διπολισμό. Ή πρόκειται για την περίπτωση εκείνη που ο ανυποψίαστος πολίτης πληρώνει να δει καμπόικο και τελικά στη σκηνή του σινεμά προβάλλεται ελληνική ταινία μελό και μάλιστα μαυρόασπρη.
Κατά τα άλλα, η χώρα βυθίζεται στην κρίση, στην ανεργία, στις απεργίες. Αυτά τα βιώνουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους. Για τους υπόλοιπους, που ασκούνται με την πολιτική, το ζητούμενο είναι η (πολιτική) επιβίωση και ανέλιξη. Δύο κόσμοι διαφορετικοί…