Τα «κατορθώματα» του Σημίτη

Η μεγάλη απάτη

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Ποιος ευθύνεται για το τραγικό κατάντημα της χώρας; Η προπαγάνδα του τραγικού Γ. Παπανδρέου συνόψισε την απάντησή της σε μια ρηχή, ανοηταίνουσα και εξοργιστική απλούστευση.

Απέδωσε καθ' ολοκληρίαν την ευθύνη στις κυβερνήσεις Καραμανλή, όπως προσφάτως και ο κ. Στουρνάρας, ειδικά σε ό,τι αφορά την πτυχή του χρέους. Σωτήριο άλλοθι για τον φιλόδοξο, αλλά εκκωφαντικά ανεπαρκή «πορφυρογέννητο» της πολιτικής και, ταυτόχρονα, μάννα εξ ουρανού για την καθεστωτική προπαγάνδα: με τον εκλεκτό της, τον Κ. Σημίτη, ξεχασμένο στα σκονισμένα ερμάρια της Ιστορίας, η αδυσώπητη προπαγάνδα αισθανόταν την ανάγκη να υπερασπιστεί τουλάχιστον τον εαυτό της. Την ολοκληρωτική στήριξη στο εγχείρημα του «εκσυγχρονισμού» και τις λιγωτικές υμνωδίες στον Σημίτη, τον «σοβαρό» ηγέτη, που έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ, παρέδωσε μια «ισχυρή οικονομία» και δημιούργησε μια Ελλάδα λαμπερή -φωταγωγημένη από το κλέος των Ολυμπιακών Αγώνων-, ευημερούσα και ανθηρή...
Ομως, κάποια στιγμή, ως και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές είδαν -και παραδέχτηκαν- γυμνή την αλήθεια: Ο «ελληνικός άθλος ήταν δανεικός. Αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων»... Ευθεία παραδοχή και ομολογία από το «Βήμα» (8.4.2009). Παραδοχή μερική. Διότι η κατάσταση της χώρας, όπως παραδόθηκε από τον πεπτωκότα «εκσυγχρονισμό» στον Καραμανλή, ήταν απείρως χειρότερη. Ηταν καθ' ολοκληρίαν ψευδής. Κατασκευασμένη. Προϊόν στυγερής προπαγάνδας. Συγκεκριμένα:

1) Η «ισχυρή οικονομία»: οι περίφημοι «ρυθμοί ανάπτυξης», που επικαλείται ο Σημίτης, οφείλονταν αποκλειστικά στα ολυμπιακά έργα. Καμιά ουσιαστική πρσπάθεια για βελτίωση και ενίσχυση της παραγωγικής βάσης στην οικονομία. Η γεωργία κατέρρεε, ο τουρισμός έχανε τη μάχη του ανταγωνισμού από τις χώρες του Νότου, οι εξαγωγές χαροπάλευαν, ενώ οι εισαγωγές έφταναν σε ύψη ρεκόρ, ευνοημένες από το φτηνό χρήμα του άκρατου υπερδανεισμού.
2) Το χρέος: η εξίσου ανεπαρκής κυβέρνηση Καραμανλή όντως εκτόξευσε το χρέος. Εκείνο που αποσιωπάται, είναι ότι στο χρέος αυτό περιλαμβάνονται τόκοι των προηγουμένων κυβερνήσεων, καθώς και αποπληρωμές χρεών από εξοπλιστικά προγράμματα παρελθόντων ετών! Ταυτόχρονα, αποκαλύφθηκε η λογιστική αλχημεία με τα swaps της Goldman Sachs, η οποία εμφάνιζε νοικοκυρεμένη την εικόνα των δημόσιων οικονομικών, αλλά με τον «λογαριασμό» να επιδίδεται για πληρωμή στις επόμενες κυβενήσεις!
3) Το ευρώ: η μεγάλη (αυτ)απάτη, το μέγα έγκλημα. Ιδού γιατί: η απόφαση για ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ ήταν καθαρά πολιτική. Βόλευε τις ισχυρές οικονομίες, ιδία τη γερμανική, η ένταξη χωρών με ασθενική οικονομία, γιατί έτσι αναχαιτιζόταν η υπεραιμία του ευρώ. Καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια δεν απαιτήθηκε. Οι δείκτες -συγκεκριμένοι και βολικοί δείκτες- άρχισαν να βελτιώνονται από την εποχή του σχεδόν ανενεργού, ως πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου. Ταυτόχρονα, η πλημμυρίς των Αλβανών μεταναστών και η πυρετική περίοδος των ολυμπιακών έργων έβαλαν άνετα τη χώρα στην ΟΝΕ!
(βλ. και σχετική συνέντευξη του κ. Στουρνάρα στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», Ιούνιος του 2000)... Αλλά εκείνο που σφράγισε οριστικά τις απαντήσεις για το «θαύμα» της «ισχυρής οικονομίας» και το «μέγα επίτευγμα της ΟΝΕ», είναι η όψιμη μεν, αλλά ευθεία παραδοχή ηγετών και στελεχών της Ενωσης: Η Ελλάδα δεν είχε τα φόντα να μπει στην Ευρωζώνη!
Πέραν αυτών: οι θριαμβικές διαβεβαιώσεις ότι η χώρα μας θα είναι απολύτως ασφαλής στο λιμάνι της Ευρωζώνης αποδείχτηκαν πομφόλυγες. Οι δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας -αδυναμίες καίριες, πολυετείς-, σε συνδυασμό με την απώλεια ενός σημαντικού πλεονεκτήματος (υποτίμηση του νομίσματος), δεν καθήλωσαν απλώς την οικονομία, αλλά την εξουθένωσαν. Και την οδήγησαν στην αγκαλιά του ΔΝΤ και των δανειστών.
4) Ο «εκσυγχρονισμός»: όπως και η «μεταρρύθμιση» του Καραμανλή, έτσι και ο πολύφημος «εκσυγχρονισμός» του Σημίτη παρέλαβαν ένα ετοιμόρροπο κράτος και παρέδωσαν ερειπιώνα. Μια απλή καταγραφή αρκεί. Με εξαίρεση τα ΚΕΠ, ουδέν ριζοσπαστικό, εξυγιαντικό και καθαρτήριο επισημάνθηκε. Τίποτε! Απηρχαιωμένη υποδομή παντού
(εφορίες, πολεοδομίες, τελωνεία κ.τ.λ.), ασύλληπτη φοροδιαφυγή, κραυγαλέα ελεγκτικά κενά (συντάξεις-«μαϊμού», ανέλεγκτες υπερωρίες, παντοειδείς παρεκβάσεις), διαφθορά στο έπακρον και ιλιγγιώδης αμεριμνησία ακόμη και για το στοιχειώδες: ούτε καν πόσους δημόσιους υπαλλήλους έχει, δεν γνωρίζει το επίσημο κράτος! Ενα γελοίο παραμύθι ο «εκσυγχρονισμός», όπως και η ψευδώνυμη «μεταρρύθμιση»...
Αλλά τα «κατορθώματα» του «εκσυγχρονισμού» δεν έχουν τέλος. Το άγος του Χρηματιστηρίου, το έγκλημα του 2004 (ποτέ δεν κατάλαβε ο ολίγιστος λογιστής την ανεκτίμητη αξία των Ολυμπιακών, που θα μπορούσαν να αλλάξουν τη μοίρα της χώρας), τα Ιμια και οι γκρίζες ζώνες, το εγκληματικό Δουβλίνο, καταλέγονται μεταξύ αυτών... Συγκεκριμένες, απτές και μετρήσιμες οι οδυνηρές επιπτώσεις από την ολοκληρωτική επταετία του σημιτικού «εκσυγχρονισμού»...

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013