DER SPIEGEL
Σοσιαλδημοκράτες
Δεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι οι συντηρητικοί στη Γερμανία και αλλού υποστηρίζουν τη λήψη περιοριστικών μέτρων σε καιρό ύφεσης. Τη δεκαετία του ’30, το κεντρώο κόμμα, ο πρόδρομος της σημερινής Χριστιανοδημοκρατίας, υποστήριζε ενθουσιωδώς την υφεσιακή πολιτική λιτότητας του Χάινριχ Μπρίνινγκ. Οι σημερινοί συντηρητικοί έχουν σβήσει εκείνη την περίοδο από τη μνήμη τους. Δεν έχουν μάθει τίποτα. Αυτό όμως που σοκάρει είναι η ανικανότητα των Σοσιαλδημοκρατών να αντλήσουν πολιτικό κεφάλαιο από την ύφεση που προξένησε η συντηρητική πολιτική.
Το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη έχει πλέον ανεβεί στο 12%. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα έβγαιναν στα οδοφράγματα και θα ετοιμάζονταν να πάρουν την εξουσία. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ανίκανοι να μιλήσουν για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στις χώρες τους. Ιδιαίτερα εξόφθαλμο παράδειγμα αυτής της ανικανότητας ήταν η συνέντευξη του Γκέρχαρντ Σρέντερ στο Spiegel. Αντί να επιτεθεί στην κυβέρνηση, επαίνεσε τους χειρισμούς της Αγκελα Μέρκελ στην κρίση του ευρώ – και αυτό παρόλο που εκείνη ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ύφεση, ζητώντας με το δημοσιονομικό σύμφωνο περικοπές δαπανών σε όλη την Ευρωζώνη.
CORRIERE DELLA SERA
Δύο συνέπειες
Ο χρόνος στη δημοκρατία και την πολιτική δεν ανέχεται ποτέ εξωτερικά εμπόδια, είτε αυτά προέρχονται από τις ευρωπαϊκές μας δεσμεύσεις είτε προέρχονται από ομολογιούχους. Η επιφανειακή ηρεμία των πρόσφατων μηνών μπορεί να μας οδηγήσει στο λάθος να νιώσουμε ελεύθεροι να αποφασίσουμε, να νιώσουμε ότι μπορούμε να κινηθούμε στην κατεύθυνση που μας οδηγεί το μικρό σκάφος αυτής της εύθραυστης πολιτικής ισορροπίας. Και όμως δεν είναι έτσι.
Η λύση που υιοθετήθηκε για να διασωθούν οι τράπεζες της Κύπρου μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που στο εξής θα αντιμετωπίζονται οι τραπεζικές κρίσεις στη Ζώνη του Ευρώ.
Προ τριετίας, οι ιρλανδικές τράπεζες διασώθηκαν με υψηλό τίμημα για τους φορολογουμένους, αλλά με προστασία των καταθετών. Τώρα η λύση για την Κύπρο αναμένεται να έχει δύο συνέπειες.
Πρώτον, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (η αχίλλειος πτέρνα του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος) θα είναι είναι πιο δύσκολη.
Δεύτερον, ένα μέρος της τραπεζικής δραστηριότητας ενδέχεται να μεταφερθεί σε χώρες των οποίων οι τράπεζες είναι πιο φερέγγυες.
Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 04/04/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire