Η ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

Οι... αντι-λαϊκιστές

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Λαϊκό είναι ό,τι «ανήκει, ταιριάζει στον λαό ή προέρχεται από αυτόν». Κατ' επέκτασιν και ό,τι εξυπηρετεί τα ευρύτερα κοινωνικά συμφέροντα... Λαϊκισμός, επίσης σύμφωνα με το λεξικό, είναι «η επιφανειακή μίμηση λαϊκών προτύπων» και «η πολιτική πρακτική που αποσκοπεί στον προσπορισμό πολιτικού οφέλους με προγράμματα και ενέργειες που φορτίζουν συναισθηματικά έναν λαό και ακυρώνουν την κριτική και τον λαό»...

Η καραμέλα του λαϊκισμού βρίσκεται μονίμως στα χείλη εκείνων που είτε δείχνουν δυσανεξία προς παν το λαϊκόν είτε ευθύνονται κατά κόρον για την εξάρτηση του λαού από τις δικές τους πολιτικάντικες, δήθεν φιλολαϊκές επιλογές. Οι πρώτοι καταχωρίζονται στην ομάδα των εστέτ, παρ' ότι κάπως αδικείται η έννοια του όρου. Τους ενοχλεί η παράδοση, διαολίζονται από τη μυθολογία της γειτονιάς, σφυροκοπούν την έννοια της ιδιοσυστασίας και μονίμως επικαλούνται ξένα πρότυπα-οδηγούς για τους απολίτιστους ιθαγενείς. Και, βέβαια, μην ακούσουν τίποτε σχετικό με «έθνος», «πατρίδα» και «συνέχεια του ελληνισμού». Α! Και με το συναίσθημα. Τραβάνε πιστόλι...

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν κατ' εξοχήν οι πολιτικοί, αλλά και μέρος της μηντιακής, καθεστωτικής χορείας. Δηλαδή, οι άνθρωποι που είτε επέβαλαν την υπαγωγή του λαού στη δική τους ρότα -αυτοί είναι οι πολιτικοί- είτε στήριξαν άκριτα τις εξουσιαστικές κατευθύνσεις -αυτοί είναι οι μηντιακοί-, θεωρώντας δεδομένο ότι ο λαός δεν ξέρει. Οτι χρειάζεται καθοδήγηση. Ενίοτε και βούρδουλα...
Σήμερα, ο αφθώδης αντιλαϊκισμός γίνεται κωμικός. Μπροστά στο αδιανόητο που υπέστη η κοινωνία, έχει το θράσος να βδελύσσεται τις... κραυγές (του λαού και των κομμάτων που τις εκφράζουν) και να υπερασπίζεται έναν διε-φθαρμένο καθεστωτικό καθωσπρεπισμό. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η συναισθηματική φόρτιση, ώς και στις υπερβολές της, είναι γνήσιο δημοκρατικό στοιχείο που ενισχύει χυμώδεις ανατροπές. Η αντίδραση στην εκτροπή -τι άλλο παρά εκτροπή είναι το Μνημόνιο και η απαξίωση της δημοκρατικής τάξης;-, ακόμη και όταν είναι οριακή, δεν συνιστά κίνδυνο. Ο λαός, έστω βυθισμένος στις αντιφάσεις και την αμηχανία του, διαθέτει και αντανακλαστικά αυτοπροστασίας και κριτήριο λυσιτελούς, συλλογικού δραν.
Εν τέλει, αντιλαϊκισμός είναι ο φερετζές της συστημικής τραχύτητος. Οι θωπείες στο απολιτίκ. Το κλείσιμο του ματιού στην ψευτο-αριστοκρατική αντίληψη για το κυβερνάν. Δηλαδή, στην αποχυμωμένη, καθηλωτική για την κοινωνία, αντίληψη του άρχειν. Που αποκλείει ουσιαστικά τον λαό. Γιατί τον εχθρεύεται και τον φοβάται.