Ο τρώσας και ιάσεται;
Ενα σαρκαστικό παράδοξο
παρατηρήθηκε μετά το «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο: ορισμένοι
σχολιαστές διατείνονται ότι η επιλογή αυτή είναι γνησίως φιλολαϊκή και
απολύτως συμβατή με τις επιδιώξεις και τις στοχεύσεις της Αριστεράς.
Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, από τα «Νέα» του Σαββάτου (6.4.2013),
προχώρησε περισσότερο απ' όλους. Χαρακτηρίζει λαϊκίστικη τη συμπεριφορά
της Αριστεράς και «συστήνει» (στον κ. Τσίπρα) «σε αυτή τη φάση να
ασπαστεί τη Μέρκελ» και να μη συγχρωτίζεται με τον κ. Καμμένο.
Συγκεκριμένα, σημειώνει:
«Θα μπορούσε να δει (η Αριστερά) ότι αυτά που αποφασίστηκαν για την Κύπρο, πέρσι για την Ελλάδα, με το PSI, και ήδη αγγίζουν ακόμη και χώρες του "σκληρού" ευρωπαϊκού πυρήνα, σηματοδοτούν κάτι καινούργιο και δυνάμει ευνοϊκό για μια αριστερή πολιτική: οι ισχυρότερες πολιτικές ελίτ, με επιθετικότερο εκφραστή στην Ευρώπη τη Γερμανία και με παγκόσμιο όργανο διαβούλευσης το G20, κάνουν το πρώτο αποφασιστικό βήμα προς την ανάσχεση της ασυδοσίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, δηλαδή προς έναν έλεγχο της παγκοσμιοποίησης. Το κάνουν φυσικά για τα δικά τους συμφέροντα. Αλλά τον ίδιο στόχο δεν έχει και η Αριστερά;»...
Εν είδει αντιλόγου, λοιπόν:
* Πρώτον, το PSI δεν ήταν και τόσο φιλολαϊκό. Κατέστρεψε ασφαλιστικά ταμεία και καταλήστευσε τους πόρους μιας ζωής. Ειδικά για τη χειμαζόμενη Ελλάδα, το PSI, το οποίο προβλήθηκε ως μεγάλη επιτυχία, υπήρξε καταστροφικό.
* Δεύτερον, η αρχική απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο προνοούσε «κούρεμα» και για καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Αναχαιτίστηκε από το «Οχι» των Κυπρίων βουλευτών.
Ο Σόιμπλε, καρφώνοντας Χριστόφια και Αναστασιάδη, ισχυρίστηκε ότι είχαν συμφωνήσει πλήρως με το θανατηφόρο αυτό «κούρεμα», που τελικά αποσύρθηκε. Ωστόσο, οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ και η αναταραχή που προκλήθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, καταδεικνύουν ότι η Κύπρος δεν είναι ειδική περίπτωση, όπως έσπευσαν να ισχυριστούν οι ιθύνοντες της Ενωσης. Υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο, που άρχισε να εφαρμόζεται με αφετηρία την μικρή Κύπρο. Αποτέλεσμα: οι Ευρωπαίοι ανησυχούν σφόδρα για τις καταθέσεις τους. Και κανείς δεν ξέρει αν αύριο, αιφνιδίως και τιμωρητικά, δεν χάσουν τα χρήματά τους ώς και μικροί καταθέτες. Αυτό λέγεται φιλολαϊκή πολιτική;
* Τρίτον, το χρήμα από τις μολυσμένες τράπεζες χωρών, όπως η Κύπρος, θα κατευθυνθεί είτε σε άλλες χώρες υποδοχής, έξω από την Ευρώπη, ή σε υγιείς τράπεζες σταθερών χωρών, όπως η Γερμανία. Ομως, πώς αξιοποιούνται τα ιλιγγιώδη ποσά που συσσωρεύονται στις τράπεζες αυτές; Χορηγούνται για παραγωγικές επενδύσεις, ιδία σε προβληματικές χώρες που διψάνε για ανάπτυξη; Οχι βέβαια. Οι τράπεζες συνεχίζουν απτόητες να επενδύουν σε «φούσκες» και όχι στην ανάπτυξη. Οχι και τόσο φιλολαϊκή επιλογή. Ετσι δεν είναι;
* Τέταρτον, μεταξύ των καταθετών σε τράπεζες της Κύπρου με ποσά άνω των 100.000 ευρώ συγκαταλέγονται και άνθρωποι που, π.χ., είχαν καταθέσει το εφάπαξ ή την αποζημίωσή τους, καθώς και πολλοί μικρομεσαίοι επιχειρηματίες -μεθ' ων, πολλοί Ελλαδίτες- οι οποίοι είχαν στις τράπεζες κεφάλαια κινήσεως και άλλα συναφή, απολύτως απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία των επιχειρήσεών τους... Υπάρχει κάποια Αριστερά στον πλανήτη που θεωρεί φιλολαϊκή την εξέλιξη αυτή; Δηλαδή, τον αφανισμό μικρομεσαίων, ή το καίριο πλήγμα στο επιχειρείν;
* Πέμπτον, οι ΗΠΑ, για τους δικούς τους λόγους, ερευνούν την κατάσταση στην «Ντόιτσε Μπανκ». Ηδη επισημαίνεται ότι η γερμανική ναυαρχίδα έχει αποκρύψει ζημίες 12 δισ. ευρώ. Απαιτητικό το ερώτημα: οι «εξυγιαντικές» επιλογές της Γερμανίας είναι γενικής κατευθύνσεως ή προδήλως μονομερείς;
* Εκτον, εδώ και χρόνια η Αριστερά, ώς και στην σοσιαλδημοκρατική εκδοχή της, έχει προτείνει το νόμο «Τόμπιν», καθώς και νόμο σύμφωνα με τον οποίο το 50% των μεγάλων κεφαλαίων να κατευθύνονται σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε «φούσκες». Ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για τις προτάσεις αυτές οι συστημικοί διαχειριστές. Οπως αγνόησαν ακόμη και επανειλημμένες δηλώσεις των κροίσων της οικουμένης (κυρίως Αμερικανών, αλλά και Ευρωπαίων), οι οποίες συνοψίζονται σε ένα ενδιαφέρον αίτημα: «Φορολογήστε μας»!
Είναι σαφές ότι επιχειρείται εκλογίκευση του συστήματος, όπως έχει συμβεί και κατά το παρελθόν, με στόχο την αποφυγή ανέλεγκτων εξελίξεων. Ωστόσο, ποιος επέτρεψε, ενίσχυσε και έφθασε στο όριό του τον ανορθολογισμό αυτόν; Ποιος χρηματοδοτούσε αφειδώς προβληματικές οικονομίες, για να έρθει αργότερα ως εισαγγελεύς και να τις εγκαλέσει ότι ζούσαν με δανεικά; Ποιος, με πρόσχημα ή άλλοθι τα δημοσιονομικά, κατέστρωσε και υλοποιεί καταστροφικά μνημόνια, αναγνωρίζοντας εκ των υστέρων ότι αυτά πάσχουν εγγενώς, και ότι επισημαίνονται στα μνημόνια αυτά δομικά λάθη; Πόσο φιλολαϊκά είναι όλα αυτά και κατά πόσον δύναται κανείς να εμπιστευτεί τους διαχειριστές τύπου Μέρκελ ότι ασκούν εξυγιαντική πολιτική, έστω και «για τα δικά τους συμφέροντα»;
Εν τέλει, λαϊκισμό συνιστά η στάση της Αριστεράς στα εν λόγω ζητήματα ή ο οξύαιχμος δήθεν αντιλαϊκιστικός λόγος εκείνων που την εγκαλούν;
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire