Εξέγερση δίχως τέλος - Από το πάρκο Ζουκότι στην Ταξίμ, η πολιτική ανυπακοή καλά κρατεί...

Οταν ο λαός δεν θα 'χει τίποτε να φάει, θα φάει τους πλούσιους  

ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΟ Γαλλοελβετός φιλόσοφος (1712-1778)

Αχιλλέας ΦΑΚΑΤΣΕΛΗΣ

 

«Ιδού: καθεστώτα ανατρέπονται, ηγέτες συντρίβονται, πρεσβείες αλώνονται, κινήματα και μάζες εξεγείρονται. Μία μία οι παλιές αξίες, οι δομές εξουσίας, η κανονικότητα της καθημερινής ζωής καταρρέουν. Ο καπιταλισμός, η οικονομία της αδηφάγου ανάπτυξης, το καθαγιασμένο ήθος της δυτικής ηγεμονίας, το καμουφλάρισμα του ολοκληρωτισμού και της επιχειρηματικής χειραγώγησης των καθεστώτων, όλοι οι ιεροί ακρογωνιαίοι λίθοι του πολιτισμού παραπαίουν δεχόμενοι επίθεση, όπως ποτέ άλλοτε».

 
Η κλιμάκωση της κατάληψης στην πλατεία Ταξίμ αποδεικνύει ότι η εξέγερση 
δεν έχει τέλος (φωτ. Reuters)  



Λόγια που θυμίζουν κάτι από Αποκάλυψη, αλλά της Εξέγερσης· και ακόμη περισσότερο, λόγια που δεν είναι προφητεία, αλλά διαπίστωση μιας πραγματικότητας που εκτυλίσσεται πίσω από την αποχαυνωτική τηλεοπτική ειδησεογραφία. Με τα λόγια αυτά, οι πρωτοπόροι του αμερικανικού κινήματος καταλήψεων δημόσιων χώρων (του γνωστού Occupy Wall Street) χαιρέτισαν -πριν από εννιά μήνες- την πρώτη επέτειο του κινήματός τους, περιγράφοντας εκείνο που συνέβαινε τότε και που εξακολουθεί να συμβαίνει και τώρα, με νέες καταγραφές εξεγέρσεων.
Από το Ζουκότι στην Ταξίμ
Δύο χρόνια μετά την κατάληψη του πάρκου Ζουκότι στη Ν. Υόρκη, τότε που ο αμερικανικός αντικαπιταλιστικός ακτιβισμός έδειχνε στον κόσμο ένα νέο δρόμο μαζικής αντίστασης και ανυπακοής, οι ίδιες εικόνες επαναλήφθηκαν με το ξέσπασμα του τουρκικού αντικαθεστωτικού ακτιβισμού, στην πρόσφατη κατάληψη στην πλατεία Ταξίμ και την κλιμάκωσή της, αποδεικνύοντας ότι η εξέγερση δεν έχει τέλος.
Στο ενδιάμεσο, καταγράφηκαν οι δονήσεις από τις πολύμηνες εξεγέρσεις των φοιτητών σε Καναδά, Χιλή και Μεξικό, οι εξεγέρσεις των νεόπτωχων και των οργισμένων της οικονομικής κρίσης σε Ισπανία, Ελλάδα, Βρετανία και Ιταλία και, ανάμεσά τους, οι ανατροπές της Αραβικής Ανοιξης, οι μαζικές διαδηλώσεις σε Ινδία, Ιαπωνία, Κίνα και σε πολλές αφρικανικές χώρες. Αναβρασμός και σποραδικές ενέργειες διαμαρτυρίας, άγριων απεργιών, σαμποτάζ και βανδαλισμών μετρήθηκαν εκατοντάδες, σχεδόν παντού, με νέα επιμέρους κινήματα να αναδύονται, όπως τα φοιτητικά κινήματα αμφισβήτησης της οικονομικής θεωρίας και της διδασκαλίας της, τα κινήματα καταστροφής των καμερών στους δρόμους, τα κινήματα των ανταρτοκηπουρών και του νέου αγροτικού ακτιβισμού, με καταλήψεις χέρσων εκτάσεων και την καλλιέργειά τους, τα κινήματα αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών (τράπεζες τροφίμων, ενέργειες αλληλεγγύης προς κάθε νέα εξέγερση).
Νέα κανάλια ακτιβισμού
Κι ακόμη περισσότερο, άνοιξαν νέα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ των εξωκοινοβουλευτικών, ακηδεμόνευτων ακτιβιστών, με την πραγματοποίηση διεθνών συναντήσεων (όπως η πρόσφατη πανευρωπαϊκή συνάντηση στη Λιουμπλιάνα), κοινών διαδηλώσεων (όπως οι ενέργειες κατά του φετινού πάρτι του G8 στη Β. Ιρλανδία) και απανωτών διεθνών εκθέσεων βιβλίων για τη διακίνηση των επαναστατικών ιδεών (κυρίως σε Βρετανία, ΗΠΑ, Καναδά και Ιταλία). Μέσα από αυτά τα κανάλια ασκήθηκε κριτική, διατυπώθηκαν προτάσεις και γνώμες, κάνοντας το σφυγμό της παγκόσμιας ριζοσπαστικής πολιτικής ανυπακοής να χτυπά δυνατότερα.
Οσοι νομίζουν ότι το έργο το 'χουν ξαναδεί κάνουν λάθος. Ποτέ πριν δεν υπήρξε τέτοια καθολικότητα της εξεγερτικής συνείδησης. Τώρα, κάθε τοπική αναταραχή προστίθεται σ' ένα καινοφανές επίπεδο κοινής αναφοράς και ένταξης όλων των εξεγέρσεων. Τελευταίο παράδειγμα, η τουρκική εξέγερση, που, όπως όλες οι προηγούμενες, μοιάζει να ανήκει σε όλους, να αφορά όλους και να στηρίζεται από όλους. Ποτέ άλλοτε το πνεύμα της εξέγερσης δεν ήταν τόσο συλλογικό.


Πηγή: Ελευθεροτυπία
Δημοσιεύτηκε στις 09/06/203