Η Ελλάδα με πληγώνει

    Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
 
Ο αυταρχικός τρόπος με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ είναι ακόμη ένα σύμπτωμα της κατάντιας στην οποία βρίσκεται η σημερινή Ελλάδα. Χειροκροτούν τον αυταρχισμό ακροδεξιά και νεοφιλελεύθεροι όπως και οι κάθε είδους αντιδραστικές δυνάμεις. Το πρόβλημα δεν είναι πως η ΕΡΤ δεν αντιμετώπιζε προβλήματα. Βασίλευε και εκεί όπως παντού στο ελληνικό δημόσιο η διαπλοκή, η αναξιοκρατία και η διαφθορά. Όμως αυτή η διαφθορά και αυτή η διαπλοκή ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, της σημερινής μη εξαιρουμένης. Είναι ακόμη το αποτέλεσμα της ανευθυνότητας των συνδικαλιστικών φορέων και στο χώρο αυτό όπως και αλλού και της διαπλοκής τους με την εκάστοτε εξουσία. Η εξυγίανση επομένως ήταν αναγκαία. Δεν γίνεται όμως με αυταρχισμούς και με διατάγματα και χωρίς ίχνος σοβαρότητας. Μια σοβαρή κυβέρνηση θα είχε σχέδιο, θα έκλεινε την ΕΡΤ τη μια μέρα και την επομένη θα έκανε νέα εκκίνηση. Μια σοβαρή κυβέρνηση δεν θα άφηνε τη χώρα χωρίς δημόσια ραδιοτηλεόραση για μήνες, και δεν θα προκαλούσε τη διεθνή χλεύη με την ανικανότητα και τον αυταρχισμό της.

Δυστυχώς το θέμα της ΕΡΤ δεν είναι το μόνο στο οποίο αναδεικνύεται η ανικανότητα της κυβέρνησης και του ελληνικού πολιτικού συστήματος γενικότερα. Όπου και να στρέψει κανείς τη ματιά του διακρίνει την ίδια ανικανότητα, την ίδια τσαπατσουλιά, τον ίδιο μικροκομματισμό στην διαχείριση των σοβαρών θεμάτων που απασχολούν την χώρα. Το πελατειακό σύστημα, ακόμη και με τα περιορισμένα μέσα που διαθέτει, παραμένει ανέπαφο. Η αδιαφάνεια, η έλλειψη δημοκρατικού διαλόγου, η ευθυνοφοβία, η αναξιοκρατία, η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού, η έλλειψη οράματος, χαρακτηρίζουν κατά κύριο λόγο μια κυβέρνηση που περιμένει τη σωτηρία από το ιερατείο των Βρυξελλών και τους εντολοδόχους της Ουάσιγκτον που εκφράζονται από το ΔΝΤ. Αλλά και η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο στεγνή σε ιδέες και οραματισμούς, σε σχεδιασμούς και προτάσεις με ουσιαστικό περιεχόμενο. Γι’αυτό και η ΝΔ, παρά την φθορά της διακυβέρνησης και το αμαρτωλό παρελθόν φτάνει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις! Τον ίδιο κενό λόγο εκφέρουν δυστυχώς και τα συνδικάτα. Γι’άυτό και οι κινητοποιήσεις τους είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Η Ελλάδα βουλιάζει συνεχώς και δεν υπάρχει καμμιά οργανωμένη δύναμη που να προσφέρει κάποια ελπίδα. Η Αριστερά γενικότερα, που υπό τις περιστάσεις έπρεπε να είναι η εμπροσθοφυλακή των κοινωνικών αγώνων, άφησε ελεύθερο το πεδίο στην Ακροδεξιά που αναδείχτηκε ο τρίτος πολιτικο-κοινωνικός πυλώνας της χώρας!
Η μόνη ελπίδα που παραμένει είναι η εκ των κάτω κοινωνική δικτύωση των πολιτών, η εκ των κάτω κοινωνικο-πολιτική εξέγερση, όταν τα πράγματα θα φτάσουν σε ένα σημείο που οι πολίτες δεν θα μπορούν να τα αντέξουν, όταν θα είναι πια θέμα επιβίωσης. Όμως το σύστημα διαθέτει πολλές εφεδρείες και ο κοινωνικός ερευνητής-μελετητής, ο οξυδερκής παρατηρητής, γνωρίζει πως αυτές οι εφεδρείες ρίχνονται στην μάχη στην κατάλληλη ώρα για να συγκρατήσουν την κοινωνική οργή. Οι «μεταρρυθμιστές» επανεμφανίζονται τότε, ανασύρουν από την ναφθαλίνη και κάποιο «μεσσία» και διατηρούν τον έλεγχο της κατάστασης. Μέσα σε αυτό το κλίμα το μέλλον παραμένει σκοτεινό και αόρατο. Παρ’όλα αυτά, ο σκεπτόμενος άνθρωπος με κριτική σκέψη, ο συνειδητός πολίτης, θα συνεχίζει, και πρέπει να συνεχίζει, να δίνει τη μάχη για ένα καλύτερο αύριο, για ένα καλύτερο κόσμο. Αυτό αφορά τον έλληνα πολίτη, αυτό αφορά τον πολίτη του κόσμου. Και φυσικά αφορά και τον κύπριο πολίτη που βαδίζει τον ίδιο αβέβαιο δρόμο της μετά το μνημόνιο εποχής και με μια κυβέρνηση που με τις πρώτες εκατό μέρες διακυβέρνησης της έδειξε να μή ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Μια κυβέρνηση που συνεχίζει τον ένδοξο δρόμο της διαπλοκής και των πελατειακών σχέσεων, με ανακύκλωση πολιτικών προσώπων στη βάση των κομματικών ισορροπιών και συμφερόντων καθώς και της εξόφλησης προεκλογικών γραμματίων.
Υ.Γ. Ανάμεσα στις άλλες «επιτυχίες» της κυβέρνησης Σαμαρά σημειώστε : Υπό την πίεση των Αμερικανών επιτεύχθηκε η απόσυρση της προσφοράς της Gazprom για την εξαγορά των ΔΕΣΠΑ & ΔΕΣΦΑ . Αμερικανοί και Γερμανοί κυρίαρχοι του γεωπολιτικού παιχνιδιού σε βάρος της Ελλάδας.

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. 
 e-mail m1650@internet.uqam.ca 



Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 16/06/2013