Κύπρος - Ο κρημνός ή το ρέμα;

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Mea culpa λέει ο Νικόλας Παπαδόπουλος για το ηρωικό, όπως χαρακτηρίστηκε -αρχικά εγκωμιαστικά κι έπειτα ειρωνικά- όχι της Βουλής τον περασμένο Μάρτιο.
Η εν λόγω στάση της Βουλής, η οποία καταψήφισε την πρώτη πρόταση που προήλθε από το Eurogroup και προνοούσε κλιμακωτό κούρεμα όλων των καταθέσεων από ένα ευρώ μέχρι το άπειρο, εξακολουθεί να διχάζει τους πολίτες, με πολλούς να επιρρίπτουν ευθύνες σε όσους καταψήφισαν την πρόταση και άλλους να πιστεύουν πως η εξέλιξη θα ήταν η ίδια.

Τα πράγματα είναι απλά μαθηματικά. Για να γίνει η συγκεκριμένη πρόταση είτε από το πρόεδρο της Δημοκρατίας και το κυπριακό κλιμάκιο, είτε από τους Ευρωπαίους ηγέτες, προφανώς, λογικά, είχαν γίνει κάποιες καταμετρήσεις. Η Pimco, οι οίκοι, η Κεντρική Τράπεζα, κάποιος τέλος πάντων που μέτρησε το έλλειμμα και τις ζημιές, μέτρησε και τις καταθέσεις που υπήρχαν στις Τράπεζες. Οπόταν, λογικά, υπήρχαν ακριβή στοιχεία που αν εφαρμόζοταν η συγκεκριμένη πρώτη φόρμουλα, θα απέφερε ένα Χ πόσο. Κι αν εφαρμοζόταν το κούρεμα που εφαρμόστηκε, θα απέφερε το Ψ ποσό. Ακόμα και να μην είχε υπολογιστεί τότε η δεύτερη εκδοχή, αφού ήταν αδιανόητο να συμβεί, εκ των υστέρων κάποιοι ξέρουν τι απέφερε. Οπόταν, ας κοινοποιήσουν αυτά τα στοιχεία για να ξέρουμε όλοι που να κατατάξουμε το «ηρωικό όχι». 
Ερχόμενος πίσω ο πρόεδρος, στο δραματικό εκείνο διάγγελμα του, είπε πως με τη συγκεκριμένη φόρμουλα του κουρέματος που χαρακτηρίστηκε «ειδικό τέλος», 8,000 τραπεζικοί θα διασφάλιζαν τις δουλειές τους. Ένα από τα  βασικά προβλήματα όμως, ήταν πως οι τράπεζες μας ήταν υπερτροφικές. Αν εφαρμοζόταν η πρώτη πρόταση ο υπερτροφικός τραπεζικός τομέας, θα συρρικνωνόταν αλλά ο αριθμός των εργαζομένων θα παρέμενε ο ίδιος; Ο Συνεργατισμός δεν θα χρειαζόταν 1.5 δις; Δεν θα επιβάλλονταν όλοι αυτοί οι φόροι που επιβλήθηκαν για να καλυφθούν τα κενά; Όπως αυτά κι άλλα πολλά ερωτήματα προκύπτουν για το τι ήταν τελικά πιο ανώδυνο: ο κρημνός ή το ρέμα; Και δεν είναι θέμα άποψης, είναι θέμα αριθμών. Τους οποίους αριθμούς αν είχε ο πρόεδρος και γνώριζε το αποτέλεσμα της εξίσωσης, ως όφειλε να γνωρίζει, θα έπρεπε να προσπαθήσει να πείσει τους πολιτικούς και τους πολίτες και πάνω από όλα να είναι ειλικρινής. Αν η πρώτη φόρμουλα ήταν σωτήρια ή λιγότερο επώδυνη, τότε είναι αποτυχία του προέδρου που δεν κατάφερε να πείσει ούτε καν τους βουλευτές του κόμματος του που τήρησαν αποχή στην συνεδρία στην οποία προέκυψε το «όχι». 

 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 06/09/2013