Τα πολιτικά ερείπια μιας άλλης εποχής

Η Ελλάδα άξιζε καλύτερη μοίρα

Νεο-συντηρητική ανασύνταξη (1)

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Ο αντιμνημονιακός απορροφητήρας του ΣΥΡΙΖΑ καθήλωσε το ΠΑΣΟΚ σε οικτρά ποσοστά. Ταυτόχρονα, εξανεμίστηκαν οι φιλοδοξίες της ΔΗΜΑΡ να εξελιχθεί σε πόλο της Κεντροαριστεράς, δηλαδή σε μοντέρνο, εκσυγχρονισμένο ΠΑΣΟΚ. Η συμμετοχή στο τριαδικό σχήμα και προπάντων τα ιλαρά επιχειρήματα για την έξοδό της από την μνημονιακή κυβέρνηση κατέστησαν ανυπόληπτο το κόμμα του κ. Κουβέλη. Απόκομμα στις δημοσκοπήσεις, με αμφίβολη επιβιωτική προοπτική. Κάπως έτσι αναζωπυρώθηκε η κουβέντα για νέο πόλο της Κεντροαριστεράς.

Τα αντανακλαστικά του Βενιζέλου ενεργοποιήθηκαν. Οικουμενικά «πράσινο» Συμπόσιο και χρυσή ευκαιρία να καλυφθεί το κενό με χαριστική βολή στην παραπαίουσα ΔΗΜΑΡ αλλά και σε παράσπιτα τύπου Λοβέρδου. Η παρουσία του ερημοσπίτη Μπίστη θα μπορούσε να θεωρηθεί ασφαλής ένδειξη αποτυχίας του εγχειρήματος, αλλά υπήρχε κάτι χειρότερο στο ΠΑΣΟΚικό όλον του Συμποσίου: η παρουσία των πρώην πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Γ. Παπανδρέου.
Οι ολετήρες αυτοί -καταστροφείς της χώρας, αλλά και του ΠΑΣΟΚ- εμφανίστηκαν εντυπωσιακά συνεπείς προς τον γνωστό εαυτό τους. Κήνσορες, επηρμένοι και αλαζόνες, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής.
Ο ένας συμβόλιζε στα μάτια των πεπεισμένων το μεγαλειώδες της εισδοχής στην Ευρωζώνη και την εποποιία του εκσυγχρονισμού και ο άλλος την εικόνα του σταυροφόρου που έσωσε την χώρα από την χρεοκοπία. Και πότε όλα αυτά; Την ώρα που η Ευρώπη ομολογούσε ανοιχτά ότι η Ελλάδα δεν άξιζε να μπει στην ΟΝΕ (λογιστικές αλχημείες, προβληματική οικονομία) και σχεδόν όλοι -από το ΔΝΤ μέχρι τον πυρήνα της Ενωσης- παραδέχονταν ότι υπήρξαν τραγικά λάθη στην «σωτήρια» συνταγή του Μνημονίου, η οποία οδήγησε την χώρα στον σημερινό εφιάλτη.
Ομως για το παραπαίον ΠΑΣΟΚ και τον μαραμένο Βενιζέλο αυτά συνιστούν λεπτομέρειες. Το μείζον ήταν οι εντυπώσεις. Μια εικόνα, έστω και πλασματική, ενότητος και κοινού προβληματισμού. Εγερτήριο για τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και αγωνιώδης προσπάθεια να περιχαρακωθεί ο χώρος από τους καιροφυλακτούντες Λοβέρδο, Διαμαντοπούλου και, Κύριος οίδε ποιους άλλους, από αυτούς που κινούνται στις αμήχανες κοιλάδες της ΔΗΜΑΡ και των «εκσυγχρονιστικών» θυλάκων.
Ως επιβιωτικό εγχείρημα ενδέχεται να αποδώσει η προσπάθεια του κ. Βενιζέλου. Αλλά ως απόπειρα να αποκτήσει το ΠΑΣΟΚ σαφές σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο φαντάζει αστεία. Το πρώην κραταίο «κίνημα» δεν διαθέτει στίγμα. Ούτε χαρακτήρα και απόθεμα αξιών. Οι γενικότητες της δήθεν σωτηριολογικής του εισφοράς, στο πλαίσιο ενός ξεθυμασμένου ευρωπαϊσμού, δεν το καθιστούν ικανό να διεκδικήσει σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα, αλλά ούτε καν να το εμφανίσουν ως περίεργο, ουδέτερο μόρφωμα-μπαλαντέρ στο παιχνίδι της εξουσίας. Το μόνο που μπορεί να κατακτήσει με το σπαθί του είναι η ευδιάκριτη μετοχή -κάτι σαν θεσμική συνιστώσα- στο μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα που ονειρεύεται ο Σαμαράς. Στην καλύτερη εκδοχή, ως παραπλήρωμα του σαμαρικού «οράματος»...
Οσο για την εκδοχή της Κεντροαριστεράς, όπως την ονειρεύονται η ΔΗΜΑΡ και τα ορφανά του σημιτισμού, στο αυριανό φύλλο.

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013