Βρόμικο χρήμα και βρόμικες πολιτικές

  Χρήστος Ψιλογένης

Όταν το πλοίο κινδυνεύει να βουλιάξει, η προσπάθεια όλων μας πρέπει να αποβλέπει στη σωτηρία του. Γιατί αθώοι και φταίχτες, είμαστε όλοι μέσα. Για τους υπεύθυνους, ύστερα βλέπουμε. Ένα επιχείρημα, που κάποτε ακουγόταν λογικό και ατράνταχτο, ώσπου οι συνεχείς αναβολέ, το κατέστησαν κοροϊδία. Γιατί, δυστυχώς, πάντα έτσι ξεκινούσαμε και στα ίδια καταλήγαμε. Με τους λίγους επιτήδειους να βολεύονται αιωνίως πάνω στη δυστυχία των πολλών, κάνοντας άκοπα καριέρα και περιουσία. Πραξικόπημα-εισβολή, Χρηματιστήριο και τώρα η χρεοκοπία. Πολιτική που δεν αποκρύβεται και οικονομική που μετά βίας ελέγχεται. Κοντολογίς, μας έπαιξαν στα ζάρια καμιά εικοσαριά αδίστακτοι και  καλείται ολόκληρος λαός να πληρώσει τη νύφη. Και το ’74 και τον καιρό του Χρηματιστηρίου και τώρα.  Ορθά λοιπόν διορίστηκε επιτροπή για να διερευνήσει, παράλληλα με την προσπάθεια διάσωσης, πώς φθάσαμε  στο σημείο να μη  ξέρουμε καν πόσα χρωστούμε. Κάποτε ήταν €2,5 δισ., ύστερα έγιναν €10 δισ., μετά €17 δισ. και τελικά, μαζί με την ΕΛΑ, έγινε το έλα να δεις! Χωρίς καν να το καταλάβουμε, φθάσαμε  στο χείλος της οικονομικής χρεοκοπίας και την υποθήκευση της κρατικής μας υπόστασης.

Η πρώτη λοιπόν ευθύνη είναι δική μας, γιατί είχαμε κυβέρνηση ανεύθυνη, τραπεζίτες άπληστους  και ένα λαό που ανεχόταν τα πάντα. Ευθύνη όμως έχει και η ΕΕ. Γιατί αντί για κοινοτική αλληλεγγύη, μας ήρθε σαν θεομηνία. Και τελικά, με νοοτροπία Σάιλοκ μετέτρεψε, μαζί με το ΔΝΤ, ένα δάνειο σε συλλογικό πρόστιμο, όπως αυτό που επέβαλλαν κάποτε  οι κατακτητές στις κατεχόμενες χώρες. Ακόμα και το περιβόητο «βρόμικο» χρήμα εξαγνίστηκε ως διά μαγείας, μόλις μεταφέρθηκε σε τράπεζες των δανειστριών χωρών! Μένει τώρα να δούμε πώς εξαγνίζεται μια πολιτική που πρώτα επιβάλλει ποινή και ύστερα δικάζει! Πάντως για την Κύπρο άρχισε  μια άλλη κατοχή, αυτή τη φορά από φίλιες δυνάμεις. Όχι μόνο για τα δικά της σφάλματα, αλλά κυρίως για τα σε βάρος της εγκλήματα. Μας το υπενθύμισε, διά στόματος Σόιμπλε, η ενωμένη Ευρώπη, αυτή που για σαράντα σχεδόν χρόνια ανέχεται ένα βρόμικο έγκλημα κατά της ευρωπαϊκής Κύπρου. Και αντί να τιμωρήσει τον επιδρομέα, εκδικείται το θύμα του. Γιατί το 2004 αρνήθηκε να νομιμοποιήσει ένα έγκλημα κατά της ίδιας της ελευθερίας του. Μια Ευρώπη που κλείνοντας τα μάτια μπροστά στη μεθοδευμένη καταστροφή ενός πολιτισμού, που είναι και δικός της, χαϊδεύει τη βαρβαρότητα με μόνο κριτήριο το βρόμικο συμφέρον. Με βάση όμως τα πιο πάνω, η ηγεσία της Ευρώπης -και ειδικά της Γερμανίας- είναι καιρός να επαναπροσδιορίσει τις αξίες της. Και αφού κάνει την αυτοκριτική της, να προβληματιστεί αν χρειάζεται ισότιμους εταίρους ή ηγεμόνες και υποτακτικούς. Τέλος, να ξανασκεφτεί πώς πρέπει να χαρακτηριστεί ένα σύστημα που έριξε το μισό ευρωπαϊκό πληθυσμό στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Όσο για μας, είναι καιρός να μάθουμε από τα παθήματά μας. Και αφού προβληματιστούμε γιατί η οικονομία μας, από ασπίδα του αγώνα μας έγινε η αχίλλειος φτέρνα του, να αποδώσουμε τις ευθύνες όπου και αν ανήκουν. Ύστερα, αφού ξεχωρίσουμε το εθνικό συμφέρον από το προσωπικό βόλεμα και την κομματική διαπλοκή, να εργαστούμε, ο καθένας μας όπως μπορεί, για τη σωτηρία της πατρίδας μας. Με σύμπνοια, σπαρτιατική λιτότητα, μεθοδικότητα και φιλότιμο, αρετή που κάποτε χαρακτήριζε  τη φυλή μας. Ας μην περιμένει όμως κανένας ότι για να ξοφλήσουμε τα χρέη μας θα πουλήσουμε και την πατρίδα μας, γιατί έτσι βολεύει  την Τρόικα και τον κατακτητή μας.

Χρήστος Ψιλογένης