«Πλανόδιες ιστορίες»: Η μουσική παράσταση της Σαβίνας Γιαννάτου, που φιλοξενείται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - Φωνές μεταναστών

Δίνει φωνή στους πλανόδιους του κόσμου, Αφγανούς, Πακιστανούς, Γεωργιανούς, Αλβανούς αλλά και Ελληνες... 

Της Ιωάννας ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ανθρώπους χωρίς ιθαγένεια, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εστία. Πλάνητες, που ξεριζώνονται από τη χώρα τους και ξεβράζονται σε μια ξένη. Τους περισσότερους για τους οποίους «μιλά» η νέα δουλειά της τους συνάντησε στο Στέκι Μεταναστών. Και κατέγραψε με κασετόφωνο τη μαρτυρία από την οδύσσειά τους. Τις συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα.
Τη βία των ρατσιστών από την οποία κινδυνεύουν στην καθημερινότητά τους. Συνδυάζοντας ένα γνήσιο προβληματισμό για το μεταναστευτικό με τις προσωπικές μουσικές αναζητήσεις πολλών χρόνων.
«Γεννιούνται τα παιδιά τους στη χώρα μας και δεν έχουν ταυτότητα. Δεν ανήκουν πουθενά. Είναι σαν να μην υπάρχουν και δεν υπάρχουν!» λέει προβληματισμένη στην «Ε» η καλλιτέχνιδα. Η αυθεντική ανησυχία της για τους πρόσφυγες, που η μοίρα έφερε στα μέρη μας, «γέννησε» άλλωστε το τολμηρό πάντρεμα πολλών γλωσσών -φαρσί, αραβικών, γεωργιανών, αλβανικών, πορτογαλικών και ελληνικών- στην απίθανη ηχητική Βαβέλ που θα «ξεδιπλωθεί» στη Στέγη και θα τη συνοδεύουν μουσικά όργανα από την μπαρόκ αναγέννηση (αναγεννησιακή βιόλα ντα γκάμπα) έως το σήμερα (σύγχρονο κοντραμπάσο).
Σύγχρονα στοιχεία
Η «μέθοδος» εργασίας ήταν τολμηρή. Η Σαβίνα Γιαννάτου συνέθεσε τα μουσικά κομμάτια των «Πλανόδιων ιστοριών» πάνω στις ηχογραφημένες φωνές των μεταναστών που συνάντησε. Ξεκινάει από τη Βαβέλ της Παλαιάς Διαθήκης, σε μια αφήγηση που περιλαμβάνει ακόμη και Σέξπιρ: ένα απόσπασμα από την «Τρικυμία», το οποίο μιλά για πνιγμένους, παραπέμποντας στους εκατοντάδες θαλασσοπνιγμένους μετανάστες, θύματα της δουλεμπορίας και της συγκυρίας. Χρησιμοποιεί φωνήεντα και σύμφωνα. Από τον αυτοσχεδιασμό προκύπτει κάτι που τελικά θυμίζει άγνωστη γλώσσα.
Ενώ έχει ξανακάνει αυτοσχεδιασμούς, εδώ τα σύγχρονα στοιχεία είναι περισσότερα από άλλοτε. «Εδώ προχωράει η δουλειά που κάνω χρόνια», παραδέχεται.
Δεν ήθελε να κάνει ντοκιμαντέρ, διευκρινίζει, αλλά να δώσει φωνή στους μετανάστες, συμπυκνώνοντας τις μουσικές ανησυχίες της. Εξ ου, η μουσική παράστασή της συνδυάζει παραδοσιακά με αραβικά τραγούδια και βουλγαρικά πολυφωνικά με άσματα της Αναγέννησης.
Η κρίση δεν θορυβεί τη Σαβίνα Γιαννάτου, παρ' ότι δεν έχει καμία απολύτως δικλίδα ασφαλείας. «Και εμείς κρατικοδίαιτοι ήμασταν, υπό μία έννοια. Βγάζαμε μέχρι πρότινος λεφτά από τα φεστιβάλ των δήμων. Αυτό σήμερα τελείωσε», λέει. «Οπως τελείωσε και η δισκογραφία». Ωστόσο δεν φοβάται. «Ποτέ δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα να "ξανοιχτώ"».
Αυτό που την τρομάζει είναι η αναβίωση των ακροδεξιών δυνάμεων: «Αναδύθηκαν μέσα στην κρίση. Απόρροιά της είναι, εξάλλου. Είναι πολύ σοβαρό το ότι κάποιοι απειλούν και σκοτώνουν στη μέση του δρόμου μετανάστες.
»Κάτι πρέπει να γίνει. Είδαμε τι συνέβη στο νοσοκομείο της Καλαμάτας, όπου κάνανε "εκκαθαριστικές" εφόδους. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση».


Πηγή: Ελευθεροτυπία
Δημοσιεύτηκε στις 12/04/2013