Κύπρος - Οι πρώτες 100 ημέρες

Σταύρος Χριστοδούλου

«Θα μου πείτε έναν καλό λόγο γιατί κάποιος να ψηφίσει εσάς στις 17;» τον ρώτησα ένα μήνα προτού κερδίσει τις εκλογές και μου απάντησε: «Θα λέω την αλήθεια, θα είμαι πάντα ευθύς προς τον λαό, και θα κάμω ό,τι μου είναι ανθρώπινα δυνατό για να υλοποιήσω αυτά που δεσμεύτηκα, ένα σύγχρονο, αποτελεσματικό και νοικοκυρεμένο κράτος». Ήταν μια «απλοϊκή» ερώτηση με ζητούμενο μια πειστική απάντηση από εκείνον που διεκδικούσε ν' αναλάβει τα ηνία του κράτους στην πιο ευαίσθητη χρονική συγκυρία μετά την καταστροφή του '74.

Ο Αναστασιάδης προφανώς έπεισε αφού από την 1η Μαρτίου ανέλαβε επισήμως τη διακυβέρνηση της χώρας. Χθες, συμπληρώθηκαν οι πρώτες 100 ημέρες και είθισται σε αυτό το χρονικό σημείο να εξάγουμε τα πρώτα πολιτικά συμπεράσματα. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τη δέσμευση-εξαγγελία για ένα «σύγχρονο κράτος», που στη δική μου την αντίληψη σημαίνει ένα κράτος που δεν είναι έρμαιο του κομματικού κατεστημένου. Τι απέγιναν αλήθεια εκείνα τα 50 νομοσχέδια που ήταν έτοιμα για να κατατεθούν και θα αποτελούσαν τα εργαλεία του εκσυγχρονισμού; Υποθέτω θα βρίσκονται ακόμα στα συρτάρια και θα προωθηθούν εν καιρώ. Ενδεχομένως τις επόμενες 100 ή 200 ημέρες, ποιος ξέρει… Αλλά τι απέγιναν και εκείνες οι προσωπικότητες που θα συγκροτούσαν την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας; Οι μεγάλες προσδοκίες για το νέο αίμα της πολιτικής ξεφούσκωσαν από τη στιγμή που ανακοινώθηκε το νέο υπουργικό συμβούλιο. Όσοι είχαν πιστέψει πως ο Αναστασιάδης θα προσπερνούσε τις επετηρίδες και θα έκανε την υπέρβαση απογοητεύτηκαν οικτρά, αφού ακολούθησε τελικά την πεπατημένη επιλέγοντας πρόσωπα που στην πλειονότητά τους εξυπηρετούσαν κομματικές ισορροπίες και στερεότυπα. Σε αυτή την απαξιωτική αποτίμηση θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς πως τίποτα ριζοσπαστικό δεν ήταν εφικτό να γίνει από τη στιγμή που η χώρα βρέθηκε αιφνίδια σε οικονομική ομηρία. Αυτό, όμως, μας φέρνει στην τελευταία παράμετρο, την πλέον ενδιαφέρουσα κατά τη γνώμη μου, που έχει να κάνει με τα δείγματα γραφής του ιδίου του Προέδρου. Με την ικανότητά του δηλαδή να κυβερνήσει στιβαρά και με όραμα. Η 15η Μαρτίου και όσα καταιγιστικά ακολούθησαν, δίνουν -φευ- την απάντηση. Ο πολλά υποσχόμενος υποψήφιος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πια, αποδείχτηκε αδύναμος μπροστά στην περιπλοκότητα των θεμάτων που είχε να διαχειρισθεί. Δεν έχει σημασία ο ρόλος που έπαιξε ο Σαρρής ή οι όποιοι σύμβουλοί του. Σημασία έχει ότι πήγε στο Eurogroup απροετοίμαστος για το χειρότερο σενάριο και επέστρεψε στην Κύπρο με μια καταστροφική πρόταση για κούρεμα που δεν έπεισε ούτε την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του! Ήταν ανέτοιμος να κρατήσει την ωρολογιακή βόμβα που κατέληξε στα χέρια του και αυτό λέει κάτι για τον πολιτικό και για τον άνθρωπο. Στην πολιτική άλλωστε ισχύει το αξίωμα πως από τη στιγμή που αναλαμβάνεις τη δουλειά οικειοθελώς οφείλεις να τη φέρεις σε πέρας. Αν δεν μπορείς ή δεν ξέρεις πώς, τότε παραιτείσαι. Αν πάλι μείνεις, τότε είσαι υποχρεωμένος να πετύχεις για το καλό του λαού που σου ανέθεσε αυτό το τόσο τιμητικό αξίωμα. Ο Νίκος Αναστασιάδης, λοιπόν, αφού είναι φανερό πως επέλεξε να μείνει, καλό θα ήταν εκτός από την επανεκκίνηση της οικονομίας να φροντίσει και για την επανεκκίνηση της κυβέρνησής του. Αυτή η κρίση συνεχίζει να θέλει ηγέτη.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 09/06/2013