Κύπρος - Όταν σε μαστιγώνουν, πώς σε σώζουν τα... συνθήματα;

  

Νίκος Τόκας

Επιμένουμε ότι το συντομότερο πρέπει να αρχίσει ο εξορθολογισμός και η εξυγίανση προβληματικών οργανισμών του Δημοσίου, των ημικρατικών οργανισμών περιλαμβανομένων. Και τούτο γιατί δεν μας παίρνει άλλο, θα είναι παντελώς καταστροφική τυχόν νέα κωλυσιεργία, από τον φόβο του πολιτικού κόστους: Ως γνωστόν, οι πολιτικοί μας... πάσχουν από την ίδια (αθεράπευτη απ’ ό,τι φαίνεται) ασθένεια: Κριτήριο για την οποιανδήποτε δήλωση, απόφαση ή στάση τους, δεν είναι το καλώς νοούμενο συμφέρον της πατρίδας. Κριτήριο είναι αν με αυτά που λένε και πράττουν, γίνονται αρεστοί ή όχι στο ακροατήριό τους, εάν τους φέρνουν ψήφους ή αν τουλάχιστον τις συγκρατούν αυτές που έχουν!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως και με μια οικονομική κρίση θηριώδη και αδάμαστη, τα ψέματα έχουν τελειώσει. Εξάλλου σήμερα όσο ακατανόητο κι αν ακούγεται, άλλοι κάνουν κουμάντο στην οικονομία, αλλά και στο εθνικό θέμα. Κι αυτοί οι άλλοι είναι οι Τροϊκανοί που σύντομα -και να το θυμάστε αυτό- θα... κυβερνούν στη θέση της εκλελεγμένης κυβέρνησης και θα... νομοθετούν στη θέση της Βουλής των Αντιπροσώπων!
Επομένως, ας το πάρουμε απόφαση: Οταν ειδικά είσαι... άφραγκος και έχεις ανάγκη τους δανειστές που θα σου εξασφαλίσουν το... οξυγόνο για να κρατηθείς στη ζωή, τότε είσαι περίπου για να σε... κλαίνε. Ή για την ακρίβεια είσαι ένα κακόμοιρο ανθρωπάκι που προκειμένου να φάει, θα σέρνεται και θα «εκτελεί» κάθε είδους χορό που θα του υπαγορεύουν αυτοί που τον ταΐζουν!
Και επείγει η εξυγίανση αυτή να γίνει με... ειρηνικό τρόπο και ύστερα από διαβούλευση με τους επηρεαζομένους, γιατί ο... τσαμπουκάς του τύπου «κλείνουμε το αμαρτωλό μαγαζί κι ας κουρεύονται οι εργαζόμενοι (ΕΡΤ αγάπη μου!)» ή το άλλο το «απολύουμε αδιακρίτως υπαλλήλους και δεν τους δίνουμε μία ως αποζημίωση» δεν επιλύουν προβλήματα. Αντίθετα προκαλούν κοινωνικές αναστατώσεις και επικίνδυνες αναταράξεις στην κοινωνία.
Και μια... υπενθύμιση: Ωσονούπω οι... φιλάνθρωποι δανειστές μας θα απαιτήσουν απτά αποτελέσματα και θα θέλουν να βεβαιωθούν ότι θα πάρουν πίσω το λαβείν τους. Ετσι και τους απογοητεύσουμε, θα βγάλουν... μαστίγιο. Και τι σημασία πλέον θα έχει όταν θα μας... κτυπάνε αλύπητα, εμείς να ψελλίζουμε τα εθνικοπατριωτικά μας συνθήματα; Θα γελά μαζί μας και το παρδαλό κατσίκι!

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 18/06/2013