Όταν η Αριστερά συνέχιζε να διαβάζει μονόπλευρα τη ζοφερή -για ιθαγενείς και μετανάστες- κατάσταση

Το κρίμα στο λαιμό τους

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Το βράδυ των περασμένων Δημοτικών Εκλογών -με την Αθήνα ταραγμένη από την επέλαση της Χρυσής Αυγής- ο Πάνος Τριγάζης του ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε εμμονικά τις γνωστές θέσεις της Αριστεράς. Συμπαράσταση στους χειμαζόμενους μετανάστες, αγωνιστική εγρήγορση εναντίον της Χ.Α. και φασιστικών θυλάκων, σαν κι αυτόν του Αγίου Παντελεήμονα...

Ηταν προφανές ότι ο κ. Τριγάζης δεν είχε καταλάβει τίποτε. Οι δηλώσεις του συνόψιζαν την αμηχανία της Αριστεράς στο μεταναστευτικό. Αβαθείς προσεγγίσεις και ανεπεξέργαστη πολιτική, που υποβάθμιζε την ένταση και τις επιπτώσεις του φαινομένου στην κοινωνία. Πολιτική οχυρωμένη σε καλές προθέσεις και ουμανιστικές διακηρύξεις. Με τον τρόπο της, η Αριστερά χάριζε στη Χρυσή Αυγή έναν απελπισμένο κόσμο, Ελληνες και παλιούς μετανάστες που είχαν ριζώσει στις φτωχογειτονιές της Αθήνας.
Μεταναστευτικό, λοιπόν. Μονοπάτι και αργότερα εφαλτήριο για τη Χρυσή Αυγή. Ακόμη και οι αμέτρητες αθλιότητες εναντίον των μεταναστών περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Είχε καταφέρει να εμφανιστεί ως καθαρτήρια δύναμη, ως άγγελος που προστατεύει, την ώρα που η πολιτεία βολόδερνε στις αντιφάσεις της και η Αριστερά συνέχιζε να διαβάζει μονόπλευρα τη ζοφερή -για ιθαγενείς και μετανάστες- κατάσταση. Αργότερα, κάτι άρχισε να ψελλίζει για υπεράριθμους μετανάστες και Δουβλίνο ΙΙ, αλλά το πουλί είχε πετάξει.

Το δεύτερο μονοπάτι για τη Χρυσή Αυγή ήταν η πρωτοφανής οικονομική κρίση και η πλήρης απαξίωση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων. Καταγγελτική δριμύτητα, μέτωπο με τα εξίσου απαξιωμένα ΜΜΕ, πόλεμος εναντίον της διαπλοκής και της πλουτοκρατίας. Δηλαδή, αντισυστημική ρητορεία με ικανές δόσεις μαγειρεμένης ελληνολατρείας, που έκρυβε επιμελώς το πραγματικό της πρόσωπο. Επικίνδυνοι χιτλερίσκοι, που κατ' ουσίαν συκοφαντούσαν με τη συμπεριφορά τους τις αξίες που κατέλιπαν οι πρόγονοι.
Τα δύο μονοπάτια έβγαλαν τη Χ.Α. στην κεντρική σκηνή. Αλλά ένα τρίτο -πραγματική λεωφόρος πια- την οδηγεί στα ύψη. Δημοσκοπικά προς το παρόν, που δεν αποκλείεται να αποτυπωθούν και στις εκλογές. Η λεωφόρος αυτή έχει όνομα. Και «χορηγούς». Πρόκειται για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η Χ.Α. από τα δημοκρατικά κόμματα και τις αντιφασιστικές οργανώσεις. Ο ένας πρότεινε να απαγορευτεί διά νόμου το φαιό μόρφωμα. Ο άλλος ζητούσε να αποκλειστεί από τα ΜΜΕ. Και όλοι μαζί εναπέθεταν τη σωτηρία είτε στον αντιρατσιστικό νόμο (αγνοώντας ότι αποτελεί κίνδυνο-θάνατο για την ελεύθερη έκφραση) είτε στις ποικίλες απαγορεύσεις δραστηριοτήτων της Χ.Α. Μάταιος κόπος: όσο εντεινόταν η αντιφασιστική δυναμική αυτού του είδους, τόσο θέριευε η πρώην δράκα που εξελίχθηκε σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη.
Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ΛΑΟΣ. Δεν αφομοιώνεται. Πλανώνται όσοι νομίζουν ότι θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. Οσο διαρκεί η εφιαλτική οικονομική κρίση και όσο δεν αντιμετωπίζεται σοβαρά το μεταναστευτικό, το φρικώδες αυτό μόρφωμα θα σκίζει, ευνοημένο από την απίστευτα ρηχή και τραγικά επιφανειακή αντιμετώπιση εκ μέρους των δημοκρατικών δυνάμεων. Αν, δε, η τυφλότης ενίων προοδευτικών καταφέρει να αποδώσει η πίεση για αντιρατσιστικό νόμο ιδεοληπτικών προδιαγραφών και για ενδεχόμενη απαγόρευση της Χ.Α., τότε το σημερινό 13% θα αποτελέσει σύντομα παρελθόν. Οι χιτλερίσκοι θα εκτιναχτούν... Και το κρίμα, στο λαιμό των (προοδευτικών) αυτουργών.

Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013