
Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Ένας από τους λόγους
που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε είναι η έλλειψη αυτογνωσίας και η απουσία κάθε
διάθεσης για αυτοκριτική κι ανάληψη της ελάχιστης ευθύνης.
Μέσα στην όλη μαυρίλα, είναι πολύ ευχάριστο –ειδικά για τη νεότερη γενιά- να βλέπει ένα ένα τα μέλη μιας κάστας να αποχωρούν. Δημιουργεί μια ελπίδα πως ίσως κάτι καινούργιο, κάτι καλύτερο γεννηθεί. Κι είναι ταυτόχρονα, πολύ δυσάρεστο να ακούς όλους αυτούς που αποχωρούν να αυτο-εγκωμιάζονται.
Είναι όλοι οι καημένοι
θύματα λασπολογίας, διαπλοκών, συνωμοσιών. Όλοι είναι τίμιοι κι ακέραιοι. Τα
έχουν πει όλα πια για τον εαυτό τους που στους επικήδειους τους (ή σε κάποια
βράβευση τους, κάποια επέτειο τους –για να μην είμαστε μακάβριοι) δεν θα
υπάρχει τίποτα άλλο να ειπωθεί. Τα είπαν όλα οι ίδιοι.Μέσα στην όλη μαυρίλα, είναι πολύ ευχάριστο –ειδικά για τη νεότερη γενιά- να βλέπει ένα ένα τα μέλη μιας κάστας να αποχωρούν. Δημιουργεί μια ελπίδα πως ίσως κάτι καινούργιο, κάτι καλύτερο γεννηθεί. Κι είναι ταυτόχρονα, πολύ δυσάρεστο να ακούς όλους αυτούς που αποχωρούν να αυτο-εγκωμιάζονται.
Τους είδαμε να παρελαύνουν στην Ερευνητική Επιτροπή. Η οποία Επιτροπή, ακόμα κι αν δεν έχει κανένα άλλο πρακτικό αποτέλεσμα, χρησίμευσε σ’ αυτή την αποκάλυψη. Όλοι έκαναν άριστα τη δουλειά τους. Όπως κι η πλειοψηφία των μαθητών μας είναι άριστοι, όπως κι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην αξιολόγηση τους είναι άριστοι, όπως και οι πλείστοι από εμάς σε αυτό που κάνουμε, είμαστε άριστοι. Κι ας βρεθήκαμε να αρμενίζουμε μεσοπέλαγα. Ίσως έχουμε κατεβάσει πολύ χαμηλά τον πήχη. Ίσως κάποια γενετική παθογένεια μας εμποδίζει να δούμε κάτι άλλο πέρα από εκείνο που επιθυμούμε. Κι αφού δεν βλέπουμε τις αδυναμίες μας, πώς να βελτιωθούμε; Κι αφού είμαστε διαρκώς σε άμυνα για να προστατεύσουμε το μύθο μας, πώς να ακούσουμε τον άλλο; Σε ερώτηση «ποιο λάθος πιστεύεται πως κάνατε στη ζωή σας», είτε σε πολιτικό απευθύνεται, είτε σε καλλιτέχνη, είτε σε οποιονδήποτε άλλο, η απάντηση είναι συνήθως οτιδήποτε άλλο παρά παραδοχή λάθους. Συνηθισμένη ατάκα «το ότι είμαι τελειομανής».
Χθες ακούσαμε τον Ερωτόκριτο Χλωρακιώτη να πλέκει το εγκώμιο του εαυτού του μιλώντας για τις λεωφόρους της αρετής και της τιμιότητας όπου περπάτησε κι άλλα επίσης ποιητικά. Μπορεί κι έτσι να είναι. Ποιόν πείθουμε όμως όταν ερχόμαστε οι ίδιοι να αυτό-εγκωμιαστούμε;
(Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι συνωστισμός Κυπρίων στον παράδεισο).
-Η στήλη θα απουσιάσει μέχρι και τις 26 Σεπτεμβρίου.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 13/09/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire