Οι κίνδυνοι της διζωνικής ομοσπονδίας

Άριστος Μιχαηλίδης

Αποκλείεται να υπάρξει κακή λύση

Αποκλείεται να υπάρξει κακή λύση του Κυπριακού αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν πρόκειται να αποδεχθεί μια λύση που δεν θα πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές, έλεγε χτες ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, μετά την συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου, που ούτε χτες προσπάθησε να συμφωνήσει και να μας πει κι εμάς, ποια είναι επιτέλους η καλή λύση, που μπορούν να δεχθούν οι αρχηγοί μας. Δεν είναι αρκετό, υπό τις περιστάσεις, να μας μιλούν για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, για την οποία όμως ο καθένας να έχει διαφορετική ερμηνεία και προσέγγιση. Οι προδιαγραφές που απορρέουν σήμερα από όσα βρίσκονται στο τραπέζι των συνομιλιών, αλλά και στις προθέσεις της τουρκικής πλευράς και του ΟΗΕ, δεν επιτρέπουν στην ηγεσία μας να επαναπαύεται στον τίτλο της «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» χωρίς να εξετάζει το περιεχόμενο της και χωρίς να ορίζει τις κόκκινες γραμμές μέσα στις οποίες πρέπει να κινείται ο συνομιλητής της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Όποιος είναι Πρόεδρος και συνομιλητής εργάζεται πάνω σε μια δική του αντίληψη περί ομοσπονδίας, δίνει το περιεχόμενο που τον βολεύει για να πορεύεται και όλοι οι υπόλοιποι απλώς διαφωνούν μαζί του. Έτσι έφτασε και στο σχέδιο του 2004 ο Γλαύκος Κληρίδης, έτσι έφτασε και στη συμφωνία της 8ης Ιουλίου ο Τάσσος Παπαδόπουλος, έτσι καταθέτει και ο σημερινός Πρόεδρος της προτάσεις του, που προφανώς, επειδή τις εντάσσει κάτω από έναν τίτλο, δήθεν συμφωνημένο και δήθεν αδιαπραγμάτευτο, θεωρεί ότι δεν έχουν κανένα λόγο οι υπόλοιποι να αντιδρούν. Αλλά και το σχέδιο του 2004 και η συμφωνία της 8ης Ιουλίου και οι σημερινές προτάσεις του κ. Χριστόφια, εντάσσονται σε ένα ευλύγιστο πλαίσιο «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας». Έχει αποδειχθεί όμως ότι ακόμα και το καλό και το κακό σε αυτή την περίπτωση, όπως και η «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», είναι υποκειμενική υπόθεση. Μήπως αυτό, που ο Πρόεδρος Χριστόφιας και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης θεωρούσαν καλή λύση το 2004 (άσχετα τι ψήφισε ο καθένας τελικά και τι ήθελε να τσιμεντώσει) δεν το ονόμασαν «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία»; Αυτή ήταν καλή λύση; Και η λύση, που αναζητούμε τώρα είναι στις ίδιες προδιαγραφές; «Τις προδιαγραφές όπως διατυπώνονται μέσα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, μέσα στις συμφωνίες του 1977-79, μια λύση η οποία θα στηρίζεται στις αρχές του διεθνούς και του ευρωπαϊκού Δικαίου», όπως είπε χτες για πολλοστή φορά ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος.
Αυτές οι ανούσιες γενικολογίες πρέπει να σταματήσουν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο για να επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια. Ενώ έχουμε μπροστά μας σοβαρότατες εξελίξεις και ανατροπές και δεσμεύσεις και κινδύνους, οι ηγέτες μας δεν έχουν καν συζητήσει το πραγματικό περιεχόμενο μιας υποφερτής (το «δίκαιης» το έχουν καταργήσει) λύσης, ή τουλάχιστον, το περιεχόμενο όσων βρίσκονται σήμερα μπροστά μας και όχι όσων οραματιζόμαστε. Και μας μιλούν για τις συμφωνίες του 77 και του 79. Μα, δεν μεσολάβησε τίποτε από τότε; Λες και ο Πρόεδρος κάνει σήμερα συνομιλίες στη βάση εκείνων των συμφωνιών. Για πόσο καιρό θα κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, επιτέλους;