Κύπρος - Μια ανεγκέφαλη χώρα

Ιδεοκομείο

 
Του Γιώργου Σαββινίδη
ΞΕΚΙΝΗΣΑ να γράφω αυτό το κείμενο φοβερά εκνευρισμένος. Με ενοχλεί η συνειδητοποίηση ότι θα σπαταλήσω το χρόνο μου για να αραδιάσω μερικές γραμμές, για να αναφερθώ σε ένα βραχνά για την αντιμετώπιση του οποίου δεν έχει γίνει τίποτε τα τελευταία 50 χρόνια. Η μεγαλύτερη ντροπή του κυπριακού κράτους, σήμερα, εκτιμώ ότι παραμένει η θεσμική αδιαφορία που επιφέρει τη διαιώνιση του θέματος της (ανύπαρκτης) Κυπριακής Βιβλιοθήκης. Αν έγραφα αυτό το κείμενο πριν από δέκα, είκοσι, τριάντα, ή -όπως πάνε τα πράγματα- μετά από δέκα χρόνια, δεν θα άλλαζα ούτε κόμμα.
Ακόμη περισσότερο στην εποχή της ηλεκτρονικοποίησης της πληροφορίας ο θεσμός αυτός -δεν μιλάω για τα τούβλα και τα ξύλινα ράφια που τον στεγάζουν- διαδραματίζει σε ένα κράτος το ρόλο που επιτελεί σε ένα σώμα ο εγκέφαλος.
Η -τραγελαφική πλέον- διαιώνιση της ανυπαρξίας κρατικής βιβλιοθήκης εμένα με προσβάλει.
Κι αυτό γιατί αντικατοπτρίζει την πολιτιστική, πνευματική ανάπτυξη της κοινωνίας μας και δεν γουστάρω καθόλου αυτό που βλέπω στον καθρέπτη.
Η κοινωνία μας πάσχει στην πολιτισμική θεώρηση των πραγμάτων, στην αξιοποίηση των πολιτισμικών αγαθών προς όφελος της ίδιας της ευημερίας της.
Ο Αντρέ Μαλρό διαψεύδεται. Ο 21ος αιώνας υπάρχει και δεν είναι καθόλου πνευματικός.
Η Βουλή επανεξέτασε πριν μερικές εβδομάδες το θέμα και είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό να ακούς βουλευτές να μιλάνε για ανάγκη σωστής οργάνωσης και άρτιας στελέχωσης και ειδικούς να απαριθμούν τις ανάγκες και τα στάδια που πρέπει να καλυφθούν για τη σταδιακή ανάπτυξη της Βιβλιοθήκης. Μα αυτή η συζήτηση γινόταν πριν από 50 χρόνια, το 1962, όταν εμπειρογνώμονας της ΟΥΝΕΣΚΟ εισηγείτο πέντε στάδια για την ανάπτυξη της Κρατικής Βιβλιοθήκης, περιλαμβάνοντας την οργάνωση των συλλογών, την εκπαίδευση του προσωπικού, τη στελέχωση. Ακόμη εκεί βρισκόμαστε; Τίποτε από εκείνα δεν λήφθηκαν υπόψη και γι’ αυτό η Βιβλιοθήκη ξεκίνησε να λειτουργεί χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις, συνεχίζοντας με αυτό τον τρόπο μέχρι σήμερα. Εγκλωβισμένη στη γραφειοκρατία και την ανεπάρκεια υποδομών και προσωπικού, συνεχίζει την άσκοπη πορεία της στο πουθενά χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική, βασισμένη μόνο σε μπαλώματα.
Η -ιδρυθείσα τον 14ο αιώνα παρακαλώ- Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας προσφέρει σήμερα πολύ μεγαλύτερη υπηρεσία στον ελληνικό πολιτισμό απ’ ό,τι αυτή της ελληνόφωνης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκτός από το σύνολο της εκδοτικής παραγωγής της Γαλλίας, τη συνεχή και οργανωμένη συλλογή και παροχή υλικού και τους μυριάδες άλλους -εξίσου ή λιγότερο σημαντικούςρόλους που επιτελεί, φιλοξενεί και 5.000 ελληνικά χειρόγραφα. Επιστήμονες και μελετητές από όλο τον κόσμο έχουν τη δυνατότητα αξιοποίησης μιας πραγματικής κιβωτού γνώσης, τη στιγμή που εμείς εδώ τσακωνόμαστε στις αίθουσες της Βουλής για το… δανειστικό καθεστώς της βιβλιοθήκης.
Δεν είναι ένας χώρος με ράφια όπου πάει κάποιος και δανείζεται βιβλία αυτό για το οποίο μιλάμε. Και η λύση του δεν είναι ζήτημα χρημάτων. Χρειάζονται βέβαια κι αυτά, αλλά επιστρέφονται στο δεκαπλάσιο. Είναι ζήτημα βούλησης. Η επίλυση του κτηριακού είναι το πρώτο ουσιαστικό βήμα και στην περίπτωση της πτυχής αυτής ισχύει το ότι κάποτε το πιο δυσδιάκριτο πράγμα είναι το προφανές. Το αναξιοποίητο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας, η στέγη του οποίου κατέρρευσε, ο χώρος του νυν Δημαρχείου πάνω στα τείχη, πασπαλισμένα με λίγη βούληση είναι δύο θαυμάσιες λύσεις, όπως έχει διαπιστώσει πρόσφατα και η Κυπριακή Ένωση Βιβλιοθηκονόμων.
Θα φυλάξω αυτό το κείμενο και θα το δημοσιεύσω ξανά σε ένα χρόνο από σήμερα. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να αλλάξω ούτε κόμμα.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 06/11/2011