Η Αθήνα εγκαταλείφθηκε στην τύχη της

Προεκλογική κουλτούρα Tης Όλγας Σέλλα Η μαρτυρία είναι προσωπική: Σάββατο μεσημέρι, έξω από το Πνευματικό Κέντρο της Αθήνας. Ενας ακόμη από τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά με τον θάνατο των ναρκωτικών είναι ξαπλωμένος μπροστά στο παρτέρι. Λίγα μέτρα από το πεζοδρόμιο της οδού Ακαδημίας. Κοντοστάθηκα, αλλά ομολογώ ότι δεν τόλμησα να σκύψω. Στο απέναντι πεζοδρόμιο, στην πίσω πλευρά της Ακαδημίας Αθηνών, διακρίνω μια ομάδα αστυνομικών. Σπεύδω να τους ενημερώσω ότι ένας άνθρωπος είναι σε άσχημη κατάσταση, ξαπλωμένος στο έδαφος. Ισως χρειάζεται να καλέσουν ασθενοφόρο. Τους πλησιάζω για να ακούσω μια απάντηση που με εξέπληξε, αλλά που περίεγραφε με πολύ μελανά χρώματα το τοπίο της Αθήνας: «Δεν γίνεται, κυρία μου, να πάμε εμείς εκεί. Είναι επικίνδυνο»! Την προηγούμενη εβδομάδα είχε αλλάξει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, είχε συναντηθεί με τον δήμαρχο της Αθήνας, είχαν γραφτεί στον Τύπο τα νέα μέτρα για την προστασία της Αθήνας από το παρεμπόριο, τα ναρκωτικά, τους παράνομους μετανάστες, την εγκληματικότητα. Οσοι ζούμε στο κέντρο δεν είδαμε να αλλάζει τίποτα απολύτως. Και δεν αναφέρομαι σε ζητήματα που χρειάζονται κεντρικό πολιτικό σχεδιασμό, αλλά σε απλά καθημερινά: συνεχίζουν να διπλοπαρκάρουν στην Ιπποκράτους και νομίζεις ότι η Αθήνα είναι πηγμένη στο αυτοκίνητο, ενώ μόλις βγεις στην Ακαδημίας δεν σε πιάνει φανάρι. Συνεχίζουν να λειτουργούν ως ελεύθερο υπαίθριο πάρκινγκ οι δρόμοι γύρω από την Αθηναϊκή Τριλογία, η είσοδος του Βυζαντινού Μουσείου, το Ζάππειο κ.ά. Τα τουριστικά λεωφορεία εξακολουθούν να κλείνουν μία λωρίδα στη Λεωφόρο Αμαλίας ή μπροστά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Κανένας δεν εμποδίζει τα δίκυκλα να ανεβαίνουν με όλο και μεγαλύτερη θρασύτητα όχι απλώς στους πεζόδρομους αλλά σε κάθε πεζοδρόμιο, «παρέα» με τους έντρομους πεζούς. Το να διασχίσει κανείς μια διασταύρωση είναι σαν ρώσικη ρουλέτα, γιατί ελάχιστοι ακολουθούν τις υποδείξεις των φαναριών. Ναι, πράγματι, τα προβλήματα της Αθήνας είναι αυτά τα μεγάλα που γνωρίζουμε και αντικρίζουμε όλοι, είτε ζούμε είτε περνάμε από το κέντρο της πρωτεύουσας. Είναι όμως και αυτά τα μικρά, τα καθημερινά, για τα οποία δεν απαιτούνται συναντήσεις πολιτικών και τοπικών αρχόντων ούτε ενίσχυση των διαφόρων ομάδων τήρησης της τάξης για να πάψουν να επιτείνουν το χάος που έτσι κι αλλιώς υπάρχει στην πόλη. Χρειάζονται απλώς βούληση και οργάνωση. Αλλιώς θα έχουμε κάθε δίκιο να σκεφτούμε ότι όλες αυτές οι προβεβλημένες συναντήσεις και δηλώσεις δεν εξυπηρετούν παρά μόνο την προεκλογική περίοδο. Και ότι, παρά τις ανατροπές που ζούμε, αυτή είναι μια τακτική σταθερή, ακλόνητη και διαρκής. Η κουλτούρα των προεκλογικών υποσχέσεων είναι εδώ, ζωντανή, ενωμένη δυνατή. Μόνο που κανείς δεν τη χρειάζεται. Ούτε οι πολίτες αυτής της χώρας ούτε η Αθήνα.