Η πολιτική δεν ασκείται για τα εύσημα του «καλού παιδιού», αλλά για να παραχθεί αποτέλεσμα προς το στόχο

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Αυτούς έχουμε, με αυτούς παίζουμε;

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ στο Εθνικό Συμβούλιο λίγο έλειψε να ρίξει αυλαία για ένα θεσμό που παραπαίει ούτως ή άλλως. Τα όσα διαδραματίσθηκαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μόνιμη τροφή για σατιρικές εκπομπές. Εάν υπήρχε και κρυφή κάμερα εντός της συνόδου, θα έσπαζε ταμεία η προβολή του θεάματος. Η πιο εύκολη οδός για την ερμηνεία της εικόνας αυτής, είναι πως «αυτή την ομάδα έχουμε, με αυτήν παίζουμε». Βεβαίως, το σκηνικό αυτό συνδέεται με την παθογένεια του πολιτικού συστήματος, με την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού.
Χωρίς καμία διάθεση ισοπέδωσης και τσουβαλιάσματος όλων, είναι σαφές πως οι πολίτες δεν νομιμοποιούνται να παραμένουν απαθείς όταν ο πρώτος τη τάξει του κράτους αντιμετωπίζει τους θεσμούς με βάση τις προσωπικές τους συμπάθειες ή αντιπάθειες ή τα αγκρίσματα του.
Οι τσακωμοί στο Εθνικό Συμβούλιο, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις, αποτελούν μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Είναι, όμως, σαφές από το περιεχόμενο των όσων συζητούνται, πως τα ξεσπάσματα, τα παραπονιάρικα μουρμουρητά, οι κλάψες, είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας άρθρωσης πολιτικού λόγου. Είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας διαμόρφωσης πολιτικής.
Οι επιλογές στρατηγικής (εάν τελικά υπάρχει) συνοδεύονται από μια θολούρα, ένα ομιχλώδες τοπίο που αποπροσανατολίζει. Αγκυλώσεις και μανίες καταδιώξεως. Εμμονή σε αδιέξοδες πορείες και σε τακτικές που είναι απόρροια φοβικών συνδρόμων. Η πολιτική δεν διαμορφώνεται μόνο με βάση τις διαθέσεις του αντιπάλου αλλά και με το τι στόχους θέτεις. Αυτό είναι το πρωτεύον και σημαντικό στους σχεδιασμούς. Η πολιτική δεν ασκείται για τα εύσημα του «καλού παιδιού», αλλά για να παραχθεί αποτέλεσμα προς το στόχο.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυβέρνησή του, ξεκίνησαν τη θητεία τους με τους καλύτερους οιωνούς. Χωρίς, ουσιαστικά να έχει αντιπολίτευση. Είναι γνωστό πως ακόμη και προεκλογικά, δόθηκαν μηνύματα για ετοιμότητα της λεγόμενης αντιπολίτευσης για την υπέρβαση. Η συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση τήρησε το λόγο της για δυο και πλέον χρόνια. Τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου (ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ) ήταν εντός της κυβέρνησης και οι Οικολόγοι στην περιφέρεια. Σήμερα, είναι όλοι στην αντίπερα όχθη.
Φταίνε όλοι οι άλλοι; Όποια ερμηνεία και να δοθεί, αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα. Είναι η απομόνωση της κυβέρνησης, που εκ των πραγμάτων σέρνει μαζί της και το ΑΚΕΛ. Δεν είναι, δυστυχώς, ικανότητα να έχεις όλους μαζί σου και στο τέλος να μένεις μόνος. Το αντίθετο είναι. Όλα αυτά, καλά είναι να λέγονται και να συζητούνται. Δεν συνιστά, όμως, πολιτικό ορθολογισμό η διαιώνιση αυτού του τοπίου ή η προβολή ως «εναλλακτικής πορείας» την παραλλαγή του