Από τα παρατράγουδα της κυπριακής πολιτικής ζωής

ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Ο τυφώνας Πραξούλα

Του Σταύρου Χριστοδούλου

Ή ΓΙΑ να γίνω ακόμα πιο παραστατικός… «Πραξούλα: Σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά»! Θέλω να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι απεχθάνομαι τη σοβαροφάνεια και τη θεωρώ ως τη μεγάλη παθογένεια της πολιτικής. Άλλο όμως σοβαροφάνεια και άλλο σοβαρότητα. Κατά τον ίδιο τρόπο που είναι άλλο πράγμα το χιούμορ και άλλο η χονδροειδής πλάκα. Η εμφάνιση της Πραξούλας Αντωνιάδου στις «Πατάτες αντιναχτές» ξεπέρασε κάθε όριο γελοιότητας. Υποθέτω πως η κυρία υπουργός το έκανε γιατί ήθελε να τσαλακώσει την εικόνα της και υπό μία έννοια το κατάφερε αφού γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου με τους ακκισμούς και τα τραγουδιστικά της καμώματα. Τι να πρωτοσχολιάσει αλήθεια κανείς; Την εκτέλεση (εξ επαφής) του τραγουδιού του Χατζιδάκι, τις κινήσεις που θύμιζαν μαθητική παράσταση, την επιτηδευμένη προφορά ή την ατάκα για τα αυτιά της; Πήγε αποφασισμένη να παραδοθεί άνευ όρων στα κανιβαλικά ένστικτα του φιλοθεάμονος κοινού και δυστυχώς γι’ αυτήν το πέτυχε. Έχω την ειλικρινή απορία εάν ο Πρόεδρος είδε το μουσικοχορευτικό υπερθέαμα και πώς αισθάνθηκε. Μιλάμε για τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκε το πιο ευαίσθητο χαρτοφυλάκιο της κυβέρνησής του. Το ότι τοποθέτησε ως υπερυπουργό τον Συλικιλώτη δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Για τον κόσμο το φυσικό αέριο είναι ταυτισμένο με την Πραξούλα και μόνο αυτήν θα κρίνει. Όχι απλά για τα αποτελέσματα που θα φέρει αλλά και για το ύφος και το ήθος των χειρισμών της.
Η πολιτική είναι και εικόνα, πράγμα που ο Δημήτρης Χριστόφιας έπρεπε να γνωρίζει. Η κυρία Αντωνιάδου σε επίπεδο εικόνας λοιπόν συγκρούστηκε με τους τεχνοκράτες, τα έβαλε με τη Βουλή και απαξίωσε μερίδα του Τύπου. Η χαριστική βολή όμως ήταν όταν αποφάσισε να διασύρει το κύρος που προκύπτει εκ του θεσμικού τους ρόλου με σκέρτσα μπροστά στις κάμερες. Κάπου διάβασα ότι αυτά κάνουν οι σύγχρονοι πολιτικοί και στο εξωτερικό. Κάποιος μάλιστα για να ενισχύσει το επιχείρημα έφερε ως παράδειγμα τον Ομπάμα. Αν και αναγκάζομαι να διαπραγματευτώ τα αυτονόητα θα πω το εξής: Ο Ομπάμα βγήκε σε ψυχαγωγικά σόου αλλά δεν μετέτρεψε τον εαυτό του σε επιθεωρησιακό νούμερο. Κατά τον ίδιο τρόπο που και ο Αναστασιάδης πήγε στις «Πατάτες» αλλά το βίντεο δεν κυκλοφορούσε ως φάρσα. Η Πραξούλα Αντωνιάδου, πολύ απλά, εκτέθηκε γιατί αυτό που έκανε ήταν φαιδρό και κακόγουστο. Δεν θα ασχολούμασταν δε καθόλου μαζί της αν δεν διαχειριζόταν ένα θέμα το οποίο απαιτεί υπευθυνότητα και συγκρότηση. Με άλλα λόγια προκύπτει μείζον πολιτικό θέμα γιατί η στάση της προκαλεί ανασφάλεια. Εμένα για παράδειγμα, δεν μπορεί πια να με πείσει κανείς ότι αυτή η γυναίκα έχει τη σοβαρότητα να διαχειριστεί το φυσικό αέριο, όχι το LSΕ να τέλειωσε, δεν πάει να είχε και ντοκτορά στο Χάρβαρντ. Ο Δημήτρης Χριστόφιας κατάλαβε με τι ακριβώς έμπλεξε; Και αν ναι, γιατί δεν την ανασχηματίζει ώστε να μπει μια τελεία σε αυτή την άχαρη ιστορία; Ο ένας χρόνος που απέμεινε για οποιοδήποτε άλλο υπουργείο είναι λίγος, για το Εμπορίου όμως είναι πολύς. Ο Πρόεδρος πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο κόστος τής λάθος επιλογής προσώπου και της απαξίωσης από την κοινή γνώμη. Είναι φανερό πως το πρώτο αγγίζει μόνο τον εγωισμό του ενώ το δεύτερο αφορά στο πολιτικό του μέλλον.